Υιοθετήστε τον/την Gina
Θηλυκό · Ηλικιωμένος · 12 έτη
Προειδοποίηση, τώρα γίνεται λυπηρό! Μου έδωσαν ως πολύ μικρό ποντικάκι. Ήμουν τόσο μικρό που πρέπει ακόμα να χρησιμοποιώ ένα βρεφικό ποτήρι. Με αγαπούσαν και μου επέτρεψαν να κοιμάμαι στο κρεβάτι, γίνοντας το κέντρο της προσοχής της Frauchen. Έτσι ζω γλυκά και ικανοποιητικά με την Frauchen μέχρι που, μετά από εννιά χρόνια, η εγγονή και η μητέρα της μετακόμισαν. Αυτό ήταν όταν το ηρεμία μου τελείωσε· τη μικρή την έπαιρνα και κάνα όλα για να δείξω ότι αυτό ήταν πολύ για μένα. Ποντόσα, κάθισα και ξεροκατάβασα, αλλά κανένας δεν ήθελε να δει το πάθος μου. Η μόνη συνέπεια ήταν να πάω στο ζωοτροφείο. Η εγγονή μου έφερε και τα κουρνιά στο κουτί μεταφοράς μου, κάθισε πάνω σε αυτό και στο τέλος ακόμα και αναποδοπάτησε το κουτί μου. Εδώ στο ζωοτροφείο, μου έκαναν εμβόλιο, τονισμό, μικροταγγισμό, έκαναν καθαρισμό των δοντιών μου και δοκιμασία αίματος. Και φανταστείτε, βγήκε ότι είμαι FIV θετικός. Θα θέλατε να ρωτήσετε, πού η φτωχή Gina θα μπορούσε να το πάρει; Αλλά τότε με χτύπησε η ιδέα ως χτύπημα στο πρόσωπο. Θα έπρεπε να γίνω μητέρα, αλλά αυτό δεν τα κατάφερε γιατί δεν ήθελα. Και αυτός ακριβώς ο γάτος ήταν αυτός που με έδωσε FIV. Θα μπορούσα να έχω την ευκαιρία να αναπνεύσω φρέσκο αέρα για πρώτη φορά στη ζωή μου και να πάρω αυτή τη διάγνωση. Τώρα ψάχνω ένα άλλο πολύ ακίνδυνο σπίτι χωρίς εγγονές που θα με αποδεχτεί και με αυτή τη διάγνωση. Βοηθήστε με! Ως γάτα με FIV, δεν μπορώ να είμαι με τους άλλους γάτους και κατοικώ μόνη. Και κάθε φορά που ακούω τους επισκέπτες να έρχονται, σκέφτομαι: «Τώρα… τώρα θα ανοίξει η πόρτα και ένας αγαπητός Frauchen ή Herrchen θα με πάρει σε ένα ζεστό σπίτι». Και μετά… τίποτα. Αυτό μου προκαλεί πάντα ένα οξύ πόνο στη καρδιά. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονάει.
Διάβασε αρχικό (de)
Achtung, jetzt wird es traurig! Ich wurde als ganz kleines Kitten verschenkt. Ich war so klein, dass ich noch die Flasche bekommen musste. Ich wurde geliebt und durfte mit im Bett schlafen und war der Lebensmittelpunkt von Frauchen. So lebte ich glücklich und zufrieden mit Frauchen, bis nach 9 Jahren das Enkelchen mit seiner Mutti einzog. Da war meine Seelenruhe vorbei, ich hasste den Kleinen und hab alles versucht, um mitzuteilen, dass mir das alles zu viel ist. Ich hab gepinkelt, gebissen, gekratzt, aber niemand wollte mein Leid sehen. Es gab nur eine Konsequenz, ich musste ins Tierheim. Das Enkelchen hat mich selbst reingetragen und auf meiner Transportbox getrommelt, hat darauf gesessen und ist zum Schluss sogar noch über meine Box gestolpert. Hier im Tierheim wurde ich dann geimpft, kastriert, gechippt, meine Zähne saniert und mein Blut untersucht. Und stellt Euch mal vor, dabei ist herausgekommen, dass ich FIV positiv bin. Ihr werdet Euch sicher fragen, wo soll die arme Gina das denn herhaben? Aber dann fiel es mir, wie Schuppen von den Augen. Ich sollte Mutter werden, das hat aber nicht geklappt, denn ich wollte nicht. Und genau dieser eine Kater hat mich mit Katzenaids angesteckt. Da hätte ich zum ersten Mal im Leben die Möglichkeit gehabt, mir die frische Luft um die Ohren wehen zu lassen und dann diese Diagnose. Jetzt suche ich wieder einen sehr ruhigen Haushalt, ohne Enkel, die mich auch mit dieser Diagnose adoptieren würden. Bitte helft mir! Da ich FIV-positiv bin, kann ich nicht zu den anderen Katzen und bin alleine untergebracht. Und immer, wenn ich Besucher im Gang höre, denke ich: „Jetzt… jetzt geht die Tür auf und ein liebes Frauchen oder Herrchen holt mich zu sich in ein kuscheliges Zuhause.“ Und dann… wieder nichts. Das gibt mir jedes Mal einen Stich ins Herz. Ihr glaubt nicht, wie das weh tut. Eure Gina
Καταχωρημένα πριν από 5 μήνες
