I tanti (ma ignorati) motivi per non fare una cucciolata adopteren
Kruisbried · Mannelijk · Oud · 10 jaren
"Kleine kluwen die 'ad capocchiam' geboren worden, zouden nooit mogen bestaan. Kluwen (van mengrassen, ndr) kunnen wel gedaan worden... maar ze moeten gereserveerd worden voor mensen die weten wat ze doen (en de dracht voorbereiden met medische onderzoeken, ndr), die niet improviseren (bijvoorbeeld weten dat ze alle pups kunnen plaatsen, ndr), die niet denken dat het voldoende is om 'de natuur haar gang te laten gaan', want helaas is dat helemaal niet zo." Om dit te schrijven - enkele jaren geleden - was Valeria Rossi, een hondenspecialist en auteur van meer dan honderd boeken over honden - enkele ervan zijn ook beschikbaar in onze kleine vrijwilligersbibliotheek - die in mei 2016 overleed, maar wiens geschreven woorden nog steeds beschikbaar zijn op het online magazine "Ti presento il cane". Aan deze wereld van kennis hebben we ons gewend om sommige reflecties aan de Bellunesi te bieden die zich blijven ontplooien (en vragen) naar kluwen. Pups zijn mooi en begeerlijk, maar hoeveel van hen zijn ook gezond, evenwichtig en bestemd voor een ethologisch rustige toekomst? Allereerst - zegt Valeria Rossi - is het absoluut niet waar dat de hond "de wens naar moederhood heeft", noch dat "het goed voor haar gezondheid is" om een kluw te krijgen. In de praktijk kan een hond geen moederinstinct voelen als zij niet borstvoeding geeft, en hysterische dracht heeft niets te maken met een veronderstelde wens naar moederhood. Wat de geproclameerde voordelen van moederhood betreft, als men echt de hond wil beschermen tegen borstkankers, pyometra enzovoort, is het beste dat ze niet bevraagt, maar geopereerd wordt. Het is ook absoluut niet waar dat na een kluw de hond "rustiger wordt". Integendeel, wijst Rossi op, komen sommige honden na een kluw "te weten" aanwijzingen die tot dan toe latent waren, maar die precies door het moederinstinct worden uitgedrukt: allereerst, raden jullie wat? Aggressiviteit. Een andere onzin die vaak herhaald wordt, is dat "de moeder alles regelt": dit is helemaal niet het geval, en een kluw — benadrukt Valeria Rossi — is een gekke verplichting! Zodanig dat het bijna automatisch is dat de eigenaar in paniek raakt en de gevolgen dramatisch zijn: pups die te vroeg weggegeven worden, niet sociaal zijn en soms zelfs niet goed verwekt; een echte haast om "iemand te vinden die ze neemt" zonder zelfs maar de minste evaluatie van de toekomstige eigenaars te maken: wat leidt tot honden die later worden afgestaan of – op het beste – netjes oppervlakkig behandeld worden. Dan zijn er nog de speculatieve doeleinden, waar Valeria Rossi onomwonden is: je kunt niet rijk worden (of zelfs alleen maar je salaris aanvullen) door je huisje met de kleine hond te gebruiken! Een laatste reden die mensen ertoe drijft om kluwen te produceren is de wens om de raslijn van hun hond, mannelijk of vrouwelijk, "in stand te houden". En Rossi's mening hierover heeft geen kortingen: "zelfs al begrijp ik persoonlijk de wens om 'een kind van mijn hond te hebben' net zo min als ik de vasthoudendheid van het behouden van een naam (door een jongen te zoeken, ndr), zou ik er niets aan te bezwaren gevonden als de Sciuremarie de hele kluw zou houden". Wat kan er nog worden toegevoegd om de Bellunesi ervan te overtuigen om geen kluwen meer te laten en de onverantwoorde markt niet voort te zetten door continu pups te zoeken? Misschien dat hondentehuizen vol zitten met honden die uit 'ad capocchiam' kruisingen zijn geboren?!
Origineel lezen (it)
“Di cucciolate fatte “ad capocchiam” non dovrebbero mai nascerne. Le cucciolate ( di meticci, ndr ) si possono fare…ma devono essere riservate a persone che sanno quello che fanno ( e preparano la gravidanza con esami clinici, ndr ), che non improvvisano ( ad esempio, sapendo perfettamente di poter sistemare tutti i cuccioli, ndr ), che non pensano che basti “lasciar fare alla natura”, perché purtroppo non basta affatto.” A scriverlo – alcuni anni fa – è Valeria Rossi, cinofila e autrice di più di cento libri sui cani – di cui alcuni disponibili anche nella nostra piccola biblioteca destinata ai volontari – deceduta nel maggio del 2016, ma i cui scritti sono tutt’ora disponibili sulla rivista online “Ti presento il cane”. A questo universo di conoscenze abbiamo deciso di attingere per proporre qualche riflessione ai bellunesi che continuano a sfornare (e richiedere) cucciolate. I cuccioli sono bellissimi e desiderabili, ma quanti di loro sono anche sani, equlibrati e destinati ad un futuro etologicamente sereno? Innanzitutto – dice Valeria Rossi – non è assolutamente vero che la cagna “ha il desiderio di maternità”, nè che “le fa bene alla salute” fare una cucciolata. In pratica, se non sta allattando, una cagna non può provare alcun istinto materno e neppure le gravidanze isteriche hanno nulla a che vedere con un presunto desiderio di maternità. Quanto ai vantati effetti benefici della maternità, se si vuole davvero proteggere la cagna dai tumori alla mammella, dalla piometra e così via la cosa migliore da fare non è farla partorire, ma sterilizzarla. Non è, poi, assolutamente vero che dopo una cucciolata la cagna “si calma”. Anzi, sottolinea la Rossi, alcune cagne dopo aver avuto una cucciolata “scoprono” doti caratteriali che fino ad allora sarebbero rimaste latenti, ma che vengono espresse proprio a causa dell’istinto materno: prima fra tutte, indovinate quale? L’aggressività. Un’altra “sciocchezza” che si sente ripetere è che “pensa a tutto la mamma”: non è per niente così e una cucciolata – sottolinea Valeria Rossi – è un impegno pazzesco! Tant'è che è quasi automatico che il proprietario vada nel panico e le conseguenze sono drammatiche: cuccioli ceduti troppo presto, non socializzati e talvolta neppure impregnati in modo corretto; una vera e propria corsa alla ricerca di “qualcuno che se li prenda” senza fare neanche uno straccio di valutazione dei futuri proprietari: il che porta a cani successivamente abbandonati o – nella migliore delle ipotesi – gestiti con altrettanta superficialità. Ci sono, poi, le finalità speculative, rispetto alle quali Valeria Rossi è lapidaria: non ci si può arricchire (ma neanche arrotondare lo stipendio) sulla pelle della cagnetta di casa! Un ultimo motivo che sembra spingere la gente a fare cucciolate è il desiderio di “perpetuare la stirpe” del proprio cane, maschio o femmina che sia. E la considerazione della Rossi al riguardo non ammette scorciatoie: “anche se personalmente non capisco la voglia di “avere un figlio del proprio cane” più di quanto non capisca la fissazione di mantenere vivo il proprio cognome ( cercando un figlio maschio, ndr ), non ci troverei niente di male in questo desiderio se però le Sciuremarie si tenessero tutta la cucciolata”. Che altro aggiungere per convincere i bellunesi sia a non fare cucciolate, sia a non alimentare un mercato irresponsabile cercando in continuazione cuccioli? Forse che di cani nati da accoppiamenti “ad capocchiam” ne sono pieni i canili?!
Gelist 4 maanden geleden
