Maksiu örökbefogadása
Keverék fajta · Férfi
Szia, én vagyok Maksiu. Az emberi világ még mindig egy kicsit tudományos fantasztikum számomra. Mi az a város? Zajos, furcsa, tele olyan dolgokkal, amiket nem ismerek – egy kicsit ijesztő. Póráz? Mi az? Emberek? Rendben, lassan kezdem megérteni, hogy vannak, akik ennivalót hoznak és nem akarnak bántani. Ez jó. A társaim már hozzászoktak az új körülményekhez – nekem még mindig vannak nehézségeim… Még mindig egy kicsit óvatos vagyok, mert egész életem eddig elég sivár volt… De haladok. Figyelem, hallgatok, elemzek – lassan összeáll ez az emberi világ. Ha el akarsz fogadni, akkor sok türelmedre és egy kis eszedre van szükséged, és fel kell készülnöd arra, hogy néha megharaphatok, ha félek – tehát vigyázz a kezeddel! A legjobb, ha tapasztalattal rendelkezel ilyen elveszett kutyáknál, mint én. Ha nem félsz a kihívásoktól és egy „Vadból barátba” címet viselő projektben gondolkodsz – talán találkoznunk kellene? De figyelmeztetek – ez nem lesz gyors akció. Nem ugrálok az ölödbe rögtön, nem leszek a legjobb haverod az első naptól kezdve. De ha időt adsz nekem… Ki tudja? Lehet, hogy egy napon így nézek rád: „Rendben, ember. Valószínűleg elég jó vagy.” Jó lenne, ha egy csajos kutyával élhetek – könnyebb a társaságban, magabiztosabbnak érzem magam. Az állatmenhely emberei azt mondják, hogy az örökbefogadás előtt el kell jönnöd és meg kell nyerni a bizalmamat. A mi területünk: ul. Ściegiennego 20325-116 Kielce Ez az oldal cookie-kat használ a böngésződ beállításainak megfelelően.
Olvasd el az eredetit (pl)
Cześć, jestem Maksiu. Życie w ludzkim świecie to dla mnie wciąż coś w rodzaju science fiction. Miasto? A co to? Głośne, dziwne, pełne rzeczy, których nie znam - trochę to przerażającę. Smycz? A co to? Ludzie? No dobra, powoli zaczynam rozumieć, że niektórzy przynoszą jedzenie i nie chcą mnie skrzywdzić. To miłe. Moi towarzysze już przyzwyczaili się do nowych okoliczności – ja nadal mam trudności… Jestem jeszcze trochę nieufny, bo całe moje życie wyglądało do tej pory dość kiepsko… Ale robię postępy. Patrzę, słucham, analizuję – powoli składam ten ludzki świat do kupy. Jeśli chciałbyś mnie adoptować, to musisz mieć w sobie sporo cierpliwości, trochę sprytu i musisz być nastawiony na to, że czasami mogę ugryźć, jak się czegoś wystraszę – więc uważaj na ręce! Najlepiej, jeśli masz doświadczenie z takimi zagubionymi psami jak ja. Jeśli nie boisz się wyzwań i masz ochotę na projekt pod tytułem „od dzikusa do przyjaciela” – to może właśnie my powinniśmy się poznać? Ale ostrzegam – to nie będzie szybka akcja. Nie wskoczę Ci od razu na kolana, nie będę od pierwszego dnia Twoim najlepszym kumplem. Ale jeśli dasz mi czas… kto wie? Może kiedyś spojrzę na Ciebie i pomyślę: „Okej, człowieku. Chyba jesteś całkiem spoko”. Fajnie by było, jakbym mógł zamieszkać z jakąś fajną suczką – w towarzystwie jest mi łatwiej, czuję się pewniejszy. Człowieki ze schroniska mówią, że przed adopcją trzeba do mnie przychodzić i zdobyć moje zaufanie. ul. Ściegiennego 20325-116 Kielce Ta strona używa cookiezgodnie z ustawieniamiTwojej przeglądarki.Czytaj więcej
Megjelent előző hónap
