Υιοθετήστε τον/την Koks
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Παρθενούλα · 1 μήνας
Ο Κοξ είναι ένας φανταστικός, χαρούμενος σκύλος μέσης ηλικίας. Ζούσε στο καταφύγιό μας στο Μιλάνοφ από το 2017, μια περίοδος που χάθηκε τρομερά και ανεπανόρθωτα για ένα σκυλί που αγαπά την ανθρώπινη επαφή και περιμένει με ανυπομονησία κάθε συνάντησή του μαζί μας. Ο Κοξίκ αγαπά τους ανθρώπους, τη στιγμή που περνάει δίπλα σε έναν άνθρωπο, το παιχνίδι ή απλώς μια βόλτα μαζί. Γνωρίζει τι σημαίνει να φοράει το ιμάντα και να δένει το λουρί, και μια βόλτα μαζί του είναι καθαρή χαρά. Κανένας εθελοντής δεν ήθελε να πάρει τον Κοξίκ στο δάσος, ούτε καν για μια βόλτα με άλλα σκυλιά. Πέρασαν χρόνια, το τρίχωμά του γκρίζωσε, αλλά ο Κοξ παρέμεινε στο καταφύγιο ζώων, αγαπητός και αντιληπτός μόνο από «τους ανθρώπους του καταφυγίου». Με μεγάλη θλίψη παρακολουθούσαμε την επιδείνωση της κατάθλιψής του και την ανείπωτη λαχτάρα του για ανθρώπους. Βλέπαμε ένα σκυλί πλήρως παραδομένο, που υπέφερε, και ελάχιστα μπορούσαμε να κάνουμε για αυτόν. Τελικά, έφτασε μια κρύα ημέρα του Ιανουαρίου, μια όμορφη μέρα που ο Κοξ μπόρεσε να μετακομίσει σε έναν από τους εθελοντές μας. Η χαρά στο πρόσωπο του Κοξίκ όταν, μετά από μια βόλτα το Σαββατοκύριακο, αντί να επιστρέψει στο κρύο κουτί, μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε ήταν προφανής. Η διαδρομή με αυτοκίνητο προς τη Βαρσοβία ήταν μια χαρούμενη εμπειρία για όλους. Ωστόσο, υπάρχει ένα ΑΛΛΑ... Ο Κοξ δεν ξέρει ότι αυτή δεν είναι μια μόνιμη λύση. Ζει προσωρινά στο σπίτι του εθελοντή. Έτσι, εξακολουθούμε να ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που θα υιοθετήσει αυτό το ξεχωριστό σκυλί για πάντα. ΝΑΙ! Διότι ο Κοξ είναι ξεχωριστός. Πρέπει να καταλάβουμε πόσα έχει ζήσει στη ζωή του και να εκτιμήσουμε πόσο καλά αντέδρασε στην αλλαγή περιβάλλοντος. Πέντε χρόνια σε ένα κουτί καταφυγίου, μετά μια μέρα-μέρα μετακόμιση στη Βαρσοβία, σε ένα διαμέρισμα. Βρέθηκε ο Κοξ σε αυτό; ΝΑΙ! Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; ΟΧΙ! Μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες, ο Κοξ έμαθε τον καθημερινό ρυθμό, που είναι τόσο διαφορετικός από τη ζωή στο καταφύγιο ζώων. Η πόλη δεν τον τρομάζει, ο ανελκυστήρας στην πολυκατοικία, ούτε το να μένει μόνος στο διαμέρισμα για οκτώ ώρες χωρίς να κάνει ταραχή. Περιμένει και κοιμάται με ευγένεια. Το να περιμένει οκτώ ώρες για μια βόλτα και να συναντά τον αγαπημένο του φροντιστή είναι διαφορετικό από το να περιμένει μια εβδομάδα, από Σάββατο σε Σάββατο. Για να καταλάβουμε καλύτερα τον Κοξίκ και να τον βοηθήσουμε να ξεπεράσει τις επόμενες προκλήσεις, συμβουλευτήκαμε έναν συμπεριφοριστή. Αυτή η συνάντηση ανέδειξε ακόμα περισσότερο πόσο αγχωτικά ήταν τα χρόνια που πέρασε στο καταφύγιο ζώων για τον ευαίσθητο Κοξίκ και το σημάδι που άφησαν. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ο Κοξ δεν μπορεί ποτέ να επιστρέψει στο καταφύγιο· αυτό θα τον σπάσει για πάντα. Κάθε έξυπνος φροντιστής σκύλου ξέρει τι χρειάζεται για να νιώθει ένας σκύλος ασφαλής, πόσο η ασφάλεια και η σταθερότητα επηρεάζουν την αυτοπεποίθησή του και τι ακολουθεί, την εσωτερική ειρήνη, την υγεία και την κατάστασή του. Η ρουτίνα, η ηρεμία, η συνέπεια και η προβλεψιμότητα των γεγονότων είναι αυτά που ζει τώρα ο Κοξ και που δεν μπορεί ποτέ να χάσει ξανά. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Κοξ ανανεώθηκε, έδειξε την καλύτερη του εμφάνιση, το χαμόγελό του δεν έφυγε ποτέ από το μούτρο του και το τρίχωμά του έλαμψε όσο ποτέ άλλοτε. Αυτό είναι το λάμψισμα της ευτυχίας. :D Γι' αυτό είμαστε πολύ ευγνώμονες για ένα μόνιμο σπίτι για αυτόν και από τη δική μας πλευρά, υποσχόμαστε δωρεάν συμβουλευτική από συμπεριφοριστή, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά την υιοθέτηση, αν χρειαστεί.
