Adoptoi Maksiu
Rasvahybridi · Mies
Hei, olen Maksiu. Ihmisten maailmassa eläminen on minulle edelleen jonkinlaista tieteiskirjallisuutta. Kaupunki? Mikä se on? Kovaääninen, outo, täynnä asioita, joista en tiedä mitään – se vähän pelottaa. Hihna? Mikä se on? Ihmiset? Okei, pikkuhiljaa alan ymmärtää, että jotkut tuovat ruokaa eivätkä halua satuttaa minua. Se on mukavaa. Kaverini ovat jo tottuneet uusiin oloihin – minulla on vielä jonkin verran vaikeuksia... Olen edelleen vähän varautunut, koska koko elämäni tähän asti on näyttänyt melko synkältä... Mutta edistyn. Katson, kuuntelen, analysoin – pikkuhiljaa koostan tätä ihmisten maailmaa. Jos haluat ottaa minut omaksesi, sinulla pitää olla paljon kärsivällisyyttä, hieman huumorintajua ja sinun on oltava valmis siihen, että joskus saatat saada pureman, jos olen peloissani – joten varo käsiäsi! Parasta olisi, jos sinulla olisi kokemusta vastaavista kadonneista koirista kuin minä. Jos et pelkää haasteita ja olet valmis projektin "Luonnosta ystäväksi" pariin – ehkä meidän kannattaisi tavata? Mutta varoitan – tämä ei ole nopea prosessi. En hyppää heti syliisi, en ole ensimmäisestä päivästä lähtien paras kaverisi. Mutta jos annat minulle aikaa... kukapa tietää? Ehkäpä jonain päivänä katson sinua ja ajattelen: "Okei, ihminen. Sinä olet varmaan ihan siisti." Olisi mukavaa, jos voisin asua jonkun siistin nartun kanssa – se on helpompaa seurassa, tunnen itseni varmemmaksi. Eläinsuojelukeskuksen ihmiset sanovat, että ennen adoptiota sinun pitää tulla ansaitsemaan luottamukseni. alueemme ul. Ściegiennego 20325-116 Kielce Tämä sivu käyttää evästeitä selaimesi asetuksien mukaisesti.
Lue alkuperäinen (pl)
Cześć, jestem Maksiu. Życie w ludzkim świecie to dla mnie wciąż coś w rodzaju science fiction. Miasto? A co to? Głośne, dziwne, pełne rzeczy, których nie znam - trochę to przerażającę. Smycz? A co to? Ludzie? No dobra, powoli zaczynam rozumieć, że niektórzy przynoszą jedzenie i nie chcą mnie skrzywdzić. To miłe. Moi towarzysze już przyzwyczaili się do nowych okoliczności – ja nadal mam trudności… Jestem jeszcze trochę nieufny, bo całe moje życie wyglądało do tej pory dość kiepsko… Ale robię postępy. Patrzę, słucham, analizuję – powoli składam ten ludzki świat do kupy. Jeśli chciałbyś mnie adoptować, to musisz mieć w sobie sporo cierpliwości, trochę sprytu i musisz być nastawiony na to, że czasami mogę ugryźć, jak się czegoś wystraszę – więc uważaj na ręce! Najlepiej, jeśli masz doświadczenie z takimi zagubionymi psami jak ja. Jeśli nie boisz się wyzwań i masz ochotę na projekt pod tytułem „od dzikusa do przyjaciela” – to może właśnie my powinniśmy się poznać? Ale ostrzegam – to nie będzie szybka akcja. Nie wskoczę Ci od razu na kolana, nie będę od pierwszego dnia Twoim najlepszym kumplem. Ale jeśli dasz mi czas… kto wie? Może kiedyś spojrzę na Ciebie i pomyślę: „Okej, człowieku. Chyba jesteś całkiem spoko”. Fajnie by było, jakbym mógł zamieszkać z jakąś fajną suczką – w towarzystwie jest mi łatwiej, czuję się pewniejszy. Człowieki ze schroniska mówią, że przed adopcją trzeba do mnie przychodzić i zdobyć moje zaufanie. ul. Ściegiennego 20325-116 Kielce Ta strona używa cookiezgodnie z ustawieniamiTwojej przeglądarki.Czytaj więcej
Listattu 5 kuukautta sitten
