Nazywam się Opal. Potrafię czytać w Twoich oczach, a kiedy Ty spojrzysz w moje, zobaczysz jak piękne i gęste są moje rude, opalowe rzęsy. Moje imię nie pochodzi jednak od nazwy kamienia, lecz od nazwy łódki, jaka pływa w Nieporęcie – to tam bowiem znaleziono mnie dobrych parę lat temu, kiedy to wraz z Orionem i Szantą błąkaliśmy się po okolicy głodni, bezdomni i przez nikogo niechciani. Jestem psem dojrzałym, spokojnym i zdystansowanym. Ot tak – na wszelki wypadek. Zawsze czujny – swoją głowę trzymam nisko, gdyby miało się okazać, że ręka, która zbliża się w moim kierunku, wcale nie zamierza mnie pogłaskać… Takie mam wspomnienia z tamtych lat. Chciałbym móc zaufać Tobie i wreszcie nosić moją głowę wysoko ze szczęścia, że jestem kochany i potrzebny. A czy Ty dasz mi tę szansę i spróbujesz zdobyć moją przyjaźń i zaufanie?