Υιοθετήστε τον/την Eddie
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Ηλικιωμένος · 11 έτη
Γεια σας, γεννήθηκα τον Φεβρουάριο του 2015 ως ένα λεγόμενο «πρόβατο κρέατος» σε μια μεγάλη κοπάδι στο Χούνσρουκ. Η ζωή μου κρεμόταν από μια μικρή κλωστή από τη στιγμή που γεννήθηκα, καθώς η μητέρα μου πέθανε λίγο μετά τη γέννα μου. Η εκτροφή ορφανών προβάτων με μπουκάλια είναι πολύ δουλειά, που δεν είναι οικονομικά βιώσιμη για τις περισσότερες κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις. Δυστυχώς, σχεδόν όλα τα πρόβατα γεννιούνται το χειμώνα και, χωρίς μητέρα, σχεδόν πάντα πεθαίνουν μια σκληρή θανατική μοίρα από πείνα ή παγωνιά. Όμως εγώ ήμουν απίστευτα τυχερός – ο γιος της τότε φροντίστριάς μας, Κριστίν, με είδε κατά τη διάρκεια μιας κυριακάτικης βόλτας με την οικογένειά του. Ήδη έβγαζα θρήνο από την πείνα μου. Ευτυχώς, η οικογένεια τρομοκρατήθηκε όταν ο βοσκός είπε ότι εγώ, το μικρό μπουκάλι μαλλιών, δεν θα επιβίωνε τη νύχτα. Και δεν θα το πιστέψετε – τηλεφώνησαν αμέσως στην Κριστίν και με πήραν σπίτι της. Η Κριστίν είχε ήδη πάρει γάλα σε σκόνη από τον κτηνίατρο της φάρμας, και με θρέφτηκε με μπουκάλι. Και μετά κάθε δύο ώρες, ακόμα και τη νύχτα... Αυτό έγινε πέντε χρόνια πριν, και όπως βλέπετε, έχω μεγαλώσει σε ένα γερό αρσενικό πρόβατο. Φυσικά, μου έγινε ουσιαστική στείρωση από νωρίς, ώστε να μπορώ να ζω στο κοπάδι χωρίς να αποκτήσω απογόνους. Θα θέλατε να γίνετε νονός/νονά μου;
Διάβασε αρχικό (de)
Hallo, ich bin im Februar 2015 als sogenanntes „Fleischschaf“ in einer großen Herde im Hunsrück geboren worden. Mein Leben hing bereits im Alter von einem Tag am seidenen Faden, weil meine Mama kurz nach meiner Geburt starb. Waisenlämmer mit der Flasche groß zu ziehen ist sehr viel Arbeit, die sich für rein wirtschaftlich orientierte Tierhaltungen nicht rechnet. Beinahe alle Lämmer kommen unglücklicherweise auch im Winter zur Welt, Lämmer ohne Mutter sterben fast immer den grausamen Hungertod bzw. erfrieren. Ich hatte aber ein Riesenglück – der Sohn von unserer damaligen Betreuerin Christine traf den Schäfer auf dem Sonntagsspaziergang mit seiner Familie und sie sahen mich – ich blökte schon jämmerlich vor Hunger. Zum Glück war die Familie entsetzt, als der Schäfer meinte, ich kleines Wollbündel werde die Nacht nicht überleben. Und weißt Du was? Sie riefen sofort bei der Christine an und brachten mich dort hin. Da hatte Christine schon Milchpulver bei der Hoftierärztin besorgt und ich wurde von ihr aus der Flasche versorgt. Und das dann die erste Woche alle zwei Stunden, auch nachts… Das ist jetzt schon fünf Jahre her, wie Du siehst, ist aus mir ein stattlicher Bock geworden. Natürlich wurde ich frühzeitig kastriert, damit ich in der Herde leben kann, ohne dass es Nachwuchs gibt. Möchtest Du meine Patin/mein Pate sein? Jetzt Patenschaftserklärung ausfüllen
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
