Adoptujte Viky (Βίκυ)
Kříženec · Ženský · Štěně · Věk neznámý
Vicky, 9 měsíců stará, 15 kg. Představte si, že se narodíte a ani nevíte, co je to život, a jedinou možností je eutanazie. Takto začala Vicky. Byla jen dva a půl měsíce stará. Štěně s ochrnutými zadními nohami, u kterého byla diagnostikována neosporóza. V provincii, kde byla nalezena, nebyl nikdo, kdo by se o ni postaral, ani peníze na potřebné operace. Takže ji vzali na eutanazii. Dva a půl měsíce. Neměla čas utíkat. Neměla čas si hrát. Neměla čas cítit, že někde patří. A přesto někteří lidé již rozhodli, že její život nestojí za to, aby pokračoval. Vicky byla zachráněna v poslední chvíli. Prošla několika operacemi a náročnými zákroky na zadních nohách, aby mohla být funkční. Od prvního dne svého života se naučila žít s bolestí. Naučila se o veterinárních klinikách, testech, léčbě a úzkosti dlouho předtím, než se naučila, co znamená hrát si. A přesto Vicky neustoupila. Dnes chodí, hraje si, běhá a žádá o náklonnost. Každý den si užívá, jako by věděla, jak těžce si ho zasloužila. Nicméně neosporóza ji bude provázet po celý život. Bude potřebovat pravidelné testy, měření titrů a neustálé sledování. Nemůžeme vědět, kolik let bude žít nebo jak se její stav bude vyvíjet. Možná nebude žít tak dlouho jako jiný pes. A jednoho dne, když nemoc ovlivní kvalitu jejího života, bude její majitel potřebovat stát po jejím boku a učinit nejtěžší rozhodnutí. Ale Vicky dnes neumírá. Dnes žije, běhá, miluje. A nezaslouží si strávit čas, který získala, čekáním na svůj konec. Hledáme osobu, která ji neuvidí jako „nemocného psa“. Osobu, která ji nebude litovat, ale bude ji milovat. Která bude vědět, že jejich život spolu možná nebude trvat tak dlouho, jak by chtěli, ale rozhodne se, že každý její den může být naplněn bezpečím, hrou, péčí a opravdovou láskou. Osoba, která jí slíbí: „Nevím, jak dlouho tu budeš. Ale vím, že pokud tu budeš, udělám tvůj život cenným.“ Vicky nežádá o nic víc. Žádá, aby nežila v očekávání smrti. Žádá, aby konečně začala žít.
Přečíst původní (el)
💪🏽Vicky 💪🏽9 μηνών 💪🏽15 κιλά Φαντάσου να γεννιέσαι και, πριν προλάβεις να γνωρίσεις τη ζωή, η μοναδική επιλογή που σου δίνουν να είναι η ευθανασία. Αυτή ήταν η αρχή της Βίκυς. Ήταν μόλις δυόμισι μηνών. Ένα μωρό με παράλυτα πίσω άκρα, διαγνωσμένο με νεοσπορίωση. Στην επαρχία όπου βρέθηκε δεν υπήρχε ο κατάλληλος άνθρωπος για να τη φροντίσει, ούτε τα χρήματα για τις επεμβάσεις που χρειαζόταν. Έτσι, την πήγαιναν για ευθανασία. Δυόμισι μηνών. Δεν είχε προλάβει να τρέξει. Δεν είχε προλάβει να παίξει. Δεν είχε προλάβει να νιώσει πως είναι να ανήκεις κάπου. Κι όμως, κάποιοι είχαν ήδη αποφασίσει ότι η ζωή της δεν άξιζε να συνεχιστεί. Η Βίκυ σώθηκε την τελευταία στιγμή. Ακολούθησαν αλλεπάλληλα χειρουργεία και δύσκολες επεμβάσεις στα πίσω πόδια, ώστε να μπορέσει να γίνει λειτουργική. Από την πρώτη ημέρα της ζωής της έμαθε να ζει με τον πόνο. Έμαθε τα κτηνιατρεία, τις εξετάσεις, τις θεραπείες και την αγωνία πολύ πριν μάθει τι σημαίνει παιχνίδι. Κι όμως, η Βίκυ δεν παραιτήθηκε. Σήμερα περπατάει, παίζει, τρέχει, ζητάει χάδια. Χαίρεται την κάθε ημέρα σαν να γνωρίζει πόσο δύσκολα την κέρδισε. Η νεοσπορίωση, όμως, θα τη συνοδεύει σε ολόκληρη τη ζωή της. Θα χρειάζεται τακτικές εξετάσεις, μέτρηση τίτλων και συνεχή παρακολούθηση.Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσα χρόνια θα ζήσει ούτε πώς θα εξελιχθεί η κατάστασή της. Ίσως να μη ζήσει όσα ένας άλλος σκύλος. Και κάποια ημέρα, όταν η ασθένεια επιβαρύνει την ποιότητα της ζωής της, ο άνθρωπός της θα χρειαστεί να σταθεί δίπλα της και στην πιο δύσκολη απόφαση. Αλλά η Βίκυ δεν πεθαίνει σήμερα. Σήμερα ζει, τρέχει, αγαπά. Και δεν της αξίζει να περάσει τον χρόνο που κέρδισε περιμένοντας απλώς το τέλος της. Αναζητούμε έναν άνθρωπο που δεν θα τη δει ως «το άρρωστο σκυλί». Έναν άνθρωπο που δεν θα τη λυπηθεί, αλλά θα την αγαπήσει. Που θα γνωρίζει ότι ίσως η κοινή τους ζωή να μην κρατήσει όσο θα ήθελε, αλλά θα αποφασίσει ότι κάθε ημέρα της μπορεί να γεμίσει ασφάλεια, παιχνίδι, φροντίδα και αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο που θα της υποσχεθεί: «Δεν ξέρω για πόσο θα είσαι εδώ. Ξέρω, όμως, ότι για όσο είσαι, θα κάνω τη ζωή σου να αξίζει». Η Βίκη δεν ζητάει πολλά. Ζητάει να μη ζήσει περιμένοντας τον θάνατο. Ζητάει, επιτέλους, να αρχίσει να ζει.
Zobrazeno minulý týden
