E’ lo show (canino), bellezza adopteren
Kruisbried · Onbekend
Bij de vele sportactiviteiten die met een hond kunnen worden gedaan, zijn er die vooral de atletische vaardigheden van de hond benadrukken. Dit zijn disc dog en hondendans, waarbij de prestaties van de honden aan het publiek worden getoond en door juryleden worden beoordeeld tijdens competitieve evenementen. De sportieve aspect van disc dog omvat deelname aan verschillende proeven, de bekendste zijn mini afstand – waarin de hond zo veel mogelijk schijven moet vangen binnen zestig seconden – en freestyle – een acrobatische prestatie tussen de opzichter en hun hond. Negatieve meningen over disc dog betreffen vooral de landingen na hoge sprongen die zogenaamde vliegende honden maken om de schijf in de lucht te vangen, wat als schadelijk wordt beschouwd voor de gewrichten. Zo erkende disc dog-er Matteo Gaddoni in een interview dat risico's en blessures bestaan bij deze activiteit, net zoals bij andere hondensporten, en dat hier rekening mee gehouden moet worden. Het oefenen moet geleidelijk verlopen, met monitoring van de gezondheid van de hond, vooral het skelet en het cardiovasculaire systeem. Ook de wedstrijdomgeving moet zorgvuldig worden beoordeeld: van het type terrein tot de kenmerken van de schijf, die als te hard of zwaar kan zijn, de tanden beschadigd, of als te krachtig wordt gegooid het snuit kan verwonden. Alle disc dog-instructeurs zijn het eens dat de hond zich moet amuseren, volgens zijn instinctieve drang om de schijf in de lucht te vangen, dankzij goed beheer van oefeningen en aandacht voor stresssignalen. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor hondendans, waarbij de hond en opzichter choreografische bewegingen uitvoeren, die in wedstrijden worden gescoord. Bij hondendans is het speelse aspect erg zichtbaar, maar de hoofdcritiek komt van het feit dat de oefeningen van de hond primair gericht zijn op het creëren van een optreden voor het publiek. Over het algemeen wordt het gezien als een lichtere discipline in vergelijking met andere, maar sommigen kritiseren het door het te vergelijken met de circus en de onnatuurlijkheid van sommige bewegingen te benadrukken. Binnen deze soorten optredens kan ook het werk van acteertemperaturen in film en televisie worden opgenomen, zowel vanwege de "artistieke" natuur van de hondelijke acteer als vanwege de lange training die hen voorbereidt. Zo stelt de beroemde hondentrainer Massimo Perla dat achter de grappige of heldhaftige vierpotige vrienden die in films te zien zijn, een groot aantal leer- en socialisatiewerk ligt dat de hond in staat stelt zijn rol te interpreteren en zich aan te passen aan de eisen van het script en de atmosfeer van de opnamen. Trainers en enthousiastelingen benadrukken voor elk van deze activiteiten hoe gelukkig de hond is om te werken, te bewegen, te rennen, te springen en de instructeur blij te maken, en juist hier is menselijke inmenging essentieel: de hond zou zichzelf in het vuur gooien voor zijn eigenaar, en het is aan de persoon om de welzijn van de hond te beschermen, zijn vaardigheden en grenzen te kennen, zijn gedrag te kunnen lezen en te begrijpen wanneer het tijd is om te stoppen. Dus dat zijn vellige, of atleet of niet, blijft enthousiast over het delen van leven, en de plank, samen met hem.
Origineel lezen (it)
Tra le tante attività sportive che si possono svolgere assieme a un cane esistono quelle che sottolineano maggiormente la spettacolarità delle sue capacità atletiche. Sono i casi, per esempio, del disc dog e della dog dance , dove le evoluzioni di cui sono capaci i cani vengono mostrate agli spettatori e valutate da giudici durante vere e proprie gare agonistiche. L’aspetto sportivo del disc dog prevede la partecipazione a prove diverse, le più conosciute sono la mini distance – il cane deve afferrare il maggior numero di dischi lanciati in sessanta secondi – e il freestyle – un’esibizione acrobatica fra il conduttore e il suo cane. Le opinioni negative sul disc dog riguardano soprattutto gli atterraggi dopo salti altissimi che i cosiddetti flying dogs compiono per acchiappare il disco in aria, ritenuti dannosi per le articolazioni. Come ha riconosciuto in un’intervista il disc dogger Matteo Gaddoni, rischi e infortuni in questa attività esistono, così come in altri sport cinofili, ed è necessario tenerne conto. L’allenamento deve essere fatto per gradi, controllando lo stato di salute del proprio cane, in particolare l’apparato scheletrico e il sistema cardiorespiratorio. Anche l’ambiente della gara deve essere valutato con attenzione: dalla tipologia del terreno alle caratteristiche del disco il quale, se troppo duro o pesante può rovinare la dentatura, se lanciato con troppa forza può ferire il muso. Gli istruttori di disc dog sono tutti d’accordo sul fatto che il cane debba divertirsi seguendo l’istinto predatorio che lo invita a prendere il disco al volo, grazie a una gestione corretta e mai estrema degli esercizi e a una lettura attenta dei segnali di stress. Lo stesso vale ovviamente anche per la dog dance , dove cane e conduttore eseguono dei movimenti coreografici ai quali, nelle competizioni, viene assegnato un punteggio. Anche nella dog dance l’aspetto giocoso è molto visibile ma le critiche maggiori provengono dal fatto che l’addestramento cui viene sottoposto il cane sia finalizzato a realizzare soprattutto uno spettacolo per il pubblico. La visione generale la considera una disciplina più leggera rispetto ad altre, ma c’è chi l'accusa paragonandola al circo e sottolineando l’innaturalità di alcuni movimenti. Nell’ambito di performance di questo tipo si possono annoverare anche quelle dei cani attori che lavorano per il cinema e per la televisione, sia per il carattere “artistico” della recitazione canina sia per il lungo addestramento che la prepara. Come afferma il famoso dog trainer Massimo Perla, dietro ai buffi o eroici quattrozampe che si vedono nei film c’è un grande lavoro di apprendimento e socializzazione che permettono al cane di interpretare il suo ruolo e di adeguarsi alle esigenze del copione e al clima del set. Gli addestratori e gli appassionati, per ognuna di queste attività, sottolineano quanto il cane sia felice di lavorare, di muoversi, correre, saltare e di fare contento l’istruttore, ed è proprio qui che l’intervento umano risulta fondamentale: il cane si getterebbe nel fuoco per il suo padrone e sta quindi all’uomo salvaguardare il suo benessere, conoscere le sue doti e i suoi limiti, saper leggere il suo comportamento e capire quando è ora di fermarsi. Affinché il suo peloso, atleta o meno che sia, continui a essere entusiasta di condividere la vita, e la scena, insieme a lui.
Gelist 5 maanden geleden
