Adoptoi Viky (Βίκυ)
Rasvahybridi · Nainen · Koirapupsi · Ikä tuntematon
Vicky, 9 kuukautta vanha, 15 kg. Kuvittele, että olet syntynyt ja ennen kuin edes opit tuntemaan elämää, ainoa vaihtoehtosi on eutanasia. Tämä oli Vickyn alku. Hän oli vain kaksi ja puoli kuukautta vanha. Koiranpentu, jolla oli halvaantuneet takaraajat, ja hänellä oli diagnosoitu neosporoosi. Siinä maakunnassa, jossa hänet löydettiin, ei ollut ketään, joka olisi voinut huolehtia hänestä, eikä rahaa välttämättömiin leikkauksiin. Niinpä hänet vietiin eutanasiaan. Kahdeksan kuukautta. Hänellä ei ollut ollut aikaa juosta. Hänellä ei ollut ollut aikaa leikkiä. Hänellä ei ollut ollut aikaa tuntea kuuluvansa jonnekin. Ja silti, jotkut ihmiset olivat jo päättäneet, ettei hänen elämäänsä kannattanut jatkaa. Vicky pelastettiin viime hetkessä. Hänelle tehtiin useita leikkauksia ja vaikeita toimenpiteitä takaraajoihin, jotta hän voisi tulla toimintakykyiseksi. Ensimmäisestä päivästä lähtien hän oppi elämään kivun kanssa. Hän oppi eläinlääkäriklinikoista, testeistä, hoidoista ja ahdistuksesta kauan ennen kuin hän oppi, mitä leikki tarkoittaa. Ja silti, Vicky ei luovuttanut. Tänään hän kävelee, leikkii, juoksee ja pyytää hellyyttä. Hän nauttii jokaisesta päivästä, ikään kuin hän tietäisi, kuinka kovasti hän oli voittanut sen. Kuitenkin, neosporoosi seuraa häntä koko hänen elämänsä ajan. Hän tarvitsee säännöllisiä testejä, titterimittauksia ja jatkuvaa seurantaa. Emme voi tietää, kuinka monta vuotta hän elää tai miten hänen tilansa kehittyy. Hän ei ehkä elä yhtä kauan kuin toinen koira. Ja eräänä päivänä, kun tauti vaikuttaa hänen elämänsä laatuun, hänen omistajansa on oltava hänen rinnallaan ja tehtävä vaikein päätös. Mutta Vicky ei ole kuolemassa tänään. Tänään hän elää, juoksee, rakastaa. Ja hän ei ansaitse viettää aikaa, jonka hän on voittanut, vain odottamalla hänen loppuaan. Etsimme henkilöä, joka ei näe häntä "sairaana koirana." Henkilöä, joka ei sääli häntä, vaan rakastaa häntä. Joka tietää, että heidän elämänsä yhdessä ei kestä niin kauan kuin he haluaisivat, mutta päättää, että jokainen hänen päivänsä voidaan täyttää turvallisuudella, leikillä, hoidolla ja todellisella rakkaudella. Henkilö, joka lupaa hänelle: "En tiedä, kuinka kauan olet täällä. Mutta tiedän, että niin kauan kuin olet, teen elämäsi arvokkaaksi." Vicky ei pyydä paljon. Hän pyytää olemaan
Lue alkuperäinen (el)
💪🏽Vicky 💪🏽9 μηνών 💪🏽15 κιλά Φαντάσου να γεννιέσαι και, πριν προλάβεις να γνωρίσεις τη ζωή, η μοναδική επιλογή που σου δίνουν να είναι η ευθανασία. Αυτή ήταν η αρχή της Βίκυς. Ήταν μόλις δυόμισι μηνών. Ένα μωρό με παράλυτα πίσω άκρα, διαγνωσμένο με νεοσπορίωση. Στην επαρχία όπου βρέθηκε δεν υπήρχε ο κατάλληλος άνθρωπος για να τη φροντίσει, ούτε τα χρήματα για τις επεμβάσεις που χρειαζόταν. Έτσι, την πήγαιναν για ευθανασία. Δυόμισι μηνών. Δεν είχε προλάβει να τρέξει. Δεν είχε προλάβει να παίξει. Δεν είχε προλάβει να νιώσει πως είναι να ανήκεις κάπου. Κι όμως, κάποιοι είχαν ήδη αποφασίσει ότι η ζωή της δεν άξιζε να συνεχιστεί. Η Βίκυ σώθηκε την τελευταία στιγμή. Ακολούθησαν αλλεπάλληλα χειρουργεία και δύσκολες επεμβάσεις στα πίσω πόδια, ώστε να μπορέσει να γίνει λειτουργική. Από την πρώτη ημέρα της ζωής της έμαθε να ζει με τον πόνο. Έμαθε τα κτηνιατρεία, τις εξετάσεις, τις θεραπείες και την αγωνία πολύ πριν μάθει τι σημαίνει παιχνίδι. Κι όμως, η Βίκυ δεν παραιτήθηκε. Σήμερα περπατάει, παίζει, τρέχει, ζητάει χάδια. Χαίρεται την κάθε ημέρα σαν να γνωρίζει πόσο δύσκολα την κέρδισε. Η νεοσπορίωση, όμως, θα τη συνοδεύει σε ολόκληρη τη ζωή της. Θα χρειάζεται τακτικές εξετάσεις, μέτρηση τίτλων και συνεχή παρακολούθηση.Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσα χρόνια θα ζήσει ούτε πώς θα εξελιχθεί η κατάστασή της. Ίσως να μη ζήσει όσα ένας άλλος σκύλος. Και κάποια ημέρα, όταν η ασθένεια επιβαρύνει την ποιότητα της ζωής της, ο άνθρωπός της θα χρειαστεί να σταθεί δίπλα της και στην πιο δύσκολη απόφαση. Αλλά η Βίκυ δεν πεθαίνει σήμερα. Σήμερα ζει, τρέχει, αγαπά. Και δεν της αξίζει να περάσει τον χρόνο που κέρδισε περιμένοντας απλώς το τέλος της. Αναζητούμε έναν άνθρωπο που δεν θα τη δει ως «το άρρωστο σκυλί». Έναν άνθρωπο που δεν θα τη λυπηθεί, αλλά θα την αγαπήσει. Που θα γνωρίζει ότι ίσως η κοινή τους ζωή να μην κρατήσει όσο θα ήθελε, αλλά θα αποφασίσει ότι κάθε ημέρα της μπορεί να γεμίσει ασφάλεια, παιχνίδι, φροντίδα και αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο που θα της υποσχεθεί: «Δεν ξέρω για πόσο θα είσαι εδώ. Ξέρω, όμως, ότι για όσο είσαι, θα κάνω τη ζωή σου να αξίζει». Η Βίκη δεν ζητάει πολλά. Ζητάει να μη ζήσει περιμένοντας τον θάνατο. Ζητάει, επιτέλους, να αρχίσει να ζει.
Listattu viime viikolla






