Adopter MARCELKA
Krydsede raser · Mand · Voksen · 4 år
Fødselsår: 2022 Da MARCELKA ankom til dyrehytten, var det svært ikke at græde, når man så på hende. Hun var i en tragisk forfatning – udhungret, med knuder på hagen og svedende sår. Alt tydede på, at hun måske var blevet slået. Hendes krop bar præg af enormt lidelse, og frygten var tydelig i hendes øjne – en frygt, der ikke kunne skjules. Når man så på hende, kunne man kun undre sig over, hvad en så frygtelig ting mon kunne være sket med hende. Alligevel stoppede MARCELKA ikke med at elske mennesker. Trods smerten og frygten nærmede hun sig fra de allerførste øjeblikke, gøede, affyrede kanonslag og puttede sig ind i en hånd, som om hendes lille bitte hjerte blot bad om lidt varme og tryghed. Som om hun desperat ville tro på, at et menneske kunne være godt. Først her begyndte hun langsomt at komme tilbage til livet. Hendes sår helede, roen viste sig i hendes øjne, og i stedet for et lille skelet ser vi i dag en sart katteunge, der hver dag forsøger at stole på verden igen. Hun har stadig brug for at tage på i vægt og styrke, men den sværeste kamp har hun allerede vundet. MARCELKA er stadig bange for pludselige bevægelser og lyde. Nogle gange krøller hun sig sammen, som om hun venter på endnu et slag. Måske har hun hele sit liv måttet kæmpe for at overleve. Måske havde hun aldrig kendt tryghed eller omsorg før. I dag drømmer vi om kun én ting – at MARCELKA aldrig mere behøver at være bange. At hun finder et menneske, der vil vise hende, at hun fra nu af kan sove fredeligt, velnæret, trygt og elsket.
Læs original (pl)
Rok urodzenia: 2022 Kiedy Marcelka trafiła do schroniska, trudno było patrzeć na nią bez łez. Była w tragicznym stanie — wychudzona, z guzami na pyszczku i ropiejącymi ranami. Wszystko wskazuje na to, że mogła zostać pobita. Jej ciało nosiło ślady ogromnego cierpienia, a w oczach było widać strach, którego nie da się udawać. Patrząc na nią, można było tylko zastanawiać się, co tak strasznego musiało ją spotkać. A jednak Marcelka nie przestała kochać człowieka. Mimo bólu i lęku już od pierwszych chwil podchodziła, strzelała baranki i wtulała się w rękę, jakby całym swoim małym serduszkiem prosiła tylko o trochę ciepła i bezpieczeństwa. Jakby desperacko chciała uwierzyć, że człowiek może być dobry. Dopiero u nas zaczęła powoli wracać do życia. Rany się zagoiły, w jej oczach pojawił się spokój, a zamiast małego szkieletu widzimy dziś delikatną koteczkę, która każdego dnia próbuje zaufać światu na nowo. Nadal musi nabrać ciałka i sił, ale najtrudniejszą walkę już wygrała. Marcelka wciąż boi się nagłych ruchów i hałasów. Czasem kuli się, jakby spodziewała się kolejnego ciosu. Być może przez całe życie musiała walczyć o przetrwanie. Być może nigdy wcześniej nie zaznała bezpieczeństwa ani troski. Dziś marzymy tylko o jednym — żeby Marcelka już nigdy nie musiała się bać. Żeby znalazła człowieka, który pokaże jej, że od teraz może spać spokojnie, najedzona, bezpieczna i kochana.
Listet for 3 måneder siden
