Adoptuj E’ lo show (canino), bellezza
Mieszaniec · Nieznane
Śród wielu aktywności sportowych, które można wykonywać z psem, są te, które szczególnie wyróżniają zdolności sportowe psa. Obejmują one disc dog i taniec psów, gdzie występy psów prezentowane są widzom i oceniane przez sędziów podczas zawodów konkursowych. Sportowa strona disc dog obejmuje udział w różnych konkursach, najbardziej znanych to mini distance – gdy pies musi złapać jak najwięcej dysków w ciągu 60 sekund – oraz freestyle – acrobacyjna wyprawa między opiekunem a jego psem. Negatywne opinie na temat disc dog dotyczą przede wszystkim lądowań po wysokich skokach wykonanych przez tzw. leciących psów, aby złapać dysk w powietrzu, uważanych za szkodliwe dla stawów. Jak przyznaje w wywiadzie disc dogger Matteo Gaddoni, ryzyko i urazy istnieją w tej aktywności, tak samo jak w innych sportach z udziałem psów, i należy je brać pod uwagę. Trening powinien być stopniowy, monitorować stan zdrowia psa, zwłaszcza układu kostnego i krążenia. Środowisko konkursowe należy również dokładnie ocenić: od rodzaju terenu po cechy dyska, który jeśli jest zbyt twarde lub ciężkie, może uszkodzić zęby, lub jeśli rzucany z zbyt dużą siłą może skrzywdzić pysk. Wszyscy instruktorzy disc dog zgadzają się, że pies musi się bawić, posłuchając instynktownego pragnienia złapania dyska w powietrzu, dzięki odpowiedniemu zarządzaniu ćwiczeniami i ostrożnemu reagowaniu na sygnały stresu. To samo dotyczy tancu psów, w którym pies i opiekun wykonują zorganizowane ruchy, które są oceniane w zawodach. W tancu psów widać bardzo jasno element zabawy, ale główną krytykę stanowi fakt, że trening psa ma na celu głównie stworzenie przedstawienia dla widzów. Ogólnie uznawane jest to za lekką dyscyplinę w porównaniu do innych, ale niektórzy krytykują ją, porównując ją do cyrku i podkreślając niestrawność niektórych ruchów. Wśród tych typów występów można także wliczyć występy psów aktorów pracujących w filmie i telewizji, zarówno ze względu na "sztukowniczość" kaniny aktorstwa, jak i długotrwały trening przygotowujący ich do tego. Jak mówi znany trener psów Massimo Perla, za żartobliwymi lub bohaterskimi czworonogami widzianymi w filmach kryje się ogrom pracy nauki i społeczności, która umożliwia psu zinterpretowanie swojej roli i dopasowanie się do wymagań scenariusza i atmosfery zbiorowiska. Trenerzy i entuzjastycy dla każdej z tych aktywności podkreślają, jak szczęśliwy pies jest, by pracować, poruszać się, biegać, skakać i sprawiać instruktorowi przyjemność, i właśnie tutaj interwencja człowieka okazuje się niezbędna: pies rzuciłby się w ogień dla swojego właściciela, a zadaniem osoby jest zapewnić bezpieczeństwo psa, znać jego umiejętności i ograniczenia, potrafić odczytać jego zachowanie i zrozumieć, kiedy czas zatrzymać się. Aby jego sierść, czy jest to sportowiec czy nie, nadal była entuzjastyczna w dzieleniu się życiem i areną razem z nim.
Czytaj oryginał (it)
Tra le tante attività sportive che si possono svolgere assieme a un cane esistono quelle che sottolineano maggiormente la spettacolarità delle sue capacità atletiche. Sono i casi, per esempio, del disc dog e della dog dance , dove le evoluzioni di cui sono capaci i cani vengono mostrate agli spettatori e valutate da giudici durante vere e proprie gare agonistiche. L’aspetto sportivo del disc dog prevede la partecipazione a prove diverse, le più conosciute sono la mini distance – il cane deve afferrare il maggior numero di dischi lanciati in sessanta secondi – e il freestyle – un’esibizione acrobatica fra il conduttore e il suo cane. Le opinioni negative sul disc dog riguardano soprattutto gli atterraggi dopo salti altissimi che i cosiddetti flying dogs compiono per acchiappare il disco in aria, ritenuti dannosi per le articolazioni. Come ha riconosciuto in un’intervista il disc dogger Matteo Gaddoni, rischi e infortuni in questa attività esistono, così come in altri sport cinofili, ed è necessario tenerne conto. L’allenamento deve essere fatto per gradi, controllando lo stato di salute del proprio cane, in particolare l’apparato scheletrico e il sistema cardiorespiratorio. Anche l’ambiente della gara deve essere valutato con attenzione: dalla tipologia del terreno alle caratteristiche del disco il quale, se troppo duro o pesante può rovinare la dentatura, se lanciato con troppa forza può ferire il muso. Gli istruttori di disc dog sono tutti d’accordo sul fatto che il cane debba divertirsi seguendo l’istinto predatorio che lo invita a prendere il disco al volo, grazie a una gestione corretta e mai estrema degli esercizi e a una lettura attenta dei segnali di stress. Lo stesso vale ovviamente anche per la dog dance , dove cane e conduttore eseguono dei movimenti coreografici ai quali, nelle competizioni, viene assegnato un punteggio. Anche nella dog dance l’aspetto giocoso è molto visibile ma le critiche maggiori provengono dal fatto che l’addestramento cui viene sottoposto il cane sia finalizzato a realizzare soprattutto uno spettacolo per il pubblico. La visione generale la considera una disciplina più leggera rispetto ad altre, ma c’è chi l'accusa paragonandola al circo e sottolineando l’innaturalità di alcuni movimenti. Nell’ambito di performance di questo tipo si possono annoverare anche quelle dei cani attori che lavorano per il cinema e per la televisione, sia per il carattere “artistico” della recitazione canina sia per il lungo addestramento che la prepara. Come afferma il famoso dog trainer Massimo Perla, dietro ai buffi o eroici quattrozampe che si vedono nei film c’è un grande lavoro di apprendimento e socializzazione che permettono al cane di interpretare il suo ruolo e di adeguarsi alle esigenze del copione e al clima del set. Gli addestratori e gli appassionati, per ognuna di queste attività, sottolineano quanto il cane sia felice di lavorare, di muoversi, correre, saltare e di fare contento l’istruttore, ed è proprio qui che l’intervento umano risulta fondamentale: il cane si getterebbe nel fuoco per il suo padrone e sta quindi all’uomo salvaguardare il suo benessere, conoscere le sue doti e i suoi limiti, saper leggere il suo comportamento e capire quando è ora di fermarsi. Affinché il suo peloso, atleta o meno che sia, continui a essere entusiasta di condividere la vita, e la scena, insieme a lui.
Zarejestrowane 5 miesięcy temu
