Adoptuj Mia
Żynkie · Dorosły · 7 lata
W moich snach widzę ciebie, tak, właśnie ciebie. Stoisz tam dla mnie… i patrzysz na mnie, wpatrując się w moje wciąż lśniące oczy i widząc mnie takiego, jakim jestem. Obok mojego rozpaczy dostrzegasz też moją wyjątkowość i moje tęsknoty. Znalazłeś mnie. «Moja» Mia – nazywasz mnie czule, a moje serce teraz należy do ciebie. Każdej nocy marzę o tobie, co daje mi nadzieję na życie poza moim pokojem tutaj, w schronisku dla zwierząt. Wiem, gdzie jestem. Tam, gdzie może zacząć się nowe życie. Tam, gdzie transportowe pudła z radosnymi ludźmi opuszczają te pomieszczenia. Sam widziałem to już zbyt często i przeżyłem to kiedyś. Może to miejsce nadziei, bo teraz jestem jednym z wyjątkowych mieszkańców. Obecnie gryzę bez kontroli i nie różnię między ludźmi czy innymi zwierzętami. Nie zrozum mnie źle, lubię ludzi. Zwłaszcza tego jednego z moich snów. Chcę znów móc skakać po polach i łąkach oraz sam decydować, kiedy i dlaczego coś mi nie wolno. W każdym aspekcie. «Moja Mia»... Słyszę twój głos, uśmiechasz się do mnie czule i wreszcie widzisz błysk w moich oczach – który powoli wyłania się na powierzchnię. Dając szczęśliwemu kotu, takiemu jak ja, tak potrzebną nadzieję, dajesz mi szansę. Miej odwagę, czekam na ciebie. Czy potrafiłbyś sobie wyobrazić, że dałbyś nowy dom nieszczęśliwej Mii? Jeśli tak, przejdź do następnego kroku:
Czytaj oryginał (de)
In meinen Träumen seh ich Dich, ja Dich. Du bleibst stehen, für mich…und schaust mich an, schaust mir in meine immer noch leuchtenden Augen und siehst mich. So wie ich nun mal bin. Neben meiner Verzweiflung siehst Du auch meine Besonderheit und meine Sehnsucht. Du hast mich gefunden. „Meine“ Mia, so nennst Du mich ganz liebevoll und mein Herz gehört nun dir. Jede Nacht träume ich von dir, das gibt mir Hoffnung auf ein Leben außerhalb meines Zimmers hier im Tierheim. Ich weiß, wo ich bin. Dort, wo ein neues Leben beginnen kann. Wo Transportboxen mit glücklichen Menschen dieses Gelände verlassen. Ich habe es selbst zu oft gesehen und auch selbst einmal erlebt. Eine Art Hoffnungsstätte ist das hier. Vielleicht liegt es daran, dass ich mittlerweile zu den ganz besonderen Bewohnern gehöre. Ich beiße momentan unkontrolliert zu und da unterscheide ich nicht zwischen Menschen oder Artgenossen. Versteht mich nicht falsch, ich mag Menschen. Vor allem diesen einen aus meinen Träumen. Ich möchte wieder über Wiesen und Felder springen dürfen und selbst bestimmen, wann ich was zulasse und warum gerade nicht. In jeglicher Hinsicht. „Meine Mia“…ich hör Deine Stimme, Du zwinkerst mir liebevoll zu und siehst endlich das Leuchten in meinen Augen – das ganz langsam zum Vorschein kommt. Einer Glückskatze wie mir schenkst Du dadurch die so dringend benötigte Hoffnung. Hab Mut, ich warte auf Dich. Könnten Sie sich vorstellen, der unglücklichen Mia ein neues Zuhause zu geben? Dann zum nächsten Schritt:
Zarejestrowane 3 miesiące temu
