Adotar Sterre
Raça mista · Desconhecido · Jovem · 2 anos
Sterre 01-06-2024 Chamo-me Sterre e sou uma égua Paso Fino com uma história de vida especial. Provavelmente nasci em 2005 e participei de competições por algum tempo. Esse período está agora muito atrás de mim. Vivenciei muito, tanto coisas boas como más, mas por fim encontrei o meu lar. Quando vim para a família Pippi, não parecia muito bem. A minha cauda estava completamente sem pelo e já tivera muitos potros. Fui trazida numa carrinha perigosa até Bandabou com uma correia através da porta de carga. O meu passado foi difícil; fui maltratada, o meu lábio quase foi cortado ao meio e tinha muitas cicatrizes à volta do nariz e uma pélvis quebrada, o que tornava difícil andar para trás. Apesar de tudo, fui calorosamente acolhida. Não vim apenas aqui; tinha uma missão. A minha nova família queria que eu ajudasse nas sessões de brincadeira onde as crianças encontram animais resgatados. Isso parecia ser uma aventura inteiramente nova, e realmente foi. Logo descobriram que estava grávida, e assim nasceu a minha filha Lieve. Ela cresceu entre as crianças a brincar e, como eu, ganhou um lugar no coração delas. Esses anos foram ótimos. O nosso lar estava sempre cheio de crianças. Vinham para as sessões de brincadeira, jantares, caças ao tesouro e festas de aniversário, até mesmo o Hotel Animal. Foi um tempo alegre e cheio de vida, e disfrutei estar parte da diversão deles. Lieve e eu sempre fomos gentis e pacientes com as crianças. O centro de resgate tornou-se demasiado grande, então em 2018 este período chegou ao fim, mas as belas memórias permanecem connosco para sempre. Apesar das minhas cicatrizes, tive uma vida dourada aqui. Encontrei o meu repouso e disfruto os meus anos de velhice. Lieve, a minha filha, é agora diretora aqui e cuida bem de tudo. Cresceu com as crianças e tem o mesmo amor e cuidado por elas que eu sempre tive. Sou uma égua resgatada, uma sobrevivente. A minha história começou na miséria, mas encontrou uma viragem feliz. Aqui encontrei amor, cuidado e um lar. E assim vivo os meus dias em paz, cercada por quem se importa comigo. (1 / 2) 1 2 Quando Sterre veio para o nosso abrigo em 2015, parecia inicialmente bem cuidada (a menos do facto de estar muito magra e os seus cascos estarem muito longos). Mais tarde surgiram mais traumas. Tinha uma marca de gado, grandes cicatrizes nas pernas, sacudia frequentemente a cabeça (provavelmente devido ao estresse), ofegava, tinha medo de espaços abertos, entrava em pânico durante a montaria e o seu lábio revelou-se quase cortado ao meio devido ao uso de ferraduras inadequadas no passado. Qual é o propósito deste método de treino? Durante as competições, o cavalo deve manter a língua na boca, mas muitos cavalos deixam-nas penduradas. Porquê? Porque são montados com uma ferradura muito afiada na boca. Tentam reduzir a pressão dolorosa da ferradura nos gengivas sensíveis deixando a língua entre eles. Isso parece pouco agradável. Então o treinador faz o quê? Em vez de usar uma ferradura mais suave, amarra a língua com fio de ferro. Isso é naturalmente primeira classe maus-tratos aos animais, e é por isso que os nossos cavalos nunca recebem uma ferradura na boca. Sterre deu à luz uma potranca chamada Lieve em 30 de novembro de 2015. Sterre está extremamente orgulhosa da sua égua. Após o nascimento, Sterre permaneceu inquieta, mesmo durante a montaria. Pesquisas mostraram que uma parte do seu quadril se desprendeu.
