Adoptuj Eddie
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 11 lata
Witam, urodziłem się w lutym 2015 roku jako tzw. „baranek mięsny” w dużej stadzie w Hunsrücku. Moje życie wisiało na włosku od samego początku, ponieważ moja matka zmarła krótko po moim narodzinach. Wychowywanie sierot baranów z butelki to duża praca, która dla większości gospodarstw chłopskich nie jest ekonomicznie opłacalna. Niestety, prawie wszystkie baranki rodzą się zimą, a bez matki niemal zawsze umierają okrutną śmiercią z głodu lub zamarznięcia. Ale ja miałem niesamowite szczęście – syn naszej ówczesnej opiekunki, Christine, zobaczył mnie podczas niedzielnej spaceru ze swoją rodziną. Już wtedy żałosnie blekotałem z głodu. Na szczęście rodzina była przerażona, gdy pasterz powiedział, że ten mały kłębek wełny nie przeżyje nocy. I nie uwierzycie – natychmiast zadzwonili do Christine i przyprowadzili mnie do niej. Christine już wcześniej zdobyła mleko w proszku od wiejskiego weterynarza, i to ona karmiła mnie z butelki. A potem co dwie godziny, nawet w nocy… To było pięć lat temu, i jak widzicie, wyrosłem na silnego barana. Oczywiście zostałem kastrowany wcześnie, bym mógł żyć w stadzie bez produkowania potomstwa. Czy chciałbyś zostać moją chrzestną/chrzestnym?
Czytaj oryginał (de)
Hallo, ich bin im Februar 2015 als sogenanntes „Fleischschaf“ in einer großen Herde im Hunsrück geboren worden. Mein Leben hing bereits im Alter von einem Tag am seidenen Faden, weil meine Mama kurz nach meiner Geburt starb. Waisenlämmer mit der Flasche groß zu ziehen ist sehr viel Arbeit, die sich für rein wirtschaftlich orientierte Tierhaltungen nicht rechnet. Beinahe alle Lämmer kommen unglücklicherweise auch im Winter zur Welt, Lämmer ohne Mutter sterben fast immer den grausamen Hungertod bzw. erfrieren. Ich hatte aber ein Riesenglück – der Sohn von unserer damaligen Betreuerin Christine traf den Schäfer auf dem Sonntagsspaziergang mit seiner Familie und sie sahen mich – ich blökte schon jämmerlich vor Hunger. Zum Glück war die Familie entsetzt, als der Schäfer meinte, ich kleines Wollbündel werde die Nacht nicht überleben. Und weißt Du was? Sie riefen sofort bei der Christine an und brachten mich dort hin. Da hatte Christine schon Milchpulver bei der Hoftierärztin besorgt und ich wurde von ihr aus der Flasche versorgt. Und das dann die erste Woche alle zwei Stunden, auch nachts… Das ist jetzt schon fünf Jahre her, wie Du siehst, ist aus mir ein stattlicher Bock geworden. Natürlich wurde ich frühzeitig kastriert, damit ich in der Herde leben kann, ohne dass es Nachwuchs gibt. Möchtest Du meine Patin/mein Pate sein? Jetzt Patenschaftserklärung ausfüllen
Zarejestrowane 3 miesiące temu