Διάβασε αρχικό (pl)
Koks to fantastyczny, radosny pies w średnim wieku. W schronisku w Milanówku mieszkał od 2017 r. co dla psa uwielbiającego kontakt z człowiekiem i wyczekującym każdego spotkania z nami, było koszmarnie i bezpowrotnie straconym czasem. Koksik kocha ludzi, czas spędzony u boku człowieka, zabawy lub tak po prostu wspólny spacer. Dobrze wie, co oznacza ubieranie w szelki i przypięcie smyczy a spacer z nim to czysta przyjemność. Nie było wolontariusza, który nie chciałby wyjść z Koksem do lasu, także na spacer w towarzystwie innych psów. Lata mijały, bródka posiwiała a Koks dalej tkwił w schronisku, kochany i zauważany jedynie przez „ludzi schroniska”. Z ogromnym smutkiem obserwowaliśmy pogłębiającą się u niego depresję i nie do opisania wręcz, tęsknotę za człowiekiem. Widzieliśmy kompletnie zrezygnowanego, cierpiącego psa i tak niewiele mogliśmy dla niego zrobić. Aż wreszcie przyszedł dzień, mroźny styczniowy ale piękny dzień, w którym Koks mógł zamieszkać u jednej z naszych wolontariuszek. Radość Koksa gdy po sobotnim spacerze, zamiast wrócić do zimnego boksu, wsiadł do auta i odjechał była widoczna gołym okiem. Podróż autem do Warszawy była dla wszystkich radosnym wydarzeniem. Jest jedno ALE…Koks nie wie, że to nie jest rozwiązanie na stałe. W domu naszej wolontariuszki zamieszkał tymczasowo. Zatem nadal szukamy człowieka, który adoptuje na zawsze tego wyjątkowego psa. TAK! Bo Koks jest wyjątkowy. Trzeba zrozumieć to jak bardzo życie go doświadczyło i docenić jak wspaniale poradził sobie ze zmianą otoczenia. Pięć lat w schroniskowym boksie, po czym z dnia na dzień przeprowadzka do Warszawy, do bloku. Czy Koks się w tym odnalazł? TAK! Czy przystosowanie do nowych warunków trwało długo? NIE! W zaledwie 3 tygodnie Koks opanował rytm dnia, który przecież tak bardzo różni się od tego jak życie toczyło się w schronisku. Nie straszne mu miasto, winda w bloku czy to, że trzeba zostać na 8 godzin samemu w mieszkaniu i nie nabrudzić. Grzecznie czeka i śpi. Czym innym jest czekać 8 godzin na spacer i spotkanie z kochanym opiekunem a czym innym jest czekać przez tydzień, od soboty do soboty. By lepiej zrozumieć Koksa i pomóc mu w pokonywaniu kolejnych wyzwań skonsultowaliśmy się z behawiorystką. To spotkanie jeszcze bardziej uświadomiło nam jak wielkim stresem dla wrażliwego Koksa były lata spędzone w schronisku i jakie piętno pozostawiły. Jedno jest pewne, Koks nigdy nie może wrócić za kraty, to by go złamało na zawsze. Każdy mądry opiekun psa wie, czego potrzeba by pies czuł się bezpieczny i jak bardzo poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji wpływa na jego pewność siebie a co za tym idzie spokój wewnętrzny, zdrowie i kondycję. Rutyna, spokój, konsekwencja i przewidywalność zdarzeń to jest to, czego Koks teraz doświadcza i czego nie może już nigdy utracić. W zaledwie parę tygodni Koks odmłodniał, wypiękniał, uśmiech z pyska nie schodzi a sierść błyszczy jak nigdy dotąd. To jest blask szczęścia 🙂 Dlatego bardzo prosimy o stały dom dla Niego a ze swojej strony zapewniamy nieodpłatne wsparcie behawiorysty, zarówno w trakcie i po adopcji, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba.
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
