Υιοθετήστε τον/την Bernas - 4 ano(s) e
Pit Bull Terrier · Αρσενικό · Παρθενούλα · 5 μήνες
Ο Μπερνάς ήταν απλά ένα σκιά στη γωνία του κλειστού χώρου όταν τον πλησιάσαμε. Δεν έριχνε το κεφάλι του, δεν ζητούσε επαφή και φοβόταν όταν πλησιάζαμε. Αναπνέει με πολύ λεπτό τρόπο, σαν να προσπαθεί να κάνει λίγο θόρυβο, ελπίζοντας να μείνει αναγνωρίσιμος. Δεν ξέρει ότι είναι αδύνατο να μην τον δει κανείς· αυτά τα φωτεινά μικρά μάτια αποκαλύπτουν όλα όσα προσπαθούσε να κρύψει... Υπάρχουν σκύλοι που αρχικά δεν χρειάζονται μια χειρονομία. Χρειάζονται κάποιον που να κάθεται στο ψυχρό πάτωμα του κλειστού χώρου, μέρα με τη μέρα, σιγανά. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς προσδοκίες. Απλά παρουσία. Απλά σεβασμός. Χρειάζονται χώρο για να πιστέψει ξανά, έναν μέρα. Και αυτή η μέρα έφτασε για τον Μπερνάς. Σήμερα, ο Μπερνάς κουνάει το ουρά του όταν βλέπει τα αγαπημένα του άτομα. «Μιλά», σχεδόν τραγουδά, όταν αισθάνεται τη μυρωδιά τους να πλησιάζει. Ζητάει προσοχή, ζητάει επαφή, επιλέγει να είναι κοντά. Σήμερα, ο Μπερνάς ξέρει τι σημαίνει να αγαπηθεί. Ξέρει ότι με τα σωστά άτομα, μια ξεπερασμένη χειρονομία δεν φέρνει ποτέ πόνο ή πάθος. Ξέρει ότι ένα σκοινί που δείχνει προς τον ίδιο σημαίνει να ανακαλύψει τον κόσμο έξω, και ότι δεν θα το κάνει πια μόνος του. Ξέρει ότι αυτή η «φωνή του βρεφιού» υπάρχει μόνο για να μιλήσουν σε αυτόν οι άνθρωποι. Ο Μπερνάς ξέρει επίσης ότι υπάρχει ακόμα μια διαδρομή μπροστά του. Και αυτό είναι εντάξει. Γιατί τώρα ξέρει ότι δεν θα την περπατήσει μόνος του. Αν μπορείς να επεκτείνεις μια μικρή χειρονομία στον Μπερνάς, σου υπόσχομα ότι θα μας δώσει το πόδι του σε αντάλλαγμα. Και κάθε δευτερόλεπτο θα είναι τιμής.
Διάβασε αρχικό (pt)
O Bernas era apenas uma sombra no canto da box quando chegou a nós. Não levantava a cabeça, não procurava contacto e encolhia-se sempre que o procurávamos nós. Respirava baixinho, como se tentasse fazer pouco barulho, na esperança de continuar despercebido. Ele não sabia que era impossível não o ver, aqueles olhinhos brilhantes denunciavam tudo o que tentava esconder... Há cães que no início não precisam de uma mão. Precisam de alguém sentado no chão frio da box, dia após dia, em silêncio. Sem pedidos, sem exigências. Apenas presença. Apenas respeito. Precisam de espaço para, um dia, voltarem a acreditar. E esse dia chegou para o Bernas. Hoje, o Bernas abana o rabinho quando vê os seus humanos de confiança. "Fala", quase canta, quando sente o cheiro deles a aproximar-se. Pede atenção, procura contacto, escolhe estar perto. Hoje, o Bernas sabe o que é ser amado. Sabe que, com as pessoas certas, uma mão estendida nunca traz dor ou sofrimento. Sabe que uma trela na sua direção significa explorar o mundo lá fora, e que já não o fará sozinho. Sabe que aquela "voz de bebé" existe só para os seus humanos falarem com ele. O Bernas também sabe que ainda há um caminho pela frente. E está tudo bem. Porque agora sabe que não o vai percorrer sozinho. Se puder estender uma mãozinha ao Bernas, prometemos que ele dará a patinha em troca. E que cada segundo valerá a pena.
Δωρεάν λογαριασμός — 10 επαφές περιλαμβάνονται
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
