Με λένε Κοσμά. Κάποτε ήμασταν τέσσερις — εγώ και τα τρία μου αδέρφια. Μεγαλώσαμε αγκαλιά, πάντα μαζί Ώσπου μια μέρα κάποιοι άνθρωποι τα πρόσεξαν πρώτα… και τα πήραν στο νέο τους σπίτι.. Κι εγώ έμεινα πίσω. Δεν ήξερα γιατί. Δεν ήξερα τι δεν έκανα σωστά. Ίσως γιατί ήμουν το πιο φοβισμένο από όλα. Το πιο διστακτικό. Αυτό που έκανε ένα βήμα πίσω, αντί για μπροστά. Κι όμως, πάντα ήθελα αγκαλιές. Πάντα ήθελα χάδια — απλώς με έναν δικό μου, ήσυχο ρυθμό. Ίσως αυτό να μπέρδεψε κάποιους. Ίσως να μην είχαν τη διάθεση να περιμένουν. Έτσι έμεινα εδώ. Κι εδώ μαθαίνω κάθε μέρα να εμπιστεύομαι ξανά. Να μην τρομάζω στις απότομες κινήσεις. Γιατί… ίσως κάποτε αυτές οι κινήσεις με πόνεσαν. Μα τώρα προσπαθώ να θυμηθώ ότι υπάρχουν και χέρια που μόνο καλό θέλουν να κάνουν. Αγαπώ πολύ τα άλλα σκυλιά. Τα παρατηρώ, τα ακολουθώ, τα αντιγράφω. Βλέπω πόσο τολμηρά και κοινωνικά είναι, βλέπω πώς πέφτουν με χαρά στις αγκαλιές — κι εγώ προσπαθώ, λίγο λίγο, βήμα βήμα, να γίνω σαν κι αυτά. Και κάπου μέσα μου ελπίζω. Ελπίζω ότι θα βρεθεί ένας άνθρωπος που θα σταθεί λίγο παραπάνω δίπλα μου. Που θα μου δώσει χρόνο, χώρο, και μια ευκαιρία να του δείξω ποιος είμαι στ’ αλήθεια. Γιατί, ξέρετε… είμαι κι εγώ ένα σπουδαίο σκυλί. Απλώς χρειάζομαι κάποιον που να μπορεί να το δει. Ο Γλυκός μας Κοσμάς Υιοθετείται μόνο εντός Αττικής, με συμβόλαιο υιοθεσίας και μικροτσίπ. 📌 Γεννημένος Οκτώβριο του 2024