Adoptoi Kubuś
Rasvahybridi · Tuntematon
Olen Kubuś. Olen vanhempi koira ja nyt tarvitsen eniten rauhaa, turvallisuutta ja henkilöä, jonka kanssa voin viettää vanhuudenpäiviä arvokkaasti. Tulin Psitulaan