Témoignage d’adoption du chaton SHIRIN adopteren
Kruisbried · Onbekend · Volwassen · 7 jaren
Testimonial van de opvang van het kitten SHIRIN Geplaatst op 23 december 2019 21 december 2021 door Brigit Ex Sweetie hernoemd naar Shirin, deze jonge mevrouw heeft een geweldige adoptief gezin gevonden vol met katten en liefde om te delen... Het testimonial van de opvang van het kitten SHIRIN: Opgevangen op 3 maanden in vroeg 2016 met de kat van het huis "Loulou Cracra", werd Shirin opgespoord samen met haar moeder en broers en zusters na een wilde verlaten. Presentatie van Shirin aan haar nieuwe adoptieve familie: Hallo, hallo! Ik ben Sweetie, nou... nu word ik Shîrîn genoemd. Het is hetzelfde maar in een andere taal: het betekent "sleutel en snoepjes". Dat is perfect, ik hou van bakmeel! Ik werd opgevangen op drie maanden meer dan een jaar geleden, maar... Nu ik mijn nieuwe familie goed ken, kan ik u vertellen over mijn nieuwe leven. Het begon in het e-mailbericht van Corinne (haar tijdelijke familie, ja, ik ben nieuwsgierig...) inbox. Er waren mensen die schreef dat ze een kitten wilden opvangen en ze vonden mij super knap. Nou, ze hadden gelijk. Maar Corinne en de andere engelen van de Vereniging las duizenden e-mails per dag van mensen die zagen dat wij katten en kittens super knap zijn. Nou, deze mensen hadden zich moeite getroost, ze hadden een echte motivatie-e-mail geschreven. Dus Corinne belde hen: ze stelde veel vragen. Aan de andere kant van de telefoon vertelde Vic (mijn nieuwe meesteres) dat ze een grote kat had en niet wilde dat hij verdrietig zou worden. Ze beschreef het karakter van de grote kat en Corinne leek te denken dat het met mij kon passen. Dus ze stelde Vic en Spiderman voor om de kennismaking te beginnen. Ik arriveerde een avond om te bezoeken wat mijn nieuwe thuis zou kunnen zijn. Nou, toen Corinne mijn tas opende, wilde ik echt niet verhuizen, ik was warm en sliep rustig. Uiteindelijk trokken onbekende handen me eruit: het was Spiderman. Daarna kwam Loulou Cracra (een grote grijs kat) om me te zien, ik gromde een beetje, gewoon voor show: ik was een klein ding, weet je... Ik moest ervoor zorgen dat ik respect kreeg! Anders was de grote kat best aardig, hij liet zelfs me eten van zijn croquettes. Ik denk dat Corinne onder de indruk was. Net als Vic en Spiderman? Tsss... jij praat, ik heb ze direct gewonnen. Klim op De aankomst van Shirin in haar nieuwe huis: Tien dagen later kwam ik er definitief! Het kostte me een uur om te ontspannen... En toen begon ik te spinnen, te spelen, mijn nieuwe vriendje zachtjes te pesten. ’s Avonds nam ik bezit van mijn bed, ik gaf veel knuffels. Vic en Spiderman zeiden dat ze nog nooit zo’n goed gedragende kitten hadden gezien: natuurlijk, ik was opgevoed door twee geweldige moeders: Mom Cat (Saphir - opgevangen met één van haar kittens - verhaal te lezen hier) en Corinne (één van onze trouwe vrijwilligers). Hoe dan ook, ik vertrouwde volledig op mijn beschermers, zij hadden beloofd om de ontwikkeling van de relatie tussen Loulou Cracra en mij te volgen: als er ook maar iets was geweest, zou Corinne me snel weer ophalen... Maar eigenlijk had Corinne gelijk, het is geweldig!! Met Loulou Cracra is alles perfect: we hebben nooit gekoeterd en hij speelt nu met me alsof hij gek is. Ik doe een beetje tovertruc als ik bij hem wil slapen en boom, het is gewonnen. Mijn mensjes? Nou, ze zijn simpel, ze zijn verliefd op ons - en wij nemen er volledig voordeel van (ironische miauw... ahahahh). Sinds Vic, ze heeft niet opgehouden met het promoveren van de Vereniging. (Bedankt!!) Ook mijn nieuwe dierenarts heeft de serieuzeheid van de meisjes van de vereniging geprezen, zowel qua aandacht voor de plaatsingsvoorwaarden als qua gezondheid: wij, de katten en kittens van de Drancy School, zijn ingevaccineerd en ook getest op alle slechte ziekten die ons kunnen raken. Geen verrassingen! Een jaar en een half jaar na mijn opvang ben ik niet veel veranderd. Ik ben een erg gesproken grote meid, ik heb veel energie, ik hou van spelen, kleine storendheden en grote toeterpartijen die iedereen om de oren slaan. Ik ben een clown, maar ik ben ook erg knuffelig - advies aan al mijn katoenen vrienden: het is een zorgvuldig evenwicht om wat je wilt van mensen te krijgen! Zo, zo... Voordat ik terugging naar mijn favoriete kleine storendheden, wilde ik honderd keer dank je zeggen aan Corinne: voor haar welkom, voor haar kusjes, voor haar zorgen voor me, en voor nog steeds vragen naar me, ondanks de afstand. Mia! Shîrîn/Sweetie Ga op Klik om te printen (opent in een nieuw venster)
Origineel lezen (fr)
