Adoptuj Stasia
Mieszaniec · Żynkie · Dorosły · 6 lata
At the moment, Stasia is not yet ready for adoption. The person where she was staying did not relinquish her rights, so we are waiting for the court’s decision. This is a difficult and lengthy process, but we believe it will turn out well for her. Stasia arrived at our animal shelter in January 2026. She was rescued interdictively by the WIOZ foundation. What they found there was hard to call life – she was tethered in a stable with such a short chain that she couldn’t even reach her bowl freely. When they entered… she simply sat there. Calmly. As if she was waiting. Not for a rescue – but for a human. At first, she was a shadow of a dog. Withdrawn, frightened, unsure of every movement and every sound. A human seemed to her more like pain than safety. Today, she is already a completely different Stasia. She is a girl who blossoms with proximity. When she sees a familiar face, her eyes begin to sparkle, her tail gently wags, and her paw seeks contact – as if she’s saying: “hey, give me a moment more to be petted.” She is thirsty for affection in a way that breaks the heart… because it’s clear how much of that she has lacked. She walks on a leash with exemplary manners. Close, calmly, attentively. She doesn’t tug or pull. She simply wants to be beside you. As if somewhere inside her, she still has a fear that if she goes too far, she will be left alone again. If you think she will run wild and run around uncontrollably on the play area – nothing of the sort. She will sit beside you quietly. She will observe the world, catch the scents carried by the wind, and enjoy your presence.
Czytaj oryginał (pl)
Na ten moment Stasia nie jest jeszcze gotowa do adopcji.Osoba, u której przebywała, nie zrzekła się do niej praw, dlatego czekamy na decyzję sądu. To trudny i długi proces, ale wierzymy, że zakończy się dla niej dobrze. Stasia przyjechała do naszego schroniska w styczniu 2026 roku. Została odebrana interwencyjnie przez fundację WIOZ. To, co zastali na miejscu, trudno nazwać życiem - była przypięta w oborze na tak krótkim łańcuchu, że nie mogła nawet swobodnie sięgnąć do swojej miski. Kiedy weszli… ona po prostu siedziała. Spokojnie. Jakby czekała. Nie na ratunek - na człowieka. Na początku była cieniem psa. Wycofana, zalękniona, niepewna każdego ruchu i każdego dźwięku. Człowiek kojarzył jej się raczej z bólem niż z bezpieczeństwem. Dziś to już zupełnie inna Stasia. To dziewczynka, która rozkwita przy bliskości. Kiedy widzi znajomą twarz, jej oczy zaczynają błyszczeć, ogon delikatnie merda, a łapka sama szuka kontaktu - jakby mówiła: „hej, pogłaszcz mnie jeszcze chwilę”. Jest spragniona czułości w sposób, który łamie serce… bo widać, ile tego wcześniej jej zabrakło. Na smyczy chodzi wzorowo. Blisko, spokojnie, uważnie. Nie ciągnie, nie szarpie. Po prostu chce być obok. Jakby gdzieś w środku wciąż miała lęk, że jeśli odejdzie za daleko, znowu zostanie sama. Jeśli myślisz, że na wybiegu będzie szaleć i biegać bez opamiętania - nic z tego. Usiądzie obok Ciebie. Cicho. Będzie obserwować świat, łapać zapachy niesione przez wiatr i cieszyć się Twoją obecnością.
Bezpłatne konto — 10 kontaktów wliczonych
Zarejestrowane 2 miesiące temu
