Henry adopteren
Mannelijk · Volwassen · 4 jaren
We noemden hem Errikos (Henry) omdat hij ons aan een edelman doet denken, misschien een ridder, of in ieder geval een belangrijk persoon uit een andere tijd. Zijn lange zwarte oren zien eruit alsof ze een van die poederdennen dragen die aristocraten ooit droegen, en zijn vacht valt over zijn lichaam als een duur fluweel jasje, licht en vloeiend, dat de persoon die het draagt omhelst. Er was een periode waarin hij een Elizabethaans halsband moest dragen en de gelijkenis werd bijna theatraler. Terwijl hij zat in zijn kleine huisje, keek hij naar ons van ver, alsof hij met een klein beetje neus opkwam, met een hint van snobisme, alsof hij ervan overtuigd was dat hij niet geboren was om bij ons te zijn, maar bestemd voor een hoog ambt. Grappen gemaakt, Errikos is een van die honden met uitzonderlijke expressiviteit. Je hoeft alleen maar te kijken naar hem terwijl hij stilstaat en je kunt hele verhalen rond hem bouwen. Achter die aanwezigheid zit echter een verdrietige verleden. Hij leefde in de gemeentelijke dierenasiel van Tripoli, waar hij van honger tot een skelet was vermagerd. We brachten hem naar ons rustplaats, en in de loop der tijd herstelde hij geleidelijk en bereikte uiteindelijk een gezond gewicht. Hij is werkelijk mooi, erg zacht, een beetje aarzelend en bang. Als jachthond is het waarschijnlijk dat hij nooit goed geïntroduceerd is geweest. Toch toont hij duidelijk wil om te leren en te verkennen. Wanneer hij in de natuur loopt, maakt hij zich onzeker, maar hij doet wat hij het beste weet: hij volgt geuren, neus tegen de grond, continu verkennend. Dit geeft hem wortel en helpt hem zelfvertrouwen op te bouwen. In de stad is hij voorzichtiger en snel geschrokken, maar medewerkend. Ook als hij onzeker is, zal hij reageren als je hem een beetje eten en geduld biedt. Ideaal gezien zoekt Errikos een persoon met routine en geduld, iemand die misschien in een rustige buurt woont met weinig overweldigende stimuli. Het zou fijn zijn als die persoon ook liefheeft wandelingen in de natuur zoals Errikos dat doet. Wanneer hij naar buiten gaat is hij aarzelend en bang, maar medewerkend, en al is hij bang, als je eten hebt om hem te laten eten, zal hij dat graag doen...
Origineel lezen (en)
We named him Errikos (Henry) because he reminds us of a nobleman, perhaps a knight, or in any case an important man from another era. His long black ears look as if he is wearing one of those powdered wigs aristocrats once wore, and his coat falls over his body like an expensive velvet overcoat, light and fluid, embracing the one who wears it. There was a period when he had to wear an Elizabethan collar and the resemblance became almost theatrical. Sitting in his little house, looking at us from a distance, he seemed to gaze ever so slightly down his nose, with a hint of snobbishness, as if convinced he was not born to be among us but destined for high office. Jokes aside, Errikos is one of those dogs with extraordinary expressiveness. You only have to watch him standing still and you can build entire stories around him. Behind that presence, though, there is a sad past. He lived in the municipal shelter of Tripoli, where he was reduced to a skeleton from starvation. We brought him to our sanctuary, and over time he slowly recovered and finally reached a healthy weight. He is truly beautiful, very gentle, a little hesitant and fearful. As a hunting dog, it is likely he was never properly socialized. Still, he shows a clear willingness to learn and to explore. When he walks in nature, no matter how unsure he may feel, he does what he knows best: he follows scents, nose to the ground, constantly exploring. It grounds him and helps him build confidence. In the city he is more cautious and easily frightened, yet cooperative. Even when he is unsure, if you offer him a bit of food and patience, he will respond. Ideally, Errikos is looking for a person with routine and patience, someone who perhaps lives in a quiet neighborhood with few overwhelming stimuli. It would be wonderful if that person also loves walks in nature as much as Errikos does. When he goes out into town he is hesitant and fearful, yet cooperative, and as much as he is afraid, if you have food to cajole him he will gladly eat it.
Gratis account — 10 contacten inbegrepen
Gelist 2 maanden geleden
