Υιοθετήστε τον/την MELON
Αρσενικό · Ηλικιωμένος · 11 έτη
ΣΚΥΛΟΣ ΜΕΛΩΝ ΟΚ. 11 ΕΤΩΝ 616093901273925 (274/20) ΜΕΓΕΘΟΣ: ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ: ΝΑΙ Στειρωμένος: ΝΑΙ ALDAZ QUICK DRAW: – σκύλος που παραλήφθηκε από επέμβαση στο Ράντυς – δυσπιστικός, βαθιά απομονωμένος, εργάζεται για να χτίσει εμπιστοσύνη – το μισό της ζωής του περνούσε σε ένα στενό κυνοτροφείο, ο κόσμος για αυτόν είναι ένα συνεχές ρεύμα νέων πραγμάτων – αγνοεί άλλους σκύλους – ταλαιπωρείται σε δωμάτια – μερικές φορές δαγκώνει πράγματα που του αφήνονται ή στο κυνοτροφείο του – χρειάζεται έναν ευαισθητοποιημένο οικοδεσπότη για να εργαστεί πάνω στις πολυπλοκότητες των συναισθημάτων του σκύλου Γεια σας, το όνομά μου είναι Μέλων, αλλά για 6 χρόνια πριν έρθω στην Προμύκα, ήμουν γνωστός ως 5.398. Έφτασα στην Προμύκα από το διαβόητο Ράντυς – μέρη όπου οι σκύλοι αναγκάζονταν να εργάζονται, οπότε κάτοικοι σαν εμένα ήταν πολύ χρήσιμοι. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης στο Ράντυς, λέγεται ότι δεν είχα βγει ποτέ από το κυνοτροφείο όπου με βρήκαν. Για 6 χρόνια, ήμουν περιορισμένος σε ένα κυνοτροφείο που διέβρωσε τον χαρακτήρα μου, την προσωπικότητά μου, το εγώ μου... 6 χρόνια. Πολύς χρόνος. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Και παρόλο που είμαι μεγάλος, δυνατός και πάντα ήξερα να χρησιμοποιώ τα δόντια μου, όταν ήρθε το νέο και έφυγα από το κυνοτροφείο μου... φοβήθηκα, συρρικνώθηκα και εξαφανίστηκα ακριβώς στο μέσο του εαυτού μου. Στην Προμύκα, προσπάθησα να επιστρέψω στους παλιούς μου τρόπους – να είμαι ένας τρομακτικός, απειλητικός σκύλος, που κανείς δεν θα πλησίαζε για να τον αγγίξει. Προσπάθησα, αλλά... κανείς εδώ δεν ήθελε να το επιτρέψει. Έπρεπε να αποκαλύψω τον φόβο μου, την αβεβαιότητά μου. Την άγνοιά μου, τη σύγχυση και την άγρια φύση μου απέναντι στον ανθρώπινο κόσμο. Και το χρησιμοποίησαν. Το χρησιμοποίησαν και μου έδειξαν πώς να ζήσω με αυτή τη σύγχυση. Πώς να εμπιστευτώ την ανθρώπινη γνώση. Πώς να ανοίξω στον εξωτερικό κόσμο. Μου έδειξαν ότι το γρυλίσματα και το δείχνων δόντια δεν θα έκαναν τον κόσμο καλύτερο – ήταν απλώς η εγγύηση ότι ο κόσμος δεν ήθελε να με πλησιάσει. Τώρα δουλεύω. Εμπιστεύομαι ένα ευρύτερο κύκλο ανθρώπων. Ανακαλύπτω νέα μέρη, γεύσεις, μυρωδιές. Ανακαλύπτω τον κόσμο και ξανασυστήνομαι σε αυτόν. Ξέρω λίγα πράγματα για τον εαυτό μου. Ξέρω ότι μου αρέσει να ξύνομαι κάτω από το σαγόνι μου. Ξέρω ότι μου αρέσει να μυρίζω το χορτάρι, ακόμα και το νεκρό χειμωνιάτικο χορτάρι. Ξέρω ότι είμαι παρατηρητικός και τείνω να είμαι προσεκτικός με τις κρίσεις και τις πράξεις μου. Ξέρω ότι ο άνθρωπος είναι στήριγμά μου. Ξέρω ότι μπορώ να είμαι επίμονος και επιμονώδης όταν κάτι με ενδιαφέρει. Ξέρω ότι μου αρέσει να τρώω και ότι... μάλλον θα έπρεπε να χάσω μερικά κιλά. Ξέρω ότι αξίζω ένα Σπίτι. Ένα σπίτι που πρώτα με καταλαβαίνει και μετά με αγαπά με όλες τις εμπειρίες μου. Ένα σπίτι που καταλαβαίνει σε ποιο στάδιο βρίσκομαι και μου παρέχει τις βέλτιστες συνθήκες για περαιτέρω ανάπτυξη. Θα μπορούσε αυτό να είναι το σπίτι σας; Περιμένοντας, Μέλων Με υιοθέτησαν στην πραγματικότητα: Βιόλα και Σιμόν.
