Adoptera Cena życia, czyli codzienność w przychodni weterynaryjnej
Korsad ras · Han
Innan min första arbetsdag på veterinärkliniken var jag full av entusiasm – och det trots tidigare obehagliga upplevelser i kontakt med människor vid räddning av djur. Jag var övertygad om att bara personer som ville hjälpa djur kom till veterinären. Tyvärr bytte jag åsikt redan efter första telefonen: Hej, är det en veterinär? Jag vill sova ner hunden eftersom den är så gammal. Pliktig vaccinering mot rabies tvingade djurhållarna till regelbundna besök hos veterinären. Många av dem frågar under vaccineringsbesöken om oroväckande symptom de har observerat hos sin hund. Jag anar inte dem för det och förstår helt och hållet att vi är utmattade, och dessutom vill vi spara djuren stress från kontinuerliga besök. Det finns dock kunder som kräver att veterinärmedarbetaren under en 15-minutersbesök, utan att utföra några tester, ger en diagnos och föreslår en behandlingsplan, helst en som inte kräver ekonomiska insatser. Efter ett år upprepas situationen, och nästa gång träffas vi bara när djuret är mycket illa därför att det exempelvis andas svårt framför ögonen på ägaren. Jag vet inte varför det har blivit vanligt att personer som arbetar på veterinärkliniker behandlas som frivilliga och att man inte bör betala för deras arbete. Vi arbetar lika hårt som läkare/sjuksköterskor. Ingen ifrågasätter säkert behovet av att betala dessa personer för deras yrkesutövning. När det gäller personalen på veterinärkliniken anses det att de ska erbjuda sina tjänster till halvvägs kostnadsfritt p.g.a. sitt kärlek till djur. För de flesta djur är det en leksak En dag sprang en skrämdd kvinna in i kontoret. Hon höll hunden i famnen. Jag hörde att hunden hade ätit hela paketet med ibuprofen, ungefär 30 minuter sedan. Utan att tveka bad jag kvinnan att väga hunden, samtidigt som vi började förbereda en infusionslösning samt medicin som orsakar kräkningar. När jag kom tillbaka sa damen att hon inte skulle betala för besöket och faktiskt
Läs original (en)
Przed pierwszym dniem pracy w przychodni weterynaryjnej, byłam pełna entuzjazmu – i to mimo wcześniejszych przykrych doświadczeń w kontakcie z ludźmi podczas ratowania życia zwierząt. Byłam przekonana, że do weterynarza przychodzą tylko osoby chcące pomóc zwierzętom. Niestety już po pierwszym odebranym telefonie zmieniłam zdanie: Halo, czy to weterynaria? Chce uspać psa, bo już stary. Obowiązek szczepienia psów przeciwko wściekliźnie zmusił opiekunów zwierząt do cyklicznych wizyt u weterynarza. Wielu z nich przy okazji szczepienia dopytuje się o niepokojące objawy, które zauważyli u swojego psa. Nie mam im tego za złe i jak najbardziej rozumiem, że jesteśmy zabiegani, a dodatkowo chcemy oszczędzić zwierzętom stresu związanego z ciągłymi wizytami. Są jednak klienci, którzy wymagają, aby lekarz weterynarii w ciągu 15 minutowej wizyty, bez wykonywania żadnych badań, podał diagnozę i zaproponował plan leczenia, najlepiej taki, który nie wymaga nakładów finansowych. Po roku sytuacja się powtarza, a następnym razem spotykamy się dopiero, kiedy zwierzę jest już bardzo złym stanie i np. dusi się na oczach opiekuna/ki. Nie wiem, dlaczego przyjęło się, że osoby pracujące w przychodniach weterynaryjnych są traktowane jako swoiści wolontariusze, a za ich pracę nie należy się wynagrodzenie. A pracujemy równie ciężko, co lekarze/lekarki, pielęgniarze/pielęgniarki. Nikt chyba nie kwestionuje konieczności płacenia tym osobom za wykonywanie swego zawodu. W przypadku personelu weterynaryjnego uważa się, że z racji miłości do zwierząt, powinni oni swoje usługi świadczyć za półdarmo . Dla większości zwierzę to zabawka Pewnego dnia, do gabinetu wbiegła przerażona kobieta. Trzymała psa na rękach. Usłyszałam pies zjadł całe opakowanie ibupromu, jakieś 30 minut temu. Nie zastanawiając się, poprosiłam kobietę, by zważyła psa, w międzyczasie zaczęliśmy przygotowywać kroplówkę oraz leki prowokujące wymioty. Kiedy wróciłam, pani oświadczyła, że nie zapłaci za wizytę i tak naprawdę
Gratiskonto — 10 kontakter inkluderade
Listade förra månaden
