Adoptar a Pedro (Otto)
Border Collie · Macho · Joven · 1 año
Este es Otto, en el refugio animal lo llamaron Pedro, pero en la familia de acogida donde ahora está, lo han estado llamando Otto desde finales de septiembre. Empezaremos desde el principio, que fue finales de septiembre de 2025 cuando Otto fue encontrado junto a su hermano Pip. Estaban paseando solos por las calles. Afortunadamente, fueron capturados y llevados al refugio. Pronto quedó claro que ambos no estaban acostumbrados a nada. Ni a personas, ni a collares, ni a correas, ni a comida de un plato, ni a ruidos, y simplemente pasar por una puerta para entrar o salir ya era demasiado. Mientras que Pip se adaptó rápidamente, se dejó apoyar por las personas del refugio y aprendió cosas, Otto solo se volvió más y más temeroso de todo y de todos. Debido a todos los estímulos, las caras constantemente cambiantes y la mala socialización, la tensión y el estrés en su cuerpo aumentaron constantemente, haciendo cada vez más difícil que se acostumbrara a las cosas y aprendiera. Para finales de septiembre, fue trasladado a una familia de acogida donde realmente comenzaron desde cero con su socialización. Pasó los primeros meses en una jaula separada con una caja conectada a un área de jardín propio para acostumbrarse, porque era absolutamente necesario. No le pidieron nada. Solo lo dejaron ser, dejaron que el estrés saliera de su cuerpo. Solo le enseñaron que las personas no son aterradoras, que los ruidos domésticos son "normales" y que los perros generalmente hacen sus necesidades afuera. En la familia de acogida donde reside, hay tres otros perros presentes, y a medida que se sintió más cómodo, también se volvió más curioso hacia los otros perros. Gradualmente dejó de tener miedo a cada sonido, de esconderse en su caja ante cada movimiento, y comenzó a acostumbrarse más a vivir en la casa. Sin embargo, permaneció muy alerta, tenía un tiempo de recuperación largo y tenía dificultad para aprender nuevas cosas. Principalmente se aferraba a "la jaula y la caja son seguras, todo lo exterior es extremadamente emocionante". Después de discutir con el veterinario, comenzamos a darle anibidiol desde diciembre, y esto le ha ayudado mucho. Desde que lo recibió, su tiempo de recuperación ha sido mucho más corto, y su curiosidad ha superado su miedo. Cuando se atrevió a salir con más frecuencia de su kennel seguro, comenzó a marcar adentro de la casa, y se decidió que sería castrado. Esto ayudó muy bien, y desde entonces no orina en interiores. En momentos de alto estrés o durante grandes cambios, aún tiene veces un accidente dentro, pero en general está completamente entrenado. Desde marzo, se levantó la cuarentena, solo queda su propia caja, y participa plenamente en la rutina. Aún no lo sacan porque aún encuentra demasiado emocionante, pero es seguro en el jardín. Aún hay mucho entrenamiento con Otto porque, además de la socialización básica en la casa, acostumbrarse a las personas y vivir con ellas, y el entrenamiento para hacer sus necesidades afuera, todavía hay muchas cosas en las que puede crecer. Ahora estamos en un punto donde podemos ponerle un arnés antihuida sin ninguna tensión, y se atreve a caminar alrededor de la casa mientras está sujeto a la correa, pero todo lo que sucede fuera de la valla todavía parece muy emocionante para él. Por ahora, el foco es acostumbrarle lentamente y a su propio ritmo a esto, para que, con el tiempo, pueda salir a pasear afuera y aprenda que hay mucho más que ver y descubrir que solo todo lo que está dentro. También tenía pocos límites hacia otros perros. Tomó algún tiempo y mucha guía, pero ahora entiende que hay límites en el contacto con otros perros y que otros perros no siempre están felices con todo. Tiene más respeto hacia los demás miembros de la manada y es corregido adecuadamente cuando pasa de los límites. Por lo tanto, podría colocarse bien en un hogar donde ya exista otro perro estable y claro. Esto incluso podría ayudarle a construir confianza durante el entrenamiento al aire libre. Otto es verdaderamente un perro muy amable y dulce. Le cuesta construir un vínculo de confianza, pero una vez que confía en ti, es verdaderamente tu mejor compañero. Su preferencia es por mujeres, pero con un poco de paciencia y muchos premios, también puede acostumbrarse a la compañía masculina. Tiene una gran conexión con su mamá de acogida y hasta hace trucos con ella. Ya puede sentarse, dar la pata, tumbarse, dar cinco y besos, y le gusta acurrucarse contra ella en el sofá. Cuando su mamá de acogida regresa a casa, salta con entusiasmo, recibe muchos abrazos y besos, y quiere estar como un imán en todos lados donde ella esté. Afortunadamente, una vez que la emoción en la casa se ha calmado, finalmente se tumba cómodamente en un cojín. Otto es realmente muy juguetón.
Leer original (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado hace 3 días
