Υιοθετήστε τον/την Il cane e le persone anziane
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Παρθενούλα · 4 μήνες
Απαράδεκτες απαιτήσεις και αποφεύψιμα λάθη. Λίγοι άνθρωποι έχουν τη συνειδητότητα για την προχωρημένη ηλικία τους: συνήθως είτε παθητικές στάσεις είτε συμπεριφορές που υπενθυμίζουν μια ηλικία που θεωρούν ότι έχουν περάσει. Αντίθετα, όπως σε κάθε στάδιο της ζωής, στην προχωρημένη ηλικία είναι σημαντικό να προσαρμόσει κανείς κάθε πτυχή της ύπαρξής του στην πραγματικότητα του παρόντος, πιθανόν με την αντίληψη της απεριόριστης διαρκείας της: με άλλα λόγια, όλα όσα κάνει ή θα ήθελε να κάνει πρέπει να σχετίζονται με τη φυσική και ψυχική υγεία και καλή ζωή του, καθώς και με τη διάρκεια της ζωής του. Επομένως, κανένας νεογέννητος σκύλος για τους ηλικιωμένους, αλλά σκύλοι που βρίσκονται ήδη στην προχωρημένη ηλικία τους, ώστε και οι δύο να απολαμβάνουν την παρουσία και τις προσδοκίες τους· κανένας μεγάλος σκύλος, επειδή η ενέργεια του σκύλου δεν πρέπει να καταστείλεται και πρέπει να είναι διαχειρίσιμη από τον ηλικιωμένο άνθρωπο· και, τότε, ποτέ, ποτέ δύο, τρία, τέσσερα ζώα μαζί! Αυτό - και πολλά άλλα - λέγεται στο ανιματογραφημένο βίντεο "Il cane e le persone anziane", το οποίο περιλαμβάνει οδηγίες και πληροφορίες για μια σχέση που πρέπει να κατασκευαστεί με πλήρη συνειδητότητα από τον ηλικιωμένο (ή την ηλικιωμένη), καθώς και από τα άτομα που έχουν θερμή ή απαντητική σχέση μαζί τους, τα οποία θα πρέπει να φροντίσουν τον σκύλο αν αφεθεί μόνος. Στη σχέση με τον ηλικιωμένο άνθρωπο, ο σκύλος είναι "σύντροφος σχέσης" και δεν μπορεί ποτέ να γίνει "μέσο" για να αποτρέψει τη μοναξιά: οι γιατροί, οι γηριατροί, οι κτηνίατροι και οι συγγενείς που συνιστούν στον ηλικιωμένο άνθρωπο να πάρει ένα νεογέννητο σκύλο ή ένα γάτο για να φροντίσει χωρίς να έχει πλήρη συνειδητότητα για τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα δικαιώματα του ζώου, κάνουν ένα σοβαρό λάθος. Και αν είναι αλήθεια ότι τα πλεονεκτήματα της παρουσίας ενός ζώου στη διάθεση και την υγεία των ηλικιωμένων είναι γεγονός, είναι εξίσου αληθές ότι αν η οικογένεια σταματήσει να παρακολουθεί και να εποπτεύει τη συμβίωση, τα κινδύνοι για το ζώο αυξάνονται: δεν είναι ασυνήθιστο, εντελώς, ότι ο ηλικιωμένος άνθρωπος συμπεριφέρεται με τρόπο που μπορεί να οδηγήσει γρήγορα σε εκμετάλλευση, από παχυσαρκία ή ανεπαρκή θρέψη ή έλλειψη φυσικής δραστηριότητας, μέχρι αναποτελεσματικές ασθένειες και μορφές βίας που δεν μπορούν ποτέ να ανεχτούν!
Διάβασε αρχικό (it)
Assurde pretese ed errori evitabili Pochi umani hanno la responsabile coscienza della propria età avanzata: in genere, prevalgono o atteggiamenti vittimistici oppure comportamenti che ricordano età di cui si rimpiange il trascorso. Invece, come per ogni tempo della vita, anche nell'età anziana sarebbe importante adeguare ogni aspetto dell'esistenza alla realtà del presente, magari con la consapevolezza della sua ineluttabile fugacità: in altri termini, tutto ciò che si fa o si vorrebbe fare dovrebbe essere rapportato al proprio stato di salute e benessere (fisici e mentali) e all'aspettativa di vita. Quindi, niente cuccioli per gli anziani, ma cani già in là con gli anni, in modo che entrambi possano godere della presenza e delle aspettative dell'altro; niente cani di taglia grande, perchè l'energia non deve essere repressa nel cane ed essere gestibile dall'anziano; e, poi, mai e poi mai due, tre, quattro animali insieme! Questo – e molto altro – è raccontato nel video animato “Il cane e le persone anziane” , che contiene indicazioni e informazioni su un rapporto che deve essere costruito con piena consapevolezza sia da parte dell'anziano (o dell'anziana), sia da parte delle persone che con lui (o lei) hanno legami di affetto o di responsabilità e alle quali spetterà prendersi cura del cane nel caso rimanga da solo. Nel rapporto con la persona anziana il cane è un “partner di relazione” e, perciò, non può mai diventare uno “strumento” per alleviare la solitudine: commettono un gravissimo errore i medici di base, i geriatri, i veterinari e i famigliari che consigliano all'anziano di prendere un cucciolo di cane o un gatto a cui badare senza avere piena coscienza delle esigenze, dei bisogni e dei diritti dell'animale. E se è vero che i benefici della presenza di un animale domestico sull'umore e sulla salute dell'anziano sono un dato di fatto, è altrettanto vero che se la famiglia smette di sorvegliare e monitorare la coesistenza, i rischi per l'animale aumentano: non è così raro, infatti, che l'anziano ponga in essere comportamenti che possono sfociare rapidamente nel maltrattemento, passando per l'obesità o la malnutrizione o l'inattività motoria, fino alle malattie non curate e a forme di violenza che mai possono essere tollerate!
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
