Υιοθετήστε τον/την Amelia
Μεικτής φυλής · Θηλυκό · Ηλικιωμένος · 89 έτη
Ένας διάδρομος στο μέσον της απόλυτης καθόλου, ένα περιπολικό φτωχικό σκύλο, και κάποιοι αγαπητοί υπάλληλοι στο αεροδρόμιο - αυτά ήταν τα συστατικά για ένα ευτυχισμένο τέλος στην περίπτωση της Αμελίας... Η πολύ όμορφη νεαρή κυρία με το φτερωτό τρίχωμα εμφανίστηκε ένα ωραίο μέρα στο αναφερόμενο αεροδρόμιο. Δεν ξέρει κανείς πού ήρθε, και επειδή η παραμονή της ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη για το αποστασιοκατάσχετο αλλά πολύ ανθρώπινο σκύλο και επίσης αδύνατο για λόγους ασφαλείας, προσπαθούσαν επανειλημμένα να την αποπεμφθούν. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σπίτια, δεν υπάρχουν δέντρα που να προσφέρουν σκιά, χωρίς νερό, χωρίς τρόφιμα, και φυσικά χωρίς ανθρώπους γύρω από το αεροδρόμιο - και έτσι η Αμελία επέστρεφε συνεχώς στο σημείο όπου τουλάχιστον βρήκε λίγο νερό, τρόφιμα και ένα σκιερό σημείο για να κοιμηθεί. Κάποια στιγμή οι υπάλληλοι δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν πώς η άστεγη ομορφιά ζητούσε όλο και περισσότερη επαφή και της αρνιόταν, και κάλεσαν τους Ισπανούς συνεργάτες μας, οι οποίοι αμέσως φρόντισαν την Αμελία. Σύμφωνα με την πρώτη "υιοθεσία" της Αμελίας, ονομάστηκε μετά τον πιλότο Αμελία Έρχαρτ, ο οποίος έφυγε τον Ιούλιο του 1937 και έχει χαθεί από τότε... Η Αμελία μας δεν θα πρέπει ποτέ να θεωρηθεί χαμένη, αλλά θα ήθελα να έχει λίγο περισσότερη ελευθερία απ' ότι έχει τώρα στο καταφύγιο. Μόλις επτά μηνών (όπως το Σεπτέμβριο του 2022), έχει ήδη περάσει πολλά, ξεπέρασε το κρύο, την πείνα, τη θήτα και τη ζέστη, και βεβαιωνόμαστε ότι η Αμελία θα απολαύσει το πολυτελές ενός καναπέ ή ενός μαλακού κλασικού σκύλου περισσότερο από τα περισσότερα σκύλα. Φυσικά, το μικρό μας κορίτσι περνάει πολύ καλά με όλους τους συναδέλφους της τέσσερις ποδιών. Η Αμελία είναι φανερά ευτυχής που δεν χρειάζεται να ζει πια μόνη ζωή περιπολικού και παίζει και τρέχει με τα άλλα νεαρά σκυλιά σαν να μην υπάρχει αύριο. Αρχικά, η Αμελία είναι λίγο αποστασιοκατάσχετη προς τους δύο ποδούς, αλλά γρήγορα ζεσταίνεται και αφήνεται στα ατελειώματα όταν ξεπεράσει το φοβάκι της. Ελπίζουμε για την Αμελία μια θερμή οικογένεια με διασκέδαση και υπομονή άνθρωπους που θα μπορούσαν να της διδάξουν τα βασικά της συμπεριφοράς του μικρού σκύλου και μπορεί να κάνει λίγο χάλι, να της δείξει ότι μπορεί να αφήσει πίσω την παρελθούσα της και να μην είναι ποτέ μόνη ξανά.
Διάβασε αρχικό (de)
Ein Flugplatz mitten in der Pampa, eine herrenlose Hündin und ein paar tierliebe Mitarbeiter auf dem Flugfeld- dies waren in Amelias Fall dir Zutaten für ein Happyend… Die überaus hübsche junge Dame mit dem gestromten Fell tauchte nämlich eines schönen Tages auf besagtem Flugplatz auf. Niemand wusste, woher sie kam und da der Aufenthalt für die zwar schüchterne, doch extrem menschenbezogene Hundedame dort äußerst gefährlich und auch aus sicherheitstechnischen Gründen schlicht und einfach nicht möglich war, wurde mehrfach versucht, sie zu verscheuchen. Rund um den Flugplatz befinden sich jedoch weit und breit keine Häuser, keine schattenspendenden Bäume, kein Wasser, kein Futter und natürlich auch keine Menschen- und so kehrte Amelia wieder und wieder an den Ort zurück, wo sie immerhin etwas Wasser und Futter und ein schattiges Plätzchen zum schlafen vorfand. Irgendwann konnten es die Mitarbeiter nicht mehr mit ansehen, wie die heimatlose Schönheit immer mehr Anschluss suchte und nicht bekommen durfte und sie riefen unsere spanischen Partner an, die sich sofort um Amelia kümmerten. Passend zu Amelias erster “Wahlheimat” wurde sie nach der Pilotin Amelia Earhart benannt, die im Juli 1937 davonflog und seither als verschollen gilt… Als verschollen wird unsere Amelia hoffentlich niemals gelten, doch etwas mehr Freiheit als sie nun im Tierheim hat, würden wir ihr natürlich schon wünschen. Mit ihren zarten sieben Monaten (Stand 09/2022) hat sie schon so einiges erlebt, hat Kälte, Hunger, Durst und Hitze getrotzt, sicherlich auch bei strömendem Regen nicht immer ein Dach über dem Kopf gehabt und wir sind uns ganz sicher, dass Amelia den Luxus einer Couch oder eines weichen Hundebetts mehr zu schätzen wisen wird als so manch anderer Hund. Natürlich versteht sich unser Backfischlein mit sämtlichen vierbeinigen Kollegen ganz ausgezeichnet. Amelia ist offensichtlich froh, kein einsames Vagabundendasein mehr fristen zu müssen und sie spielt und rennt mit den anderen Jungspunden um die Wette, als gäbe es kein Morgen. Zweibeinern gegenüber ziert sich Amelia anfangs ein kleines Bisschen, taut jedoch sehr schnell auf und gibt sich endlosen Kuscheleien hin, wenn sie ihre Schüchternheit überwunden hat. Wir wünschen uns für Amelia ein liebevolles Zuhause mit lustigen und geduldigen Menschen, die ihr sowohl das Kleine Hunde- Einmaleins, als auch den einen oder anderen Blödsinn beibringen und ihr zeigen, dass sie ihre Vergangenheit getrost hinter sich lassen kann und niemals mehr einsam sein wird.
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
