Melanie adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk · Jong · 3 jaren
Nu heb ik al bijna drie maanden een groep honden bij me, en ik heb zo lang gewacht voordat ik ze heb voorgesteld. Daar was een reden voor. Onverwacht overleed in december een man die duidelijk leed aan het Messie-syndroom en dierenhoarding. In oktober was mij gevraagd of ik kon helpen met zijn situatie. Later hoorde ik dat hij waarschijnlijk niet bereid zou zijn geweest zijn dieren af te staan of ze te laten castreren. De situatie was even triest voor de mensen als voor de dieren – ik had nog nooit zoiets gezien. De man leefde met 28 honden in de kleinst mogelijke ruimtes, omringd door ongelooflijk veel afval en vuil. Het voorplein was zo volgestapeld dat er alleen een smal pad over was om op te lopen. Binnen in het kleine huisje was misschien 4 vierkante meter ruimte. Hij had de kleine Molly opgenomen en een kleine zwarte hond van dezelfde grootte, die ik nooit heb kunnen leren kennen. Deze hond was dodelijk gebeten door de grote honden op het terrein, net als verschillende pups die voortdurend werden geboren in de ongecontroleerde fokkerij. De adoptiehond Sifi komt ook uit deze chaos; de helpers noemden hem naar zijn overleden eigenaar. Sifi was de enige overlevende uit zijn nest. Volgens mijn informatie waren er soms tot vier slachtoffers per dag. Toen ik naar het terrein werd gebracht, waren er in totaal nog zeven jonge honden over, naast Molly. Molly was uiteraard aanwezig geweest toen haar baasje overleed en had ook toegekeken hoe hij werd weggedragen. Om het erger te maken was zij over het hoofd gezien en per ongeluk vijf dagen opgesloten in het vuile huis. De zus van de overleden man sloeg alarm, maar durfde de volledig verwilderde roedel honden niet zelf te betreden. De agressie hield echter op bij het hek. Zodra twee dierenwelzijnsvrienden en ik het terrein betraden, stoven ze allemaal uiteen en probeerden ze te vluchten. Het was werkelijk vreselijk; ik stond met de adem in mijn keel. Ik heb sindsdien sommige details onderdrukt. We slaagden erin vijf van de jonge honden en Molly met een vangnet te vangen en ze in vervoerskisten in mijn auto te laden. De overige 11 honden waren buiten bereik. Geleidelijk werden ze door het gemeentelijke dierenasiel gevangen, gecastreerd en vrijgelaten op een locatie waar ze nu gevoerd kunnen worden. Een
Origineel lezen (de)
Jetzt habe ich ein Grüppchen Hunde schon fast drei Monate bei mir und so lange gezögert sie vorzustellen. Das hatte seinen Grund. Unverhofft verstarb im Dezember ein Mann, der unverkennbar am Messie Syndrom und animal hoarding litt. Im Oktober hatte man mich gebeten, ob ich bei seiner Situation helfen könne. Wie ich später erfuhr, wäre er wahrscheinlich gar nicht bereit gewesen, seine Tiere abzugeben oder kastrieren zu lassen. Die Situation war für Mensch und Tiere gleich traurig – ich habe so etwas noch nie gesehen. In unglaublichem Müll und Dreck lebte der Mann mit 28 Hunden auf kleinstem Raum. Der Vorhof war so vermüllt, dass es nur einen kleinen Pfad zum Laufen gab. Im Häuslein waren vielleicht noch 4qm Platz. Hier nahm er die kleine Molly mit rein und einen kleinen schwarzen Hund in gleicher Größe, den ich nicht mehr kennenlernen durfte. Dieser war von den großen Hunden auf dem Grundstück totgebissen worden, wie diverse Welpen, die bei dem unkontrollierten Vermehren immer wieder zur Welt kamen. Aus diesem Chaos stammt auch der Vermittlungshund Sifi, den Helfer nach dem verstorbenen Herrchen benannten. Sifi war aus seinem Wurf der einzige Überlebende. Teilweise gab es laut meiner Information bis zu vier Opfer pro Tag. Als man mich zum Grundstück brachte, gab es insgesamt noch sieben Junghunde und Molly. Diese war natürlich dabei, als ihr Herrchen starb und sah auch zu, wie er abtransportiert wurde. Zu allem Überfluss hatte man sie auch noch übersehen und sperrte sie aus Versehen fünf Tage in dem verschmutzen Haus ein. Die Schwester des Verstorbenen machte darauf aufmerksam, traute sich aber selbst nicht in die komplett verwilderte Hundemeute. Die Angriffslust allerdings endete am Zaun. Sobald zwei Tierschutzfreunde und ich das Grundstück betraten, stoben alle auseinander und versuchten zu flüchten. Es war wirklich schlimm, mir blieb der Atem stocken. Ich habe mittlerweile Details verdrängt. Fünf der Junghunde und Molly konnten wir mit einem Fangnetz einfangen und in Transportboxen in mein Auto verfrachten. An die mittlerweile übrig gebliebenen 11 Hunde war kein Rankommen. Nach und nach wurden sie vom städtischen Tierheim gefangen, kastriert und an einer Stelle ausgesetzt, wo sie fortan gefüttert werden können. An eine
Gelist vorige maand
