Υιοθετήστε τον/την Didi
Μεικτής φυλής · Θηλυκό · Ηλικιωμένος · 15 έτη
Γεια σας αγαπητοί διποδιά. Είμαι η Δίδι και ζω μαζί με τη βοήθεια των ωραίων μου πατρινών για πολύ καιρό στο ζωοτροφείο. Ακόμα χρειάζομαι την αγάπη των πατρινών μου, γιατί δεν ξέρω αν το σχέδιό μου θα τα καταφέρει όπως θέλω. Προσπαθώ τώρα, μετά τη μακρινή μου παραμονή στο ζωοτροφείο, να βρω τα δικά μου ανθρώπινα. Θα ήθελα πραγματικά να γίνω ένα σκυλί της οικογένειας. Λένε ότι είμαι μια ωραία γριούλα και αφού έχω κερδίσει λίγη εμπιστοσύνη σε σας τους διποδιούς, θέλω να κάνω την περιπέτεια. Ευχόμενος για ένα ήσυχο σπίτι και ανθρώπους που είναι πολύ καλοί με φοβισμένα σκυλιά. Μπορώ να περπατήσω με ίππα, αλλά δεν θα πρέπει να είναι ένα θορυβώδες περιβάλλον, όπως στην πόλη. Μοιάζω με μια πριγκίπισσα. Ούτε πολύ μεγάλη, με όμορφο μαλλί και ροές καστανά λαμπερά μάτια, και είμαι ακόμα αρκετά ικανή για την ηλικία μου. Έτσι ώστε να γνωρίζετε γιατί είμαι έτσι, αυτή είναι η ιστορία μου: Γεννήθηκα μαζί με τους αδερφούς μου Αϊκο, Φλορι και Σιμσον το Σεπτέμβριο του 2011 ακριβώς στο κέντρο της Αίγινας. Αναγνωριστικά, είχαμε μια ωραία θέα στο βουνό, αλλά ένα μικρό σκυλί χρειάζεται κάτι άλλο επίσης. Ιδιαίτερα όταν έρχεται το χειμώνα, γίνεται πολύ δύσκολο. Και είναι επίσης επικίνδυνο. Υπάρχουν κακοί άνθρωποι, γρήγορα αυτοκίνητα και οι κυνηγοί που βομβαρδίζουν τα σκυλιά τα Σαββατοκύριακα. Αυτό φοβίζει ένα μικρό σκυλί. Ευτυχώς, εντοπιστήκαμε από τους ανθρώπους της AP, συνελήφθηκαμε και φέραμε στη Ρενατε. Ήταν πολύ ωραία εκεί, είχαμε ένα θερμό σπιτάκι, ιατρική φροντίδα, γευστικό φαγητό και φρέσκο νερό. Αλλά δεν αφήναμε τους ανθρώπους να μας πλησιάσουν. Πώς θα μπορούσαμε να ξέρουμε ότι οι διποδιοί είναι καλοί; Κατά τη φάση της εμποτισμού στον δρόμο, είχαμε μόνο εμας τους από μόνους μας και πολλές κακές εμπειρίες. Γι' αυτό πάντα περιμέναμε στην απέχθεια γωνία του σπιτιού όταν έρχονταν άνθρωποι. Τότε καθόμασταν εκεί και μας έλεγαν πόσο φοβισμένοι ήταν οι διποδιοί. Αλλά οι άνθρωποι, όχι απλοϊκοί καθόλου, κατάλαβαν αμέσως ότι πρεπει να γίνει κάτι. Έτσι, εμείς, τα τέσσερα φύλλα της τριανταφύλλιας, φέραμε απροσδόκητα στο ζωοτροφείο και χωριστήκαμε. Αλλά ήταν μόνο για το καλό μας. Καθε ένας από εμάς έπαιρνε ένα καλό φίλο σκύλο που ήταν χαρούμενος όταν οι διποδιοί έρχονταν. Πολύ περίεργο, σκέφτηκα, αλλά ίσως μπορείς να το αντιγράψεις. Ο αδερφός μου Αϊκο ήταν ο ταχύτερος από εμάς. Μάθει γρήγορα και έχει ήδη ένα ωραίο σπίτι για πολύ καιρό. Οι δύο αδερφοί μου Φλορι και Σι
Διάβασε αρχικό (de)
Hallo ihr lieben Zweibeiner. Ich bin Didi und lebe mit der Unterstützung meiner tollen Paten schon sehr lange im Tierheim. Meine lieben Paten brauche ich auch weiter, denn ich weiß nicht, ob mein Plan so klappt wie ich mir das wünsche.Ich versuche jetzt, nach meiner sehr langen Zeit im Tierheim meine eigenen Menschen zu finden. Ich würde es so gerne kennenlernen ein Familienhund zu werden. Man sagt von mir, ich wäre ein tolles altes Mädchen und da ich jetzt schon etwas Vertrauen zu euch Zweibeinern gefasst habe möchte ich das Abenteuer wagen. Ich wünsche mir einen ruhigen Haushalt und Menschen die sich mit ängstlichen Hunden sehr gut auskennen. An der Leine kann ich laufen, aber eine laute Umgebung, so wie in einer Stadt sollte es nicht sein. Ich sehe aus wie eine Prinzessin. Nicht zu groß, mit wunderschönem weichen Fell und rehbraunen, glänzenden Augen und bin für mein Alter noch recht fit.Damit ihr mal wisst, warum ich so bin wie ich bin, hier meine Geschichte: Ich wurde mit meinen Brüdern Aiko, Flori und Simson im September 2011 mitten auf Aegina geboren. Zugegeben hatten wir dort auf dem Berg eine schöne Aussicht, aber ein kleiner Hund braucht halt auch noch was anderes. Gerade wenn der Winter naht, wird es besonders schwierig. Und gefährlich ist es auch. Es gibt böse Menschen, schnelle Autos und Jäger, die am Wochenende dort herumschießen. Da wird so einem kleinen Hund aber Angst und bange. Zu unserem Glück wurden wir dann von den Leuten von AP entdeckt, eingefangen und zu Renate gebracht. Da war es sehr schön, wir hatten eine warme Hütte, medizinische Betreuung, lecker Futter und frisches Wasser. Aber die Menschen ließen wir nicht an uns ran. Aber woher sollten wir auch wissen, dass die Zweibeiner nett sind? In unserer Prägephase auf der Straße hatten wir nur uns und jede Menge schlechte Erfahrungen. Darum sind wir auch sofort in die hinterste Ecke der Hütte gekrochen, wenn ein Mensch in unsere Nähe kam. Dort saßen wir dann und erzählten uns gegenseitig, wie gruselig doch diese Zweibeiner sind. Aber die Menschen, gar nicht dumm, haben sofort erkannt, dass etwas passieren muss. Also wurden wir, dass vierblättrige Kleeblatt, zu unserem Entsetzen in das Tierheim gebracht und dort getrennt. Es war aber nur zu unserem Besten. Jeder von uns bekam einen netten Hundekumpel, der sich gefreut hat, wenn die Zweibeiner kamen. Schon sehr seltsam, dachte ich mir so, aber vielleicht kann man sich das ja abgucken. Mein Bruder Aiko war der Schnellste von uns. Er hat schnell viel gelernt und hat schon lange ein schönes zu Hause. Meine beiden Brüder Flori und Simson haben sich gerade über die Regenbogenbrücke geschlichen und nun bin ich das letzte Blättchen vom Kleeblatt. Wer hat den ein großes Herz und viel Geduld mir ein eigenes zu Hause für meinen Lebensabend zu geben?
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
