Υιοθετήστε τον/την Leprechaun
Spanish Mastiff · Αρσενικό · Ενήλικας · 4 έτη
Ενημέρωση 10 Νοεμβρίου 2024 Leprechaun έφτασε φοβισμένος. Για πολλούς μήνες, δεν βγήκε έξω από το μικρό δωμάτιο όπου είναι το κρεβάτι του μέσα στα κλειστά κλειστά. Αν πλησίαζε κάποιος, θα άρχιζε να τρέμει, θα αποφεύγει την κοινωνία, και θα έπασχε πολύ αλλά δεν μπορούσε ακόμα να βγάλει τη δύναμη για να σηκωθεί. Πολύ αργά, με πολύ χρόνο, αγάπη και υπομονή, και περνώντας τις πρωινές ώρες στο γραφείο για να συνηθιστεί στην ανθρώπινη κοινωνία, ο Leprechaun έδειξε μια ελαφριά βελτίωση. Αλλά καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν έκανε καν ένα περίπατο με τα εθελοντές μας. Είναι τόσο φοβισμένος με τους ανθρώπους που αν είμαστε παρόντες, καθόταν και δεν κινείται. Αν δεν τα βλέπουμε, τότε περπατά, τρέχει λίγο, αλληλεπιδρά με τον συμπαίκτη του στο κλειστό, αλλά αν εμείς αποκαλυφθούμε, σταματάει. Γι' αυτό χρειάζεται αμέσως ένα σπίτι. Το κέντρο των ζώων είναι ένα ασφαλές μέρος για αυτούς, αλλά όχι ένα μέρος που είναι αυτόματα ήρεμο. Ένα σκύλος τόσο φοβισμένος χρειάζεται όχι μόνο ανθρώπινη συνοδεία που ξέρει πώς να το βοηθήσει και να το καταλάβει, αλλά και σιγή και ήρεμο. Ελπίζω να δει κάποιος σύντομα πέρα από το φόβο του, να τον παρατηρήσει και να του δώσει μια ευκαιρία να είναι ένας φυσιολογικός σκύλος και όχι απλά ένα άλλο σπασμένο εργαλείο.----- Το όνομά μου είναι LEPRECHAUN και είμαι μέρος μιας ομάδας Μαστίφων που ζούσαν σε ένα αγρόκτημα. Είμαστε εργατικά σκυλιά που τώρα τα θέλει να αποκλεύσει από τη νομοθεσία προστασίας ζώων το PSOE, όπως τα σκυλιά κυνητικά. Είμαστε ένας ομάδα 8 αδύνατα, φοβισμένα Μαστίφωνα με προβλήματα δέρματος και προβλήματα συμπεριφοράς. Αφήσαμε ελεύθερα στα βουνά και ήμασταν πεινασμένα και φοβισμένα, έτσι τρόμαξαμε λίγο τους περαστικούς, αλλά η ευθύνη δεν είναι μας. Ο ιδιοκτήτης μας ήταν αυτός που δεν μας φρόντισε και μας έφερε υπό προσοχή. Τώρα ζούμε σε διάφορα κέντρα αναζήτησης ζώων και προσπαθούμε να χάσουμε το φόβο μας από τους ανθρώπους. Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο, αρχίζουμε να τρέμουμε. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Επιπλέον, θεραπεύονται για τα προβλήματα του δέρματος μας και τρώμε καλά για να πάρουμε βάρος γιατί όταν μας πήραν, ήταν συγκινητικό ακόμα και να μας κοιτάξουμε. Έχεις ένα λεπτό για να έρθεις και να με βοηθήσεις να χάσω το φόβο μου; Θέλω να είμαι ένα χαρούμενο σκύλος χωρίς τραυματισμό. Θα με βοηθήσεις; Είναι ήδη ορχισμένος. Τα τεστ Leishmania και Ehrlichia είναι αρνητικά. -15 Μαΐου 2023 σχόλιο εθελοντή για το περίπατο των σκύλων: Πριν, θα τρέμει απλά από το να είναι κοντά,
Διάβασε αρχικό (es)
Actualización 10 noviembre 2024 Leprechaun llegó aterrorizado. Durante muchos meses, no salía del pequeño cuartito donde tienen su cama dentro de los cheniles. Si te acercabas a él, empezaba a temblar, apartaba la mirada, lo pasaba muy mal pero ni aún por esas era capaz de levantarse. Muy poco a poco, con mucho tiempo, cariño y paciencia, y pasando las mañanas en la oficina para que se acostumbre a la compañía humana, Leprechaun ha tenido una mínima mejora. Pero en todo este tiempo, ni siquiera ha salido a pasear con nuestras voluntarias. Nos tiene tanto miedo a las personas que si estamos presentes, se tumba y no se mueve. Si no nos ve, sí camina, corretea un poco, interactúa con su compañera de chenil pero si aparecemos, se paraliza. Es por todo esto que necesita un hogar urgentemente. El albergue es un lugar seguro para ellos pero no es un lugar esencialmente tranquilo. Un perro tan aterrorizado no solo necesita compañía humana que sepa ayudarle y entenderle sino también silencio y paz. Ojalá pronto alguien sepa ver más allá de su temor, se fije en él y le dé una oportunidad de ser un perro normal y no otra herramienta más de trabajo rota. ------------------------------------- Me llamo LEPRECHAUN y formo parte de un grupo de mastines que vivíamos en una vaquería. Somos de los llamados perros de trabajo que en la actualidad, el PSOE quiere dejar fuera de la ley de protección animal al igual que los perros de caza. Formábamos un grupo de 8 mastines escuálidos, asustados, con problemas de piel y descontrolados. Como nos dejaban sueltos por el monte y estábamos hambrientos y asustados, dimos algún susto a las personas que pasaban por la zona pero la culpa no era nuestra. Era nuestro dueño el que no se encargaba de cuidarnos bien y de mantenernos vigilados. Ahora vivimos en distintas protectoras y estamos intentando perder el miedo a los humanos. Cuando vemos a una persona nos ponemos a temblar. No podemos evitarlo. Además nos están tratando de nuestros problemas de piel y nos están alimentando bien para que engordemos porque cuando nos recogieron, daban ganas de llorar tan solo de vernos. ¿Tienes un ratito para venirte y ayudarme a perder el miedo? Me gustaría ser un perro feliz y sin traumas. ¿Me ayudas? Ya está castrado. Analíticas de leishmania y ehrlichia negativas. -15 mayo 2023 comentario de los voluntarios que pasean a los perros: Antes se ponía a temblar sólo con estar cerca, ya no se asusta tanto, se deja acariciar y hasta come chuches de la mano. Sigue teniendo mucho miedo, pero le viene muy bien ir a la oficina a hacer terapia, y le estamos poniendo el arnés para que vaya acostumbrándose. Mostrar más de su historia Mostrar menos
Καταχωρημένα πριν από 5 μήνες
