Υιοθετήστε τον/την MARCELKA
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Ενήλικας · 4 έτη
Έτος Γέννησης: 2022 Όταν η ΜΑΡΣΕΛΚΑ έφτασε στο καταφύγιο ζώων, ήταν δύσκολο να μην κλάψεις κοιτώντας την. Βρισκόταν σε μια τραγική κατάσταση—εξασθενημένη, με κομπίλες στο πηγούνι και εκκρίσεις από πληγές. Όλα υποδήλωναν ότι ίσως είχε δεχτεί ξυλοδαρμό. Το σώμα της φέρει σημάδια από τεράστια δυστυχία, και ο φόβος ήταν εμφανής στα μάτια της, κάτι που δεν μπορούσε να κρυφτεί. Κοιτώντας την, κανείς δεν μπορούσε παρά να αναρωτιέται τι τρομερό πράγμα μπορεί να της είχε συμβεί. Κι όμως, η ΜΑΡΣΕΛΚΑ δεν σταμάτησε να αγαπά τους ανθρώπους. Παρά τον πόνο και τον φόβο, από τις πρώτες στιγμές πλησίασε, γαβγίζοντας, πυροδοτώντας κροτίδες και κουλουριάζοντας στο χέρι ενός ανθρώπου, λες και με τη μικροσκοπική της καρδούλα ζητούσε μόνο λίγη ζεστασιά και ασφάλεια. Λες και ήθελε απεγνωσμένα να πιστέψει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι καλός. Μόνο εδώ άρχισε σιγά-σιγά να ξαναζεί. Οι πληγές της επουλώθηκαν, η ηρεμία εμφανίστηκε στα μάτια της, και αντί για ένα μικροσκοπικό σκελετό, σήμερα βλέπουμε μια λεπτούλα γατούλα που προσπαθεί να εμπιστευτεί ξανά τον κόσμο κάθε μέρα. Ακόμα χρειάζεται να πάρει βάρος και δύναμη, αλλά την πιο δύσκολη μάχη την έχει ήδη κερδίσει. Η ΜΑΡΣΕΛΚΑ εξακολουθεί να φοβάται τις ξαφνικές κινήσεις και τους θορύβους. Μερικές φορές κουλουριάζεται σαν να περιμένει άλλο ένα χτύπημα. Ίσως όλη της τη ζωή να χρειάστηκε να παλεύει για την επιβίωσή της. Ίσως να μην είχε γνωρίσει ποτέ ασφάλεια ή φροντίδα πριν. Σήμερα, ονειρευόμαστε μόνο ένα πράγμα—ώστε η ΜΑΡΣΕΛΚΑ να μην χρειάζεται ποτέ ξανά να φοβάται. Ώστε να βρει έναν άνθρωπο που θα της δείξει ότι από εδώ και πέρα μπορεί να κοιμάται ήσυχη, καλοτραφημένη, ασφαλής και αγαπημένη.
Διάβασε αρχικό (pl)
Rok urodzenia: 2022 Kiedy Marcelka trafiła do schroniska, trudno było patrzeć na nią bez łez. Była w tragicznym stanie — wychudzona, z guzami na pyszczku i ropiejącymi ranami. Wszystko wskazuje na to, że mogła zostać pobita. Jej ciało nosiło ślady ogromnego cierpienia, a w oczach było widać strach, którego nie da się udawać. Patrząc na nią, można było tylko zastanawiać się, co tak strasznego musiało ją spotkać. A jednak Marcelka nie przestała kochać człowieka. Mimo bólu i lęku już od pierwszych chwil podchodziła, strzelała baranki i wtulała się w rękę, jakby całym swoim małym serduszkiem prosiła tylko o trochę ciepła i bezpieczeństwa. Jakby desperacko chciała uwierzyć, że człowiek może być dobry. Dopiero u nas zaczęła powoli wracać do życia. Rany się zagoiły, w jej oczach pojawił się spokój, a zamiast małego szkieletu widzimy dziś delikatną koteczkę, która każdego dnia próbuje zaufać światu na nowo. Nadal musi nabrać ciałka i sił, ale najtrudniejszą walkę już wygrała. Marcelka wciąż boi się nagłych ruchów i hałasów. Czasem kuli się, jakby spodziewała się kolejnego ciosu. Być może przez całe życie musiała walczyć o przetrwanie. Być może nigdy wcześniej nie zaznała bezpieczeństwa ani troski. Dziś marzymy tylko o jednym — żeby Marcelka już nigdy nie musiała się bać. Żeby znalazła człowieka, który pokaże jej, że od teraz może spać spokojnie, najedzona, bezpieczna i kochana.
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
