Υιοθετήστε τον/την I tanti (ma ignorati) motivi per non fare una cucciolata
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Ηλικιωμένος · 10 έτη
"Τα μικρά τεκνοποιήματα που γεννιούνται 'ad capocchiam' δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ποτέ. Τα τεκνοποιήματα (μεικτών φυλών, ndr) μπορούν να γίνονται... αλλά πρέπει να είναι αφιερωμένα σε ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν (και προετοιμάζουν την κύηση με κλινικούς εξετάσεις, ndr), που δεν παίρνουν τα πράγματα με την τύχη (για παράδειγμα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι μπορούν να τοποθετήσουν όλα τα μικρά, ndr), που δεν νομίζουν ότι αρκεί να "αφήσουμε τη φύση να πάρει το δρόμο της", γιατί λυπάμαι, αυτό δεν είναι καθόλου έτσι." Αυτό το κείμενο - κάποια χρόνια πριν - το έγραψε η Βαλερία Ρόσι, ειδικός στα σκύλα και συγγραφέας περισσότερων από εκατό βιβλίων για τα σκύλα - μερικά από τα οποία είναι επίσης διαθέσιμα στη μικρή βιβλιοθήκη μας για εθελοντές - η οποία έχασε τη ζωή της το Μάιο του 2016, αλλά τα οποία τα έργα της είναι ακόμη διαθέσιμα στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Ti presento il cane". Σ' αυτό το σύμπαν της γνώσης αποφασίσαμε να αναφερθούμε για να προσφέρουμε μερικές σκέψεις στους Βελλουνέζιους που συνεχίζουν να παράγουν (και να ζητούν) τεκνοποιήματα. Τα μικρά είναι όμορφα και επιθυμητά, αλλά πόσα από αυτά είναι επίσης υγιή, ισορροπημένα και προορισμένα για μια ηθολογικά ήρεμη μελλοντική ζωή; Πρώτα απ' όλα - λέει η Βαλερία Ρόσι - δεν είναι καθόλου αληθές ότι η σκύλα "έχει τη θέληση για μητρότητα", ούτε ότι "είναι καλό για την υγεία της" να γεννήσει τεκνοποιήματα. Στην πράξη, αν δεν τρέφει, μια σκύλα δεν μπορεί να αισθανθεί κανένα μητρικό ένστικτο, και τα τεκνοποιήματα της θηλασίας δεν έχουν σχέση με μια υποτιθέμενη θέληση για μητρότητα. Σχετικά με τα υποτιθέμενα οφέλη της μητρότητας, αν πραγματικά θέλετε να προστατέψετε τη σκύλα από καρκίνους του μαστού, πυομητρίτιδα κ.λπ., το καλύτερο είναι να μην της αφήσετε να τεκνοποιήσει, αλλά να την κατατεμάξετε. Δεν είναι καθόλου αληθές ότι μετά από ένα τεκνοποίημα το θηλαστικό "ειρωνικά" προσεγγίζει. Αντιθέτως, δείχνει η Ρόσι, κάποια θηλαστικά μετά το τεκνοποίημα «ανακαλύπτουν» χαρακτηριστικά που θα είχαν μείνει ενδεχόμενα μέχρι τότε, αλλά τα οποία εκφράζονται ακριβώς επειδή το μητρικό ένστικτο: πρώτα απ' όλα, μαντέψτε ποιο είναι; Επιθετικότητα. Ένα άλλο "ανόημα" που συχνά επαναλαμβάνεται είναι ότι «η μητέρα φροντίζει τα πάντα»: αυτό δεν είναι καθόλου το πράγμα, και ένα τεκνοποίημα - υπογραμμίζει η Βαλερία Ρόσι - είναι μια απελπιστική ευθύνη! Τόσο τόσο, που είναι σχεδόν αυτομάτο ότι ο κάτοχος πέφτει σε πανικό και οι συνέπειες είναι δραματικές: τα μικρά παραδίδονται πολύ σύν
Διάβασε αρχικό (it)
“Di cucciolate fatte “ad capocchiam” non dovrebbero mai nascerne. Le cucciolate ( di meticci, ndr ) si possono fare…ma devono essere riservate a persone che sanno quello che fanno ( e preparano la gravidanza con esami clinici, ndr ), che non improvvisano ( ad esempio, sapendo perfettamente di poter sistemare tutti i cuccioli, ndr ), che non pensano che basti “lasciar fare alla natura”, perché purtroppo non basta affatto.” A scriverlo – alcuni anni fa – è Valeria Rossi, cinofila e autrice di più di cento libri sui cani – di cui alcuni disponibili anche nella nostra piccola biblioteca destinata ai volontari – deceduta nel maggio del 2016, ma i cui scritti sono tutt’ora disponibili sulla rivista online “Ti presento il cane”. A questo universo di conoscenze abbiamo deciso di attingere per proporre qualche riflessione ai bellunesi che continuano a sfornare (e richiedere) cucciolate. I cuccioli sono bellissimi e desiderabili, ma quanti di loro sono anche sani, equlibrati e destinati ad un futuro etologicamente sereno? Innanzitutto – dice Valeria Rossi – non è assolutamente vero che la cagna “ha il desiderio di maternità”, nè che “le fa bene alla salute” fare una cucciolata. In pratica, se non sta allattando, una cagna non può provare alcun istinto materno e neppure le gravidanze isteriche hanno nulla a che vedere con un presunto desiderio di maternità. Quanto ai vantati effetti benefici della maternità, se si vuole davvero proteggere la cagna dai tumori alla mammella, dalla piometra e così via la cosa migliore da fare non è farla partorire, ma sterilizzarla. Non è, poi, assolutamente vero che dopo una cucciolata la cagna “si calma”. Anzi, sottolinea la Rossi, alcune cagne dopo aver avuto una cucciolata “scoprono” doti caratteriali che fino ad allora sarebbero rimaste latenti, ma che vengono espresse proprio a causa dell’istinto materno: prima fra tutte, indovinate quale? L’aggressività. Un’altra “sciocchezza” che si sente ripetere è che “pensa a tutto la mamma”: non è per niente così e una cucciolata – sottolinea Valeria Rossi – è un impegno pazzesco! Tant'è che è quasi automatico che il proprietario vada nel panico e le conseguenze sono drammatiche: cuccioli ceduti troppo presto, non socializzati e talvolta neppure impregnati in modo corretto; una vera e propria corsa alla ricerca di “qualcuno che se li prenda” senza fare neanche uno straccio di valutazione dei futuri proprietari: il che porta a cani successivamente abbandonati o – nella migliore delle ipotesi – gestiti con altrettanta superficialità. Ci sono, poi, le finalità speculative, rispetto alle quali Valeria Rossi è lapidaria: non ci si può arricchire (ma neanche arrotondare lo stipendio) sulla pelle della cagnetta di casa! Un ultimo motivo che sembra spingere la gente a fare cucciolate è il desiderio di “perpetuare la stirpe” del proprio cane, maschio o femmina che sia. E la considerazione della Rossi al riguardo non ammette scorciatoie: “anche se personalmente non capisco la voglia di “avere un figlio del proprio cane” più di quanto non capisca la fissazione di mantenere vivo il proprio cognome ( cercando un figlio maschio, ndr ), non ci troverei niente di male in questo desiderio se però le Sciuremarie si tenessero tutta la cucciolata”. Che altro aggiungere per convincere i bellunesi sia a non fare cucciolate, sia a non alimentare un mercato irresponsabile cercando in continuazione cuccioli? Forse che di cani nati da accoppiamenti “ad capocchiam” ne sono pieni i canili?!
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
