Adopter MELON
Mand · Ældre · 11 år
HUND MELON OK. 11 ÅR 616093901273925 (274/20) STØRRELSE: STOR VACCINATIONER: JA kastrering: JA ALDAZ HURTIGT DRAG: – hund indbragt fra en intervention i Radys – mistroisk, dybt tilbagetrukket, arbejder på at opbygge tillid – halvdelen af sit liv har den tilbragt i en trang kennel; verden er for den en konstant strøm af nye ting – ignorerer andre hunde – klarer sig godt i rum – den bider nogle gange i ting, der er efterladt på den eller i dens kennel – har brug for en bevidst handler, der kan arbejde med kompleksiteterne i hundens følelser Hej, mit navn er Melon, men i de 6 år, før jeg kom til Promyka, var jeg kendt som 5.398. Jeg ankom til Promyka fra det berømte Radys – steder, hvor hunde blev sat til at arbejde, så beboere som mig var meget nyttige. Under interventionen i Radys blev det sagt, at jeg aldrig havde forladt den kennel, hvor jeg blev fundet. I 6 år var jeg spærret inde i en kennel, der ændrede min karakter, min personlighed, mit ego... 6 år. Meget tid. Det meste af mit liv. Og selvom jeg er stor, stærk og altid har vidst, hvordan jeg skulle bruge mine tænder, da det nye kom, og jeg forlod min kennel... var jeg bange, trak mig sammen og forsvandt lige midt i mig selv. På Promyka prøvede jeg at vende tilbage til mine gamle vaner – at være en skræmmende, truende hund, som ingen ville nærme sig for at røre ved dens hud. Jeg prøvede, men... ingen her ville tillade det. Jeg måtte vise min frygt, min usikkerhed. Min uvidenhed, forvirring og vildskab over for den menneskelige verden. Og de udnyttede det. De udnyttede det og viste mig, hvordan jeg kunne leve med den forvirring. Hvordan jeg kunne stole på menneskelig viden. Hvordan jeg kunne åbne mig op for omverdenen. De viste mig, at knurren og tænderne fremvisning ikke ville gøre verden bedre – de var blot en garanti for, at verden ikke ville komme tæt på mig. Nu arbejder jeg. Jeg stoler på en bredere gruppe af mennesker. Jeg opdager nye steder, smage, dufte. Jeg opdager verden og genintroducerer mig selv til den. Jeg kender lidt til mig selv. Jeg ved, at jeg kan lide at blive kløet under hagen. Jeg ved, at jeg kan lide at snuse til græs, selv det døde vintergræs. Jeg ved, at jeg er en observatør og plejer at være forsigtig med mine vurderinger og handlinger. Jeg ved, at mennesket er en støtte. Jeg ved, at jeg kan være stædig og ihærdig, når noget betyder noget for mig. Jeg ved, at jeg elsker at spise og at... jeg nok burde tabe et par kilo. Jeg ved, at jeg fortjener et hjem. Et hjem, der først forstår mig og først derefter elsker mig med alle mine oplevelser. Et hjem, der forstår, hvilken fase jeg er i, og giver mig optimale forhold for yderligere udvikling. Kunne dette være dit hjem? Ventende, Melon Jeg blev næsten adopteret af: Wiola og Szymon.
Læs original (pl)
PIES MELON OK. 11 LAT 616093901273925 (274/20) WIELKOŚĆ: DUŻY SZCZEPIENIA: TAK KASTRACJA: TAK ALDAZ SZYBKA ŚCIĄGA: – pies przywieziony z interwencji w Radysach – nieufny, mocno wycofany, pracuje nad budowaniem zaufania – pół życia spędził w ciasnym boksie, świat to dla niego zbiór nieskończonych nowości – ignoruje inne psy – dobrze czuje się w pomieszczeniach – zdarza mu się pogryźć rzeczy pozostawione na nim lub w boksie – potrzebuje Przewodnika świadomego skomplikowania pracy nad psimi emocjami Dzień dobry, nazywam się Melon, ale przez całe 6 lat poprzedniego życia nazywałem się 5.398. Do Promyka przyjechałem z niesławnych Radys – miejsca, gdzie na psach się zarabiało, więc tacy jak ja, stali rezydenci, byli wszystkim na rękę. W trakcie interwencji w Radysach mówiło się, że nigdy nie opuściłem boksu, w którym mnie znaleziono. Całe 6 lat tkwiłem w klitce, która uwłaczała moim gabarytom, mojej osobowości, mojemu ego… 6 lat. Szmat czasu. Większość mojego życia. I choć jestem wielki, silny i z zębów pożytek zawsze umiałem zrobić, to kiedy nadeszło nowe i wyszedłem z mojego boksu… struchlałem, zmalałem i zniknąłem w samym środku samego siebie. W Promyku próbowałem wrócić na stare tory – być strasznym, groźnym psem, do którego boksu nie zbliżał się nikt, kto skórę chciał na sobie zachować w całości. Próbowałem, ale… nikt tutaj nie chciał na to pozwolić. Musiałem przed nimi obnażyć swój strach, niepewność. Swoją niewiedzę, zagubienie i dzikość w obliczu ludzkiego świata. I oni to wykorzystali. Wykorzystali i pokazali mi, jak z tym zagubieniem żyć. Jak ufać w wiedzę Człowieka. Jak otworzyć się na obcy świat. Pokazali mi, że warkot i wyszczerzone zęby nie sprawią, że świat stanie się lepszy – po prostu były gwarantem, że ten świat nie chciał się do mnie zbliżać. Dziś pracuję. Ufam coraz szerszemu gronu Ludzi. Poznaję nowe miejsca, smaki, zapachy. Poznaję świat i przedstawiam się na nowo światu. Już trochę o sobie wiem. Wiem, że lubię drapanie pod brodą. Wiem, że lubię węszyć w trawie, nawet tej zimowo martwej. Wiem, że jestem obserwatorem i raczej staram się nie być pochopny w swoich osądach i czynach. Wiem, że Człowiek to wsparcie. Wiem, że bywam krnąbrny i uparty, kiedy na czymś mi zależy. Wiem, że kocham jeść i że… powinienem zrzucić kilka kilo. Wiem, że zasługuję na Dom. Dom, który najpierw postara się mnie zrozumieć, a dopiero potem pokocha z całym moim inwentarzem doświadczeń. Dom, który zrozumie etap, na którym aktualnie jestem i zapewni mi optymalne warunki do dalszego rozwoju. Czy to może Twój Dom? Czekam, Melon Zostałem objęty wirtualna adopcją przez: Wiolę i Szymona. Dziękuje Opis przygotowany przez wolontariat schroniska
Listet for 4 måneder siden
