Adoptoi MELON
Mies · Iäkäs · 11 vuotta
KOIRAMELON OK. 11 VUOTTA 616093901273925 (274/20) KOKO: LIIKKEESSÄ ROKOTUKSET: KAIKKI LEIKKAUS: KAIKKI ALDAZ NOPEA OTTO: – koira tuotu Interventiosta Radysista – epäluottavainen, syvästi vetäytyvä, työskentelee luottamuksen rakentamisen parissa – puolet elämästään viettänyt ahtaassa tarhassa, maailma hänelle on jatkuvaa uuden tulvaa – ohittaa muut koirat – pärjää hyvin huoneissa – joskus puree asioita, jotka jätetään hänen lähelleen tai tarhaansa – tarvitsee tietoisen hoitajan työstämään koiran tunteiden monimutkaisuuksia Hei, nimeni on Melon, mutta 6 vuotta ennen Promykkaan tuloa minut tunnettiin nimellä 5.398. Tulinkin Promykkaan kuuluisasta Radysista – paikoista, joissa koiria käytettiin työssä, joten minun kaltaisiani asukkaita oli paljon hyödynnettävissä. Radysin interventiossa kerrottiin, etten ollut koskaan poistunut tarhasta, jossa minut löydettiin. 6 vuoden ajan olin rajoitettuna tarhaan, joka kulutti luonteeni, persoonallisuuteni, egoni... 6 vuotta. Paljon aikaa. Suurin osa elämästäni. Ja vaikka olen iso, vahva ja olen aina osannut käyttää hampaitani, kun uusi aika tuli ja lähdin tarhastani... Pelkäsin, kutistuin ja kadoin itsestäni kesken kaiken. Promykassa yritin palata vanhoihin tapoihini – olla pelottava, uhkaava koira, jota kukaan ei lähestynyt koskemaan ihoaan. Yritin, mutta... kukaan täällä ei halunnut sallia sitä. Minun piti paljastaa pelkoni, epävarmuuteni. Tietämättömyyteni, sekavuuteni ja villiyteni ihmisten maailman edessä. Ja he käyttivät sitä. He käyttivät sitä ja näyttivät minulle, miten voisin elää sen sekavuuden kanssa. Kuinka luottaa ihmisten tiedonloukkoon. Kuinka avautua ulkomaailmalle. He näyttivät minulle, että muriseminen ja hampaiden paljastaminen eivät tehneet maailmasta parempaa – ne olivat vain varmistus siitä, ettei maailma halunnut lähestyä minua. Nyt työskentelen. Luotan laajempaan ihmisryhmään. Löydän uusia paikkoja, makuja, tuoksuja. Löydän maailman ja esittelen itseni uudelleen sille. Tunnen hieman itseäni. Tiedän, että pidän leikkimisestä leuan alla. Tiedän, että tykkään nuuskia ruohoa, jopa talven kuollutta ruohoa. Tiedän, että olen havainnoiva ja pyrin olemaan varovainen arvioissani ja teoissani. Tiedän, että ihminen on tukena. Tiedän, että voin olla itsepäinen ja sitkeä, kun jokin asia on minulle tärkeä. Tiedän, että rakastan syödä ja että... pitäisi varmaan pudottaa muutama kilo. Tiedän, että ansaitsen Kodin. Kodin, joka ensin ymmärtää minut ja vasta sitten rakastaa minua kaikilla kokemuksillani. Kodin, joka ymmärtää missä vaiheessa olen ja tarjoaa minulle optimaaliset olosuhteet edelleen kehittyä. Voisiko tämä olla Sinun Kotisi? Odottamassa, Melon Minut adoptoivat käytännössä: Wiola ja Szymon.
Lue alkuperäinen (pl)
PIES MELON OK. 11 LAT 616093901273925 (274/20) WIELKOŚĆ: DUŻY SZCZEPIENIA: TAK KASTRACJA: TAK ALDAZ SZYBKA ŚCIĄGA: – pies przywieziony z interwencji w Radysach – nieufny, mocno wycofany, pracuje nad budowaniem zaufania – pół życia spędził w ciasnym boksie, świat to dla niego zbiór nieskończonych nowości – ignoruje inne psy – dobrze czuje się w pomieszczeniach – zdarza mu się pogryźć rzeczy pozostawione na nim lub w boksie – potrzebuje Przewodnika świadomego skomplikowania pracy nad psimi emocjami Dzień dobry, nazywam się Melon, ale przez całe 6 lat poprzedniego życia nazywałem się 5.398. Do Promyka przyjechałem z niesławnych Radys – miejsca, gdzie na psach się zarabiało, więc tacy jak ja, stali rezydenci, byli wszystkim na rękę. W trakcie interwencji w Radysach mówiło się, że nigdy nie opuściłem boksu, w którym mnie znaleziono. Całe 6 lat tkwiłem w klitce, która uwłaczała moim gabarytom, mojej osobowości, mojemu ego… 6 lat. Szmat czasu. Większość mojego życia. I choć jestem wielki, silny i z zębów pożytek zawsze umiałem zrobić, to kiedy nadeszło nowe i wyszedłem z mojego boksu… struchlałem, zmalałem i zniknąłem w samym środku samego siebie. W Promyku próbowałem wrócić na stare tory – być strasznym, groźnym psem, do którego boksu nie zbliżał się nikt, kto skórę chciał na sobie zachować w całości. Próbowałem, ale… nikt tutaj nie chciał na to pozwolić. Musiałem przed nimi obnażyć swój strach, niepewność. Swoją niewiedzę, zagubienie i dzikość w obliczu ludzkiego świata. I oni to wykorzystali. Wykorzystali i pokazali mi, jak z tym zagubieniem żyć. Jak ufać w wiedzę Człowieka. Jak otworzyć się na obcy świat. Pokazali mi, że warkot i wyszczerzone zęby nie sprawią, że świat stanie się lepszy – po prostu były gwarantem, że ten świat nie chciał się do mnie zbliżać. Dziś pracuję. Ufam coraz szerszemu gronu Ludzi. Poznaję nowe miejsca, smaki, zapachy. Poznaję świat i przedstawiam się na nowo światu. Już trochę o sobie wiem. Wiem, że lubię drapanie pod brodą. Wiem, że lubię węszyć w trawie, nawet tej zimowo martwej. Wiem, że jestem obserwatorem i raczej staram się nie być pochopny w swoich osądach i czynach. Wiem, że Człowiek to wsparcie. Wiem, że bywam krnąbrny i uparty, kiedy na czymś mi zależy. Wiem, że kocham jeść i że… powinienem zrzucić kilka kilo. Wiem, że zasługuję na Dom. Dom, który najpierw postara się mnie zrozumieć, a dopiero potem pokocha z całym moim inwentarzem doświadczeń. Dom, który zrozumie etap, na którym aktualnie jestem i zapewni mi optymalne warunki do dalszego rozwoju. Czy to może Twój Dom? Czekam, Melon Zostałem objęty wirtualna adopcją przez: Wiolę i Szymona. Dziękuje Opis przygotowany przez wolontariat schroniska
Listattu 2 kuukautta sitten