Témoignage d’adoption du chaton SHIRIN Publié le 23 décembre 201921 décembre 2021 par Brigit Ex Sweetie rebaptisée Shirin cette jeune demoiselle a trouvé une super famille d’adoption pleine de chats et d’amour à partager… Le témoignage de l’adoption du chaton SHIRIN : Adoptée à 3 mois début 2016 avec le chat de la maison « Loulou Cracra », Shirin a été sauvée avec sa mère et ses frères et sœurs après un abandon sauvage. La présentation de Shirin à sa nouvelle famille d’adoption : Bonjour, bonjour ! Moi c’est Sweetie, enfin… maintenant je m’appelle Shîrîn. C’est la même chose mais dans une autre langue : ça veut dire « douceurs et sucreries ». Ça tombe bien, moi, les pâtisseries… j’adore ça ! J’ai été adoptée à 3 mois il y a déjà plus d’un an mais… Maintenant que je connais bien ma nouvelle famille, je peux vous raconter ma nouvelle vie. Tout a commencé dans la boîte mail de Corinne (Sa Famille d’Accueil, Eh oui, je suis une curieuse…). Il y a des gens qui lui ont écrit pour dire qu’ils voulaient adopter un chaton et qu’ils me trouvaient super mimi. Là, en ce qui me concerne, ils marquaient un point. Mais Corinne et les autres anges gardiens de l’Association, ils en lisent des dizaines par jour, des mails où les gens disent que nous, les chats et les chatons, on est super mignons. Bon, ces gens-là, avaient fait un effort, ils avaient fait un vrai mail de motivation. Alors Corinne, elle a appelé les gens : elle leur a posé pleeeeiiin de questions. A l’autre bout du fil, Vic (c’est ma nouvelle maîtresse) a expliqué qu’elle avait un grand chat unique et qu’elle ne voulait pas qu’il devienne triste. Elle a décrit le caractère du grand chat et Corinne a eu l’air de penser que ça pourrait coller avec moi. Du coup, elle a proposé à Vic et Spiderman de procéder aux présentations. J’suis arrivée un soir pour visiter ce qui pourrait être ma nouvelle maison. Bon, quand Corinne a ouvert mon sac, j’avais pas trop envie de bouger, j’étais bien au chaud, je dormais tranquille. Finalement de grandes mains inconnues m’ont extirpée : c’était Spiderman. Après, Loulou Cracra (c’est un grand chat gris), est venu me voir, je l’ai un peu grogné, pour la forme : j’étais une crevette quoi… fallait bien que je me fasse respecter ! Sinon, il était plutôt sympa le grand chat, il m’a même laissée manger ses croquettes. Je crois que Corinne était emballée. Tout comme Vic et Spiderman ? Tsss…. tu parles, je les ai conquis tout de suite Aller en haut L’arrivée de Shirin dans son nouveau foyer : Dix jours plus tard, j’ai débarqué pour de bon ! Il m’a fallu une heure pour me détendre… Et puis j’ai commencé à ronronner, à jouer, à embêter mon nouveau copain gentiment. Le soir, j’ai pris possession de mon lit, j’ai fait des câlins à gogo. Vic et Spiderman ont dit qu’ils n’avaient jamais vu chaton aussi bien dans ses pattes : ben oui, normal, j’ai été élevée par deux mamans formidables : Maman Chat (Saphir – adoptée avec un de ses petits – témoignage à lire ici) et Corinne (une de nos fidèles bénévoles). De toute façon, je faisais entièrement confiance à mes bienfaitrices, elles s’étaient engagées à se tenir au courant de l’évolution des relations entre Loulou Cracra et moi : s’il y avait eu le moindre accroc, Corinne, revenait me chercher fissa… Mais en fait, Corinne avait raison, c’est super !! Avec Loulou Cracra, c’est nickel : on ne s’est jamais battus et maintenant il joue avec moi comme un petit fou. Je lui fais un peu de charme quand je veux dormir près de lui et hop, c’est gagné. Mes humains ? Bah eux, c’est simple, ils sont amoureux de nous – et on en profite bien (miaulement sardonique… ahahahh). Depuis Vic, elle n’arrête pas de faire de la pub pour l’Association. (Merci !!) Même ma nouvelle vétérinaire a salué le sérieux des filles de l’association, tant au niveau de l’attention portée aux conditions du placement qu’au niveau sanitaire : nous, les chats et chatons de l’Ecole de Drancy, nous sommes vaccinés mais aussi testés pour toutes les moches maladies qui peuvent nous atteindre. Pas de mauvaise surprise ! Un an et demi après mon adoption, je n’ai guère changé. Je suis une grande, grande bavarde, j’ai une pêche d’enfer, j’adoooore jouer, faire des petites bêtises et des gros caprices, qui font rire tout le monde autour de moi. Je suis un clown, mais je suis aussi très câline – conseil à tous mes potes félins : c’est un savant dosage pour faire ce que l’on veut des humains ! Voilà, voilà… Avant de retourner à mes petites bêtises favorites, je voudrais encore dire mille fois merci à Corinne : pour son accueil, pour ses bisous, pour avoir pris soin de moi, et pour prendre encore de mes nouvelles, malgré la distance. Mia !Shîrîn/Sweetie Aller en hautPartager : Imprimer(ouvre dans une nouvelle fenêtre) Imprimer Envoyer un lien par e-mail à un ami(ouvre dans une nouvelle fenêtre) E-mail J’aime ça :J’aime Chargement… Articles similaires
Gelist 3 maanden geleden






