Leprechaun adopteren
Spanish Mastiff · Mannelijk · Volwassen · 4 jaren
Update 10 november 2024 Leprechaun kwam in paniek. Tijdens veel maanden ging hij niet uit de kleine kamer waar zijn bed zich bevindt binnen de hokken. Als je hem benaderde, begon hij te trillen, keek weg en leed erg, maar kon zelfs de kracht niet opbrengen om op te staan. Langzaam, met veel tijd, liefde en geduld, en door ochtenden in het kantoor door te brengen om gewend te raken aan menselijke gezelschap, heeft Leprechaun een beetje verbetering getoond. Maar gedurende deze hele periode heeft hij nog geen enkele wandeling gemaakt met onze vrijwilligers. Hij is zo bang voor mensen dat als wij er zijn, hij zich neerlegt en niet beweegt. Als we niet zichtbaar zijn, loopt hij wel, rent een beetje rond, interactieert met zijn kooi companion, maar als wij verschijnen, blijft hij stokstijf staan. Daarom heeft hij dringend een huis nodig. Het dierenasiel is een veilige plek voor hen, maar niet per se een rustige plek. Een hond die zo ontzettend bang is, heeft niet alleen menselijke gezelschap nodig dat weet hoe te helpen en begrijpt, maar ook stilte en rust. Ik hoop dat iemand spoedig verder kijkt dan zijn angst, hem ziet en hem de kans geeft om een normale hond te zijn en niet alleen weer een kapot gereedschap.----- Mijn naam is LEPRECHAUN en ik ben onderdeel van een groep Mastiffs die op een ranch woonden. Wij zijn werkhonden die de PSOE nu wil uitsluiten van de dierenbeschermingswet, net als jachthonden. Wij waren een groep van 8 mager, bang, Mastiffs met huidproblemen en gedragsproblemen. Aangezien wij losgelaten werden in de bergen en hongerig en bang waren, gaven we sommigen van de mensen die voorbijkwamen bijna een schrik, maar de schuld lag niet bij ons. Onze baas had ons niet goed verzorgd en in de gaten gehouden. Nu leven wij in verschillende dierenhulpgroepen en proberen onze angst voor mensen te verliezen. Wanneer we een persoon zien, beginnen we te trillen. We kunnen er niets aan doen. Bovendien worden we behandeld voor onze huidproblemen en krijgen we goed te eten om gewicht te veroveren, want toen we opgepakt werden, was het hartverscheurend om ons te bekijken. Heeft u even tijd om te komen helpen mijn angst te verliezen? Ik wil een gelukkige, trauma-vrije hond zijn. Zal u me helpen? Hij is al gesteriliseerd. Leishmania en Ehrlichia tests negatief. -15 mei 2023 vrijwilliger commentaar over het wandelen met de honden: Voorheen trilde hij gewoon door dichtbij te zijn, hij wordt minder bang, laat zich aaien en eet zelfs snoepjes uit de hand. Hij heeft nog steeds veel angst, maar naar het kantoor gaan voor therapie is heel goed voor hem, en we doen de riem om hem om hem eraan te laten wennen.
Origineel lezen (es)
Actualización 10 noviembre 2024 Leprechaun llegó aterrorizado. Durante muchos meses, no salía del pequeño cuartito donde tienen su cama dentro de los cheniles. Si te acercabas a él, empezaba a temblar, apartaba la mirada, lo pasaba muy mal pero ni aún por esas era capaz de levantarse. Muy poco a poco, con mucho tiempo, cariño y paciencia, y pasando las mañanas en la oficina para que se acostumbre a la compañía humana, Leprechaun ha tenido una mínima mejora. Pero en todo este tiempo, ni siquiera ha salido a pasear con nuestras voluntarias. Nos tiene tanto miedo a las personas que si estamos presentes, se tumba y no se mueve. Si no nos ve, sí camina, corretea un poco, interactúa con su compañera de chenil pero si aparecemos, se paraliza. Es por todo esto que necesita un hogar urgentemente. El albergue es un lugar seguro para ellos pero no es un lugar esencialmente tranquilo. Un perro tan aterrorizado no solo necesita compañía humana que sepa ayudarle y entenderle sino también silencio y paz. Ojalá pronto alguien sepa ver más allá de su temor, se fije en él y le dé una oportunidad de ser un perro normal y no otra herramienta más de trabajo rota. ------------------------------------- Me llamo LEPRECHAUN y formo parte de un grupo de mastines que vivíamos en una vaquería. Somos de los llamados perros de trabajo que en la actualidad, el PSOE quiere dejar fuera de la ley de protección animal al igual que los perros de caza. Formábamos un grupo de 8 mastines escuálidos, asustados, con problemas de piel y descontrolados. Como nos dejaban sueltos por el monte y estábamos hambrientos y asustados, dimos algún susto a las personas que pasaban por la zona pero la culpa no era nuestra. Era nuestro dueño el que no se encargaba de cuidarnos bien y de mantenernos vigilados. Ahora vivimos en distintas protectoras y estamos intentando perder el miedo a los humanos. Cuando vemos a una persona nos ponemos a temblar. No podemos evitarlo. Además nos están tratando de nuestros problemas de piel y nos están alimentando bien para que engordemos porque cuando nos recogieron, daban ganas de llorar tan solo de vernos. ¿Tienes un ratito para venirte y ayudarme a perder el miedo? Me gustaría ser un perro feliz y sin traumas. ¿Me ayudas? Ya está castrado. Analíticas de leishmania y ehrlichia negativas. -15 mayo 2023 comentario de los voluntarios que pasean a los perros: Antes se ponía a temblar sólo con estar cerca, ya no se asusta tanto, se deja acariciar y hasta come chuches de la mano. Sigue teniendo mucho miedo, pero le viene muy bien ir a la oficina a hacer terapia, y le estamos poniendo el arnés para que vaya acostumbrándose. Mostrar más de su historia Mostrar menos
Gelist 5 maanden geleden
