Adoptar a Viky (Βίκυ)
Mestizo · Hembra · Cachorro · Edad desconocida
Vicky 9 meses de edad, 15 kg. Imagina que naciste y antes de conocer la vida, la única opción que tienes es euthanaasia. Éste fue el comienzo de Vicky. Tenía solo dos meses y medio. Una perrita con patas traseras paralizadas, diagnosticada con neoosporosis. En la provincia donde fue encontrada, no había nadie que se ocupara de ella, ni el dinero para las cirugías necesarias. Así que la llevaron para euthanaasia. Dos meses y medio. No había tenido tiempo de correr. No había tenido tiempo de jugar. No había tenido tiempo de sentirse perteneciente a algún lugar. Y sin embargo, algunas personas ya habían decidido que su vida no valía la pena continuar. Vicky fue salvada en el último momento. Recibió múltiples cirugías y procedimientos difíciles en sus patas traseras para que pudiera volverse funcional. Desde el primer día de su vida, aprendió a vivir con dolor. Aprendió sobre clínicas veterinarias, pruebas, tratamientos y ansiedad mucho antes de que aprendiera lo que significaba jugar. Y sin embargo, Vicky no se rindió. Hoy camina, juega, corre y pide cariño. Disfruta cada día como si supiera cuánto lo había ganado. Sin embargo, la neoosporosis la acompañará durante toda su vida. Necesitará pruebas regulares, mediciones de titers y monitoreo constante. No podemos saber cuántos años vivirá o cómo se desarrollará su condición. Es posible que no viva tanto como otro perro. Y algún día, cuando la enfermedad afecte la calidad de su vida, su dueño tendrá que estar a su lado y tomar la decisión más difícil. Pero Vicky no está muriendo hoy. Hoy vive, corre, ama. Este es un cachorro. Y ella no se priva de pasar el tiempo que ha ganado esperando su final. Estamos buscando una persona que no la vea como "el perro enfermo". Una persona que no la compadezca, sino que la ame. Que sepa que su vida juntos puede no durar tanto como ellos desean, pero que decidirá que cada día de ella puede estar lleno de seguridad, juego, cuidado y verdadero amor. Una persona que le prometa: "No sé cuánto tiempo estarás aquí. Pero sé que mientras estés, haré que tu vida valga la pena". Vicky no pide mucho. Pide no vivir esperando la muerte. Pide, por fin, comenzar a vivir. Este es un perro joven.
Leer original (el)
💪🏽Vicky 💪🏽9 μηνών 💪🏽15 κιλά Φαντάσου να γεννιέσαι και, πριν προλάβεις να γνωρίσεις τη ζωή, η μοναδική επιλογή που σου δίνουν να είναι η ευθανασία. Αυτή ήταν η αρχή της Βίκυς. Ήταν μόλις δυόμισι μηνών. Ένα μωρό με παράλυτα πίσω άκρα, διαγνωσμένο με νεοσπορίωση. Στην επαρχία όπου βρέθηκε δεν υπήρχε ο κατάλληλος άνθρωπος για να τη φροντίσει, ούτε τα χρήματα για τις επεμβάσεις που χρειαζόταν. Έτσι, την πήγαιναν για ευθανασία. Δυόμισι μηνών. Δεν είχε προλάβει να τρέξει. Δεν είχε προλάβει να παίξει. Δεν είχε προλάβει να νιώσει πως είναι να ανήκεις κάπου. Κι όμως, κάποιοι είχαν ήδη αποφασίσει ότι η ζωή της δεν άξιζε να συνεχιστεί. Η Βίκυ σώθηκε την τελευταία στιγμή. Ακολούθησαν αλλεπάλληλα χειρουργεία και δύσκολες επεμβάσεις στα πίσω πόδια, ώστε να μπορέσει να γίνει λειτουργική. Από την πρώτη ημέρα της ζωής της έμαθε να ζει με τον πόνο. Έμαθε τα κτηνιατρεία, τις εξετάσεις, τις θεραπείες και την αγωνία πολύ πριν μάθει τι σημαίνει παιχνίδι. Κι όμως, η Βίκυ δεν παραιτήθηκε. Σήμερα περπατάει, παίζει, τρέχει, ζητάει χάδια. Χαίρεται την κάθε ημέρα σαν να γνωρίζει πόσο δύσκολα την κέρδισε. Η νεοσπορίωση, όμως, θα τη συνοδεύει σε ολόκληρη τη ζωή της. Θα χρειάζεται τακτικές εξετάσεις, μέτρηση τίτλων και συνεχή παρακολούθηση.Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσα χρόνια θα ζήσει ούτε πώς θα εξελιχθεί η κατάστασή της. Ίσως να μη ζήσει όσα ένας άλλος σκύλος. Και κάποια ημέρα, όταν η ασθένεια επιβαρύνει την ποιότητα της ζωής της, ο άνθρωπός της θα χρειαστεί να σταθεί δίπλα της και στην πιο δύσκολη απόφαση. Αλλά η Βίκυ δεν πεθαίνει σήμερα. Σήμερα ζει, τρέχει, αγαπά. Και δεν της αξίζει να περάσει τον χρόνο που κέρδισε περιμένοντας απλώς το τέλος της. Αναζητούμε έναν άνθρωπο που δεν θα τη δει ως «το άρρωστο σκυλί». Έναν άνθρωπο που δεν θα τη λυπηθεί, αλλά θα την αγαπήσει. Που θα γνωρίζει ότι ίσως η κοινή τους ζωή να μην κρατήσει όσο θα ήθελε, αλλά θα αποφασίσει ότι κάθε ημέρα της μπορεί να γεμίσει ασφάλεια, παιχνίδι, φροντίδα και αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο που θα της υποσχεθεί: «Δεν ξέρω για πόσο θα είσαι εδώ. Ξέρω, όμως, ότι για όσο είσαι, θα κάνω τη ζωή σου να αξίζει». Η Βίκη δεν ζητάει πολλά. Ζητάει να μη ζήσει περιμένοντας τον θάνατο. Ζητάει, επιτέλους, να αρχίσει να ζει.
Publicado la semana pasada
