Adoptoi Koks
Rasvahybridi · Mies · Koirapupsi · 1 kuukausi
Koks on fantastinen, iloinen keski-ikäinen koira. Se asui Milanówin tarhassamme vuodesta 2017 lähtien, mikä oli koiralle, joka rakastaa ihmiskontaktia ja odottaa innokkaasti jokaista tapaamistamme, kauhistuttavan ja peruuttamattoman menetysaika. Koks rakastaa ihmisiä, ihmisen seurassa vietettyä aikaa, leikkimistä tai yksinkertaisesti yhteistä kävelylenkkiä. Se tietää, mitä tarkoittaa valjaiden pukeminen ja hihnan kiinnittäminen, ja sen kanssa käveleminen on silkkaa iloa. Mikään vapaaehtoinen ei halunnut viedä Koksia metsään, ei edes muitten koirien kanssa kävelylle. Vuodet kuluivat, karvapeite harmaantui, mutta Koks pysyi edelleen eläintarhassa, rakastettuna ja huomatuksi vain ”eläintarhan ihmisillä”. Suurella surulla havainnoimme sen syvenevää masennusta ja kuvailematonta ikävää ihmisiä kohtaan. Näimme täysin antautuneen, kärsivän koiran, eikä meillä ollut juuri mitään tehtävissä sen eteen. Lopulta tuli kylmä tammikuun päivä, kaunis päivä, jolloin Koks sai muuttaa yhden vapaaehtoistemme luokse. Ilo Koksiksen kasvoilla oli ilmeinen, kun viikonlopun kävelyn jälkeen se pääsi auton kyytiin ja lähti matkaan sen sijaan, että olisi palannut kylmään boksiin. Auton matka Varsovaan oli kaikkien iloinen tapahtuma. On kuitenkin yksi MUTTA... Koks ei tiedä, ettei tämä ole pysyvä ratkaisu. Se asuu väliaikaisesti vapaaehtoisen kotona. Siksi etsimme edelleen henkilöä, joka adoptoisisi tämän erityisen koiran lopullisesti. KYLLÄ! Sillä Koks on erityinen. Meidän on ymmärrettävä, kuinka paljon sen elämässä on ollut kokemuksia, ja arvostettava sitä, kuinka hyvin se on selvinnyt ympäristönmuutoksista. Viisi vuotta tarhakopissa, sitten päivästä toiseen muutto Varsovaan, asuntoon. Löysi Koks itsensä tästä? KYLLÄ! Vaatiiko uusiin olosuhteisiin sopeutuminen kauan aikaa? EI! Vain kolmessa viikossa Koks omaksui päivittäisen rytmin, joka on niin erilainen kuin eläintarhan elämä. Kaupunki ei pelota, hissi talossa eikä tarve olla yksin asunnossa kahdeksan tuntia tekemättä sotkuja. Se odottaa ja nukkuu käytännöllisesti. Kahdeksan tunnin odottaminen lenkille ja rakastetun hoitajan tapaamiseen on erilaista kuin viikon odottaminen lauantai-lauantai. Ymmärtääksemme Koksiksen paremmin ja auttaaksemme sitä selviämään seuraavista haasteista, konsultoimme käyttäytymisanalyytikkoa. Tämä tapaaminen korosti entisestään, kuinka stressaavia vuodet eläintarhassa olivat herkälle Koksikselle ja millaisia jälkiä ne jättivät. Yksi asia on varma: Koks ei voi koskaan palata tarhaan; se murtuisi ikuisesti. Jokainen viisas koiranhoitaja tietää, mitä koiran turvallisuuden tunteeseen tarvitaan, kuinka paljon turvallisuus ja vakaus vaikuttavat sen itsevarmuuteen ja mitä seuraa, sisäinen rauha, terveys ja kunto. Rutiini, rauhallisuus, johdonmukaisuus ja tapahtumien ennalta-arvattavuus ovat sitä, mitä Koks nyt kokee, eikä sitä voi koskaan menettää uudelleen. Vain muutamassa viikossa Koks nuorentui, näytti parhaimmaltaan, sen hymy ei poistunut kuonostaan, ja karvapeite loisti kuin koskaan aiemmin. Tämä on onnellisuuden hehkua. :D Siksi olemme erittäin kiitollisia siitä, että sillä on pysyvä koti, ja me puolestaan lupaamme maksutonta käyttäytymisanalyytikko-tukea sekä adoptioaikana että sen jälkeen tarvittaessa.
