Adoptar a MARCELKA
Mestizo · Macho · Adulto · 4 años
Año de nacimiento: 2022 Cuando MARCELKA llegó al refugio animal, fue difícil no llorar al verla. Estaba en un estado trágico: muy delgada, con bultos en la barbilla y heridas con secreción. Todo apuntaba a que podría haber sido golpeada. Su cuerpo llevaba las marcas de un sufrimiento enorme, y el miedo era evidente en sus ojos, que no podían ocultarse. Al verla, uno solo podía preguntarse qué cosa tan terrible le había ocurrido. Sin embargo, MARCELKA no dejó de amar a los humanos. A pesar del dolor y el miedo, se acercó desde el primer momento, ladrando, haciendo ruido como cohetes y acurrucándose en una mano, como si con su pequeño corazón solo pidiera un poco de calor y seguridad. Como si quisiera desesperadamente creer que un humano podía ser bueno. Solo aquí comenzó lentamente a recuperar la vida. Sus heridas sanaron, la paz apareció en sus ojos, y en lugar de un esqueleto pequeño, hoy vemos a una gatita delicada que intenta confiar en el mundo nuevamente cada día. Aún necesita ganar peso y fuerza, pero la batalla más dura ya la ha ganado. MARCELKA aún teme los movimientos y ruidos repentinos. A veces se acurruca como si esperara otro golpe. Quizás toda su vida tuvo que luchar por sobrevivir. Quizás nunca había conocido seguridad o cuidado antes. Hoy soñamos con una sola cosa: que MARCELKA nunca tenga miedo otra vez. Que encuentre un humano que le muestre que a partir de ahora puede dormir tranquilamente, bien alimentada, segura y amada.
Leer original (pl)
Rok urodzenia: 2022 Kiedy Marcelka trafiła do schroniska, trudno było patrzeć na nią bez łez. Była w tragicznym stanie — wychudzona, z guzami na pyszczku i ropiejącymi ranami. Wszystko wskazuje na to, że mogła zostać pobita. Jej ciało nosiło ślady ogromnego cierpienia, a w oczach było widać strach, którego nie da się udawać. Patrząc na nią, można było tylko zastanawiać się, co tak strasznego musiało ją spotkać. A jednak Marcelka nie przestała kochać człowieka. Mimo bólu i lęku już od pierwszych chwil podchodziła, strzelała baranki i wtulała się w rękę, jakby całym swoim małym serduszkiem prosiła tylko o trochę ciepła i bezpieczeństwa. Jakby desperacko chciała uwierzyć, że człowiek może być dobry. Dopiero u nas zaczęła powoli wracać do życia. Rany się zagoiły, w jej oczach pojawił się spokój, a zamiast małego szkieletu widzimy dziś delikatną koteczkę, która każdego dnia próbuje zaufać światu na nowo. Nadal musi nabrać ciałka i sił, ale najtrudniejszą walkę już wygrała. Marcelka wciąż boi się nagłych ruchów i hałasów. Czasem kuli się, jakby spodziewała się kolejnego ciosu. Być może przez całe życie musiała walczyć o przetrwanie. Być może nigdy wcześniej nie zaznała bezpieczeństwa ani troski. Dziś marzymy tylko o jednym — żeby Marcelka już nigdy nie musiała się bać. Żeby znalazła człowieka, który pokaże jej, że od teraz może spać spokojnie, najedzona, bezpieczna i kochana.
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado hace 4 semanas
