Adoptuj Devil
Mieszaniec · Nieznane · Kociak · Wiek nieznany
Diabeł 01.04.2025 Nar. 5/2024 Diabeł został zabrany z matką i rodzeństwem ze schroniska miejskiego. Trafili tam, gdy ktoś zostawił je w poczekalni u weterynarza z zamiarem lepszej opieki. Niestety, wszystkie kocięta oprócz Diabła w końcu umarły. Ich matka, prawdopodobnie z powodu stresu spowodowanego porzuceniem przez kogoś, komu ufała, i przebywaniem w schronisku, bardzo zachorowała, przestała opiekować się kociętami, a one w ciągu kilku godzin zachorowały. Natychmiast rozpoczęliśmy leczenie. Jednakże kocięta w ogóle nie reagowały na nie. Przez kilka dni leżały apatyczne, nie mogły przełknąć. Walczyliśmy z nimi, ile tylko mogliśmy, ale w przypadku dwóch z nich musieliśmy podjąć najtrudniejszą decyzję i pozwolić im odejść. Miały zaledwie cztery tygodnie. Diabełek dalej walczył. W tym czasie ważył zaledwie 200 gramów, a sytuacja nie wyglądała dobrze. Wprost przeciwnie. Gdy już myśleliśmy, że leczenie działa, Diabełek poddał się. Leżał, całkowicie apatyczny, dyszał z ostatnich sił. Wszyscy żegnaliśmy go w tym momencie. Byliśmy przekonani, że zostały mu tylko godziny. I wtedy zdarzyło się coś, czego nie potrafimy wyjaśnić. Gdy Diabełek walczył o życie i śmierć, a my już go opłakiwaliśmy, musiał w jakiś sposób zawrzeć pakt z samym diabłem. Ponieważ w ciągu pół doby umierające kocię, które leżało tam bezradnie dysząc, stało się zupełnie innym Diabełkiem. Nagle wstał. Zaczął się bawić. Zaczął biegać. Nikt z nas nie rozumiał, co się stało. I nadal nie rozumiemy. I wtedy nadszedł moment, w którym dostał imię – Diabeł. Od tego momentu po prostu szedł naprzód. Choroba Diaczi powróciła po kilku miesiącach, więc walczył o życie ponownie. I udało mu się to. Jednak długa kuracja, a zwłaszcza długie miesiące rozłąki odcisnęły na nim swoje piętno. Diabeł nie jest antyspołeczny, nie jest złośliwy i nie jest nieśmiały. Jest tylko trochę inny. W czasie, gdy inne kocięta bawiły się, figlowaly, uczyły się wchodzić w interakcje z ludźmi i odkrywały świat, on walczył o swoje życie. Był sam przez długi czas i nigdy nie nauczył się wielu rzeczy, które są całkowicie naturalne dla innych kotów. Nie może naprawdę cieszyć się sesją głaskania. Kiedy go głaszczesz, prostuje grzbiet, jakby nie wiedział, co z tym zrobić. Głaskanie nie jest dla niego naturalną formą komunikacji. Ale może pokazać miłość. Po prostu diabelsko.
Czytaj oryginał (cs)
Devil 01.04.2025 Nar. 5/2024 Devča byl převzat spolu s mamčou a sourozenci z městského útulku. Tam se dostali, když je někdo odložil v čekárně na veterině s tím, že se o ně prý postarají lépe. No, všechna koťátka kromě Devila nakonec zemřela. Jejich maminka totiž (možná ze stresu z odložení člověkem, kterému věřila, a z pobytu v útulku) velmi vážně onemocněla, o koťata se přestala starat a u těch se během pár hodin rozvinula nemoc také. Okamžitě jsme zahájili léčbu. Jenže koťátka na ni vůbec nechtěla reagovat. Několik dní nám tu ležela apatická, nebyla schopná ani polykat. Bojovali jsme o ně, jak jen to šlo, ale u dvou jsme nakonec museli udělat to nejtěžší rozhodnutí a nechat je odejít. Byly jim pouhé čtyři týdny. Devilek bojoval dál. Vážil tehdy sotva 200 gramů a ani u něj situace nevypadala dobře. Naopak. Když už jsme si začali myslet, že léčba začíná zabírat, Devil to vzdal. Ležel, byl úplně apatický a z posledních sil lapal po dechu. Všichni jsme se s ním tehdy rozloučili. Byli jsme přesvědčení, že už mu zbývají jen hodiny. A pak se stalo něco, co si dodnes vlastně neumíme vysvětlit. Zatímco se Devil zmítal někde mezi životem a smrtí a my už ho oplakávali, on někde mezi tím vším musel stihnout podepsat smlouvu se samotným ďáblem. Protože během půl dne se z umírajícího kotěte, které už jen bezvládně leželo a lapalo po dechu, stal úplně jiný Devil. Najednou vstal. Začal chodit. Začal si hrát. A začal běhat. Nikdo z nás nechápal, co se právě stalo. A vlastně to nechápeme dodnes. A právě tehdy dostal své jméno – Devil. Od té chvíle už jen vyšlapoval. Devčovi se po několika měsících, kdy byl zdráv, nemoc vrátila, a tak si život vybojovával podruhé. A zvládl i to.Dlouhá léčba a především dlouhé měsíce separace se na něm ale podepsaly. Devil není asociál, není zlý a není plachý. Jen je prostě trošku jiný. V době, kdy si ostatní koťata hrála, dováděla, učila se kontaktu s člověkem a poznávala svět, on bojoval o život. Dlouho byl sám a spoustu věcí, které jsou pro ostatní kočky úplně přirozené, se jednoduše nikdy nenaučil. Pohlazení si neumí pořádně užít. Když ho hladíte, prohýbá se, jako by vlastně nevěděl, co si s tím má počít. Mazlení pro něj není přirozeným způsobem komunikace. Ale lásku projevovat umí. Jen po devilovsku. Devílek je vzhledem k věku klidný, ale řádit umí taky a je upovídaný. Více tíhne ke kočkám než k lidem. Lidi má rád a drží se blízko, ale nenechá se dlouze drbat, nebude vrnět blahem. Vyrůstal bez mámy a v separaci, tak to zkrátka neumí. Jeho projevem lásky je něco úplně jiného. Doprovod a stráž na záchodě, aby vás v tak intimní chvíli náhodou nepřepadla žádná šelma. A okusování prstů, což je asi ten největší projev důvěry, který od něj můžete dostat. Devil se hodí k podobně starému parťákovi, do klidného prostředí, bez malých dětí a bez přístupu ven. Je odčervený, očkovaný, testovaný i kastrovaný. ShareTweet
Zarejestrowane w zeszłym miesiącu
