Adopter Cena życia, czyli codzienność w przychodni weterynaryjnej
Croisé · Mâle
Avant le premier jour de travail dans la clinique vétérinaire, j'étais pleine d'enthousiasme - et c'était malgré des expériences difficiles antérieures avec les humains lors de sauvetage d'animaux. J'étais convaincue que les personnes qui allaient chez le vétérinaire voulaient seulement aider les animaux. Malheureusement, dès le premier appel téléphonique, j'ai changé d'avis : Allô, est-ce une clinique vétérinaire ? Je veux faire endormir mon chien, car il est déjà très âgé. L'obligation de vaccination des chiens contre la rage a contraint les soignants à des visites régulières chez le vétérinaire. Beaucoup d'entre eux profitent de la vaccination pour demander des informations sur des symptômes inquiétants qu'ils ont remarqués chez leur chien. Je ne leur en veux pas et je comprends parfaitement qu'on soit pressé, et qu'en plus on veuille économiser au animal le stress lié aux visites fréquentes. Il y a toutefois des clients qui exigent que le vétérinaire, pendant une consultation de 15 minutes, sans effectuer aucun examen, donne un diagnostic et propose un plan de traitement, idéalement un qui ne nécessite aucun coût financier. Après un an, la situation se répète, et la prochaine fois, nous nous rencontrons seulement lorsque l'animal est déjà dans un très mauvais état et par exemple suffoque devant les yeux du soignant. Je ne sais pas pourquoi il est devenu courant que les personnes travaillant dans les cliniques vétérinaires soient traitées comme des bénévoles, et qu'on ne doive pas leur rémunérer leur travail. Nous travaillons aussi dur que les médecins, les infirmiers. Personne ne met en doute la nécessité de payer ces personnes pour leur travail. Dans le cas du personnel vétérinaire, on considère qu'en raison de leur amour pour les animaux, ils devraient fournir leurs services à moitié prix. Pour la plupart des animaux, c'est un jouet. Un jour, une femme effrayée est entrée dans le cabinet. Elle tenait son chien dans ses bras. J'ai entendu dire que le chien avait mangé tout le paquet d'ibuprofène, environ 30 minutes plus tôt. Sans hésiter, j'ai demandé à la femme de peser le chien, pendant ce temps nous avons commencé à préparer la perfusion ainsi que les médicaments provoquant des vomissements. Quand je suis revenue, la dame a déclaré qu'elle ne paierait pas la visite et qu'en réalité
Lire l'original (en)
Przed pierwszym dniem pracy w przychodni weterynaryjnej, byłam pełna entuzjazmu – i to mimo wcześniejszych przykrych doświadczeń w kontakcie z ludźmi podczas ratowania życia zwierząt. Byłam przekonana, że do weterynarza przychodzą tylko osoby chcące pomóc zwierzętom. Niestety już po pierwszym odebranym telefonie zmieniłam zdanie: Halo, czy to weterynaria? Chce uspać psa, bo już stary. Obowiązek szczepienia psów przeciwko wściekliźnie zmusił opiekunów zwierząt do cyklicznych wizyt u weterynarza. Wielu z nich przy okazji szczepienia dopytuje się o niepokojące objawy, które zauważyli u swojego psa. Nie mam im tego za złe i jak najbardziej rozumiem, że jesteśmy zabiegani, a dodatkowo chcemy oszczędzić zwierzętom stresu związanego z ciągłymi wizytami. Są jednak klienci, którzy wymagają, aby lekarz weterynarii w ciągu 15 minutowej wizyty, bez wykonywania żadnych badań, podał diagnozę i zaproponował plan leczenia, najlepiej taki, który nie wymaga nakładów finansowych. Po roku sytuacja się powtarza, a następnym razem spotykamy się dopiero, kiedy zwierzę jest już bardzo złym stanie i np. dusi się na oczach opiekuna/ki. Nie wiem, dlaczego przyjęło się, że osoby pracujące w przychodniach weterynaryjnych są traktowane jako swoiści wolontariusze, a za ich pracę nie należy się wynagrodzenie. A pracujemy równie ciężko, co lekarze/lekarki, pielęgniarze/pielęgniarki. Nikt chyba nie kwestionuje konieczności płacenia tym osobom za wykonywanie swego zawodu. W przypadku personelu weterynaryjnego uważa się, że z racji miłości do zwierząt, powinni oni swoje usługi świadczyć za półdarmo . Dla większości zwierzę to zabawka Pewnego dnia, do gabinetu wbiegła przerażona kobieta. Trzymała psa na rękach. Usłyszałam pies zjadł całe opakowanie ibupromu, jakieś 30 minut temu. Nie zastanawiając się, poprosiłam kobietę, by zważyła psa, w międzyczasie zaczęliśmy przygotowywać kroplówkę oraz leki prowokujące wymioty. Kiedy wróciłam, pani oświadczyła, że nie zapłaci za wizytę i tak naprawdę
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé le mois dernier
