Adottare MARCELKA
Incrocio · Maschio · Adulto · 4 anni
Anno di nascita: 2022 Quando MARCELKA è arrivata al rifugio per animali, era difficile non piangere guardandola. Era in uno stato tragico, emaciata, con grumi sul mento e ferite che trasudavano. Tutto indicava che potesse essere stata picchiata. Il suo corpo portava i segni di un immenso sofferenza e la paura era evidente nei suoi occhi, che non potevano essere nascosti. Guardandola, non si poteva fare a meno di chiedersi cosa potesse essere successo a lei. Eppure, MARCELKA non ha smesso di amare gli umani. Nonostante il dolore e la paura, si è avvicinata fin dai primi momenti, abbaiando, facendo scoppiare fuochi d'artificio e accoccolandosi in una mano, come se con il suo piccolo cuore chiedesse solo un po' di calore e sicurezza. Come se volesse disperatamente credere che un umano potesse essere buono. Solo qui ha lentamente iniziato a tornare alla vita. Le sue ferite sono guarite, la pace è apparsa nei suoi occhi e invece di un piccolo scheletro, oggi vediamo un delicato gattino che cerca di fidarsi del mondo ogni giorno. Ha ancora bisogno di guadagnare peso e forza, ma la battaglia più dura l'ha già vinta. MARCELKA ha ancora paura dei movimenti improvvisi e dei rumori. A volte si rannicchia come se aspettasse un altro colpo. Forse per tutta la vita ha dovuto lottare per sopravvivere. Forse non aveva mai conosciuto sicurezza o cura prima. Oggi sogniamo solo una cosa: che MARCELKA non debba più avere paura. Che trovi un umano che le mostrerà che d'ora in poi può dormire tranquilla, ben nutrita, al sicuro e amata.
Leggi originale (pl)
Rok urodzenia: 2022 Kiedy Marcelka trafiła do schroniska, trudno było patrzeć na nią bez łez. Była w tragicznym stanie — wychudzona, z guzami na pyszczku i ropiejącymi ranami. Wszystko wskazuje na to, że mogła zostać pobita. Jej ciało nosiło ślady ogromnego cierpienia, a w oczach było widać strach, którego nie da się udawać. Patrząc na nią, można było tylko zastanawiać się, co tak strasznego musiało ją spotkać. A jednak Marcelka nie przestała kochać człowieka. Mimo bólu i lęku już od pierwszych chwil podchodziła, strzelała baranki i wtulała się w rękę, jakby całym swoim małym serduszkiem prosiła tylko o trochę ciepła i bezpieczeństwa. Jakby desperacko chciała uwierzyć, że człowiek może być dobry. Dopiero u nas zaczęła powoli wracać do życia. Rany się zagoiły, w jej oczach pojawił się spokój, a zamiast małego szkieletu widzimy dziś delikatną koteczkę, która każdego dnia próbuje zaufać światu na nowo. Nadal musi nabrać ciałka i sił, ale najtrudniejszą walkę już wygrała. Marcelka wciąż boi się nagłych ruchów i hałasów. Czasem kuli się, jakby spodziewała się kolejnego ciosu. Być może przez całe życie musiała walczyć o przetrwanie. Być może nigdy wcześniej nie zaznała bezpieczeństwa ani troski. Dziś marzymy tylko o jednym — żeby Marcelka już nigdy nie musiała się bać. Żeby znalazła człowieka, który pokaże jej, że od teraz może spać spokojnie, najedzona, bezpieczna i kochana.
Elencati 3 mesi fa