Διάβασε αρχικό (pl)
PIES MELON OK. 11 LAT 616093901273925 (274/20) WIELKOŚĆ: DUŻY SZCZEPIENIA: TAK KASTRACJA: TAK ALDAZ SZYBKA ŚCIĄGA: – pies przywieziony z interwencji w Radysach – nieufny, mocno wycofany, pracuje nad budowaniem zaufania – pół życia spędził w ciasnym boksie, świat to dla niego zbiór nieskończonych nowości – ignoruje inne psy – dobrze czuje się w pomieszczeniach – zdarza mu się pogryźć rzeczy pozostawione na nim lub w boksie – potrzebuje Przewodnika świadomego skomplikowania pracy nad psimi emocjami Dzień dobry, nazywam się Melon, ale przez całe 6 lat poprzedniego życia nazywałem się 5.398. Do Promyka przyjechałem z niesławnych Radys – miejsca, gdzie na psach się zarabiało, więc tacy jak ja, stali rezydenci, byli wszystkim na rękę. W trakcie interwencji w Radysach mówiło się, że nigdy nie opuściłem boksu, w którym mnie znaleziono. Całe 6 lat tkwiłem w klitce, która uwłaczała moim gabarytom, mojej osobowości, mojemu ego… 6 lat. Szmat czasu. Większość mojego życia. I choć jestem wielki, silny i z zębów pożytek zawsze umiałem zrobić, to kiedy nadeszło nowe i wyszedłem z mojego boksu… struchlałem, zmalałem i zniknąłem w samym środku samego siebie. W Promyku próbowałem wrócić na stare tory – być strasznym, groźnym psem, do którego boksu nie zbliżał się nikt, kto skórę chciał na sobie zachować w całości. Próbowałem, ale… nikt tutaj nie chciał na to pozwolić. Musiałem przed nimi obnażyć swój strach, niepewność. Swoją niewiedzę, zagubienie i dzikość w obliczu ludzkiego świata. I oni to wykorzystali. Wykorzystali i pokazali mi, jak z tym zagubieniem żyć. Jak ufać w wiedzę Człowieka. Jak otworzyć się na obcy świat. Pokazali mi, że warkot i wyszczerzone zęby nie sprawią, że świat stanie się lepszy – po prostu były gwarantem, że ten świat nie chciał się do mnie zbliżać. Dziś pracuję. Ufam coraz szerszemu gronu Ludzi. Poznaję nowe miejsca, smaki, zapachy. Poznaję świat i przedstawiam się na nowo światu. Już trochę o sobie wiem. Wiem, że lubię drapanie pod brodą. Wiem, że lubię węszyć w trawie, nawet tej zimowo martwej. Wiem, że jestem obserwatorem i raczej staram się nie być pochopny w swoich osądach i czynach. Wiem, że Człowiek to wsparcie. Wiem, że bywam krnąbrny i uparty, kiedy na czymś mi zależy. Wiem, że kocham jeść i że… powinienem zrzucić kilka kilo. Wiem, że zasługuję na Dom. Dom, który najpierw postara się mnie zrozumieć, a dopiero potem pokocha z całym moim inwentarzem doświadczeń. Dom, który zrozumie etap, na którym aktualnie jestem i zapewni mi optymalne warunki do dalszego rozwoju. Czy to może Twój Dom? Czekam, Melon Zostałem objęty wirtualna adopcją przez: Wiolę i Szymona. Dziękuje Opis przygotowany przez wolontariat schroniska
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