Ler original (nl)
Sterre 01-06-2024 Mijn naam is Sterre en ik ben een Paso Fino paard met een bijzonder levensverhaal. Ik ben waarschijnlijk geboren in 2005 en heb een tijdlang meegedaan aan wedstrijden. Die tijd ligt nu ver achter me. Ik heb veel meegemaakt, zowel goede als slechte dingen, maar uiteindelijk heb ik mijn thuis gevonden. Toen ik bij de Pippi s familie kwam, zag ik er niet best uit. Mijn staart was helemaal kaalgevreten en ik had al veel veulens gehad. Ik werd gebracht in een gevaarlijke trailer helemaal van Bandabou met een spanband om de laadklep. Mijn verleden was zwaar; ik was mishandeld, mijn tong was bijna doormidden, en ik had veel littekens rond mijn neus en een kapotte heup, waardoor ik moeilijk achteruit kan lopen. Ondanks alles werd ik met open armen ontvangen. Ik kwam hier niet zomaar; ik had een missie. Mijn nieuwe familie wilde dat ik zou helpen bij de speelmiddagen waar kinderen met rescue-dieren samenkomen. Dit klonk als een heel nieuw avontuur, en dat was het zeker. Al snel ontdekten ze dat ik drachtig was, en zo werd mijn dochter Lieve geboren. Zij is opgegroeid te midden van spelende kinderen en heeft net als ik een plekje in hun hart veroverd. Die jaren waren geweldig. Ons huis was altijd vol met kinderen. Ze kwamen voor speelmiddagen, sleepovers, speurtochten en kinderfeestjes ook het Dierenhotel. Het was een vrolijke en levendige tijd, en ik genoot ervan om deel uit te maken van hun plezier. Lieve en ik waren altijd lief en geduldig met de kinderen. Het rescue center werd te groot en daarom kwam er in 2018 een einde aan deze periode, maar de mooie herinneringen blijven voor altijd bij ons. Ondanks mijn littekens heb ik hier een gouden leven gekregen. Ik heb mijn rust gevonden en geniet van mijn oude dag. Lieve, mijn dochter, is nu de directrice hier geworden en zorgt goed voor alles. Ze is opgegroeid met de kinderen en heeft dezelfde liefde en zorg voor hen als ik altijd heb gehad. Ik ben een rescue-paard, een overlever. Mijn verhaal begon in ellende, maar vond een gelukkige wending. Hier heb ik liefde, zorg en een thuis gevonden. En zo leef ik mijn dagen in vrede, omringd door degenen die om mij geven. (1 / 2) 1 2 Toen Sterre in 2015 bij ons op de opvang kwam, leek ze op het eerste gezicht goed verzorgd te zijn (op het feit na dat ze te mager was en haar hoeven veel te lang waren). Later kwamen er steeds meer trauma s naar boven. Ze had een brandmerk, grote littekens op haar benen, schudde vaak met haar hoofd (waarschijnlijk door stress), luchtzoog, had angst voor open ruimtes, raakte in paniek tijdens het rijden, en haar tong bleek bijna in twee stukken te zijn door het gebruik van verkeerde bitten in haar verleden. Wat wil men met deze trainingsmethode bereiken? Tijdens wedstrijden moet het paard de tong in de mond houden, maar bij veel paarden hangt deze naar buiten. Waarom? Omdat ze met een te scherp bit in de mond worden gereden. Ze proberen de drukkende pijn van het bit op het gevoelige tandvlees te verminderen door hun tong ertussen te hangen. Dat staat niet mooi. Dus wat doet de trainer ? In plaats van een zachter bit te gebruiken, bindt hij de tong vast met ijzerdraad. Dit is natuurlijk dierenleed eerste klas, en mede daarom krijgen onze paarden nooit een bit in. Sterre is op 30 november 2015 bevallen van een merrieveulen, dat Lieve heet. Sterre is ontzettend trots op haar veulen. Na de bevalling bleef Sterre onrustig, ook tijdens het rijden. Onderzoek wees uit dat een stuk van haar heup was afgebroken, waard
Listado há 4 meses
