Adoptuj Una comunicazione tagliata
Mieszaniec · Nieznane · Szczęszyk · 18 miesiące
Powracając do tematu ras psów i często niezmiernie utrudniających życie skutków, które wpływają na wybrane osobniki. Jednym z najpoważniejszych problemów, który dotyczy psów, był - i niestety wciąż jest - przycinanie ogonów i uszu wyłącznie w celu spełnienia standardów rasy. W Włoszech ta praktyka jest nielegalna od 2010 roku, jak ustalono w Art. 10 Konwencji Europejskiej o ochronie zwierząt domowych, zaakceptowanej przez włoski państw przez Ustawa nr 201 z 4 listopada 2010 roku. Art. 10 zabrania operacji chirurgicznych na zwierzętach domowych ze względu na estetykę, w szczególności przycinanie ogona (caudectomia) i uszu (konchectomia), cięcie strun głosowych oraz usuwanie pazurów i zębów. W Włoszech przycinanie ogonów u psów myśliwskich zostało zakazane jedynie od marca 2011 roku. Taka operacja jest dozwolona jedynie w przypadkach, gdy konieczne jest zachowanie zdrowia psa, aspekt, który niestety pozostawia drzwi otwarte dla całego zakresu interwencji estetycznych, które nielegalnie przedstawiane są jako lecznicze. Do dziś nadal widzimy, zwłaszcza w nietypowych wystawach i konkursach psich (gdzie pokazywanie "zniekształcanych" psów zostało zabronione od 2009 roku), psy różnych ras z deformowanymi uszami po amputacji lub bez ogona. Prawdziwe akt kruchości (karalny zgodnie z art. 544-ter Kodeksu karnego, więzieniem od 3 do 18 miesięcy lub grzywną od 5000 do 30 000 euro), która powoduje też utratę lub zmniejszenie zdolności "mówienia" poprzez język ciała. Uszy i ogon są niezbędne dla wizualnego komunikowania się psów: w zależności od ich położenia naprzód, tyłem, przyłożonych do głowy, rozpostartych, nachylonych lub poruszających się, uszy wyrażają uwagę, agresję, lęk, podporządkowanie, spokój, podkreślają znaki pokoju, wyjawiają chęć kontaktu; ogon porusza się różnymi sposobami – sztywno i uniesiony, poziomy, niski, między nogami, z gwałtownymi ruchami, relaksowany, machający – aby wyrazić te same intencje. Aby zrozumieć, jak ważne to jest, wystarczy pomyśleć o psie, który nie może machać ogonkiem, być może najbardziej natychmiastowym działaniem charakteryzującym jego relację z ludźmi. Istnieje wiele gestów i odpowiadających im wiadomości, które pies wyraża za pomocą uszu i ogona, a uszkodzenie ich ogranicza jego zdolność do społeczności z innymi psami i ludźmi. Milczenie, które zapewne nie zasługuje na Dobermany, Alany, Boxery, włoskie Mastyny, amerykańskie Stafory, argentyńskie Dogi, psy, które naturalnie wyjawiają swoją autentyczną piękno, szczególnie kiedy mogą potrząsać swoimi dużymi miękkimi uszami i długimi, wyrazistymi ogonami pełnymi "głosów" i emocji.
Czytaj oryginał (it)
Torniamo a parlare della questione delle razze canine e delle complicazioni spesso invalidanti che colpiscono gli esemplari selezionati. Uno dei problemi forse più gravi causati ai cani è stato – ed è purtroppo tuttora – il taglio di coda e orecchie con il solo fine di rispettare gli standard di razza. In Italia questa pratica è proibita per legge dal 2010, lo stabilisce l’articolo 10 della Convenzione europea per la protezione degli animali da compagnia, ratificata dallo Stato italiano attraverso la legge del 4 novembre 2010/n. 201. L’articolo 10 proibisce le operazioni chirurgiche su animali da compagnia per motivi estetici, in particolare l’amputazione di coda (caudectomia) e orecchie (conchectomia), la recisione delle corde vocali e l’asportazione di unghie e denti. In Italia, il taglio della coda nei cani da caccia è stato vietato solo da marzo del 2011 Questo tipo di operazioni è permesso soltanto in casi in cui sia necessario salvaguardare la salute del cane, aspetto questo che purtroppo lascia il fianco scoperto a tutta una serie di interventi estetici che sono fatti passare per curativi in maniera illegale. Perché a tutt’oggi si vedono ancora, soprattutto all’interno di improbabili mostre e concorsi cinofili (dove l'esibizione di cani “menomati” è vietata dal 2009), cani di varie razze con le orecchie deformate dall’amputazione o senza la coda. Un vero e proprio maltrattamento (penalmente punito dall’articolo 544-ter c.p. con la reclusione da 3 a 18 mesi o la multa da 5.000 a 30.000 euro), che tra le conseguenze ha anche la perdita o la riduzione della capacità di “parlare” attraverso il linguaggio del corpo. Orecchie e coda, infatti, sono essenziali per la comunicazione visivo-posturale del cane: in base alla posizione in avanti, all’indietro, schiacciate sulla testa, divaricate, inclinate o in movimento, le orecchie esprimono attenzione, aggressività, paura, sottomissione, tranquillità, sottolineano i segni di pacificazione, mostrano voglia di fare conoscenza; la coda si muove in modi diversi – rigida e alzata, in orizzontale, bassa, in mezzo alle zampe, con movimenti a scatti, rilassata, scodinzolante – per manifestare le stesse intenzioni e per capire quanto essa sia vitale basta pensare a un cane che non possa scodinzolare, forse l’atto che caratterizza nella maniera più immediata il suo rapporto con l’essere umano. Sono numerosissimi i gesti e i relativi messaggi che un cane rivela attraverso orecchie e coda e mutilarlo significa ridurre le sue capacità di relazionarsi con gli altri cani e con le persone. Un mutismo che certo non meritano dobermann, alani, boxer, cani corso, amstaff, dogo argentini, cani che al naturale rivelano la loro autentica bellezza, specialmente quando sono liberi di scuotere le loro grandi orecchie penzolanti e le loro lunghissime code, così piene di espressioni, “voci” ed emozioni.
Zarejestrowane 4 miesiące temu
