Adoptuj Viky (Βίκυ)

Mieszaniec · Żynkie · Szczęszyk · Wiek nieznany

Vicky, 9 miesięcy, 15 kg. Wyobraź sobie, że rodzisz się i zanim jeszcze poznasz życie, jedynym wyborem, jaki masz, jest eutanazja. Tak zaczęła się historia Vicky. Miała zaledwie dwa i pół miesiąca. Piesek z porażonymi tylnymi nogami, zdiagnozowany z neosporozą. W prowincji, w której została znaleziona, nie było nikogo, kto mógłby się nią zaopiekować, ani pieniędzy na niezbędne operacje. Zabrano ją więc na eutanazję. Dwa i pół miesiąca. Nie miała czasu na bieganie. Nie miała czasu na zabawę. Nie miała czasu poczuć, że gdzieś pasuje. A mimo to, już ktoś zdecydował, że jej życie nie jest warte kontynuowania. Vicky została uratowana w ostatniej chwili. Przeszła wiele operacji i trudnych zabiegów na tylnych nogach, aby mogła zacząć funkcjonować. Od pierwszego dnia swojego życia nauczyła się żyć z bólem. Poznała kliniki weterynaryjne, testy, leczenie i lęk na długo przed tym, zanim nauczyła się, co to jest zabawa. A mimo to Vicky się nie poddała. Dzisiaj chodzi, bawi się, biega i prosi o pieszczoty. Każdego dnia cieszy się, jakby wiedziała, jak ciężko o to walczyła. Jednak neosporoza będzie jej towarzyszyć przez całe życie. Będzie potrzebowała regularnych badań, pomiarów miana i stałej kontroli. Nie możemy wiedzieć, ile lat będzie żyła ani jak rozwinie się jej stan. Może nie będzie żyła tak długo jak inne psy. I pewnego dnia, gdy choroba wpłynie na jakość jej życia, właściciel będzie musiał stanąć przy jej boku i podjąć najtrudniejszą decyzję. Ale Vicky nie umiera dzisiaj. Dzisiaj żyje, biega, kocha. I nie zasługuje na to, by spędzić czas, który wygrała, czekając na swój koniec. Szukamy osoby, która nie będzie patrzeć na nią jak na „chore psisko”. Osoby, która nie będzie jej żałować, ale będzie ją kochać. Która będzie wiedziała, że ich życie razem może nie trwać tak długo, jak by chciała, ale zdecyduje, że każdy jej dzień może być pełen bezpieczeństwa, zabawy, troski i prawdziwej miłości. Osoba, która obieca jej: „Nie wiem, jak długo będziesz tu. Ale wiem, że dopóki będziesz, uczynię twoje życie wartym tego”. Vicky nie prosi o wiele. Prosi, by nie żyć w oczekiwaniu na śmierć. Prosi wreszcie, by zacząć żyć.

Zarejestrowane w zeszłym tygodniu