Lue alkuperäinen (pl)
Koks to fantastyczny, radosny pies w średnim wieku. W schronisku w Milanówku mieszkał od 2017 r. co dla psa uwielbiającego kontakt z człowiekiem i wyczekującym każdego spotkania z nami, było koszmarnie i bezpowrotnie straconym czasem. Koksik kocha ludzi, czas spędzony u boku człowieka, zabawy lub tak po prostu wspólny spacer. Dobrze wie, co oznacza ubieranie w szelki i przypięcie smyczy a spacer z nim to czysta przyjemność. Nie było wolontariusza, który nie chciałby wyjść z Koksem do lasu, także na spacer w towarzystwie innych psów. Lata mijały, bródka posiwiała a Koks dalej tkwił w schronisku, kochany i zauważany jedynie przez „ludzi schroniska”. Z ogromnym smutkiem obserwowaliśmy pogłębiającą się u niego depresję i nie do opisania wręcz, tęsknotę za człowiekiem. Widzieliśmy kompletnie zrezygnowanego, cierpiącego psa i tak niewiele mogliśmy dla niego zrobić. Aż wreszcie przyszedł dzień, mroźny styczniowy ale piękny dzień, w którym Koks mógł zamieszkać u jednej z naszych wolontariuszek. Radość Koksa gdy po sobotnim spacerze, zamiast wrócić do zimnego boksu, wsiadł do auta i odjechał była widoczna gołym okiem. Podróż autem do Warszawy była dla wszystkich radosnym wydarzeniem. Jest jedno ALE…Koks nie wie, że to nie jest rozwiązanie na stałe. W domu naszej wolontariuszki zamieszkał tymczasowo. Zatem nadal szukamy człowieka, który adoptuje na zawsze tego wyjątkowego psa. TAK! Bo Koks jest wyjątkowy. Trzeba zrozumieć to jak bardzo życie go doświadczyło i docenić jak wspaniale poradził sobie ze zmianą otoczenia. Pięć lat w schroniskowym boksie, po czym z dnia na dzień przeprowadzka do Warszawy, do bloku. Czy Koks się w tym odnalazł? TAK! Czy przystosowanie do nowych warunków trwało długo? NIE! W zaledwie 3 tygodnie Koks opanował rytm dnia, który przecież tak bardzo różni się od tego jak życie toczyło się w schronisku. Nie straszne mu miasto, winda w bloku czy to, że trzeba zostać na 8 godzin samemu w mieszkaniu i nie nabrudzić. Grzecznie czeka i śpi. Czym innym jest czekać 8 godzin na spacer i spotkanie z kochanym opiekunem a czym innym jest czekać przez tydzień, od soboty do soboty. By lepiej zrozumieć Koksa i pomóc mu w pokonywaniu kolejnych wyzwań skonsultowaliśmy się z behawiorystką. To spotkanie jeszcze bardziej uświadomiło nam jak wielkim stresem dla wrażliwego Koksa były lata spędzone w schronisku i jakie piętno pozostawiły. Jedno jest pewne, Koks nigdy nie może wrócić za kraty, to by go złamało na zawsze. Każdy mądry opiekun psa wie, czego potrzeba by pies czuł się bezpieczny i jak bardzo poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji wpływa na jego pewność siebie a co za tym idzie spokój wewnętrzny, zdrowie i kondycję. Rutyna, spokój, konsekwencja i przewidywalność zdarzeń to jest to, czego Koks teraz doświadcza i czego nie może już nigdy utracić. W zaledwie parę tygodni Koks odmłodniał, wypiękniał, uśmiech z pyska nie schodzi a sierść błyszczy jak nigdy dotąd. To jest blask szczęścia 🙂 Dlatego bardzo prosimy o stały dom dla Niego a ze swojej strony zapewniamy nieodpłatne wsparcie behawiorysty, zarówno w trakcie i po adopcji, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba.
Listattu 2 kuukautta sitten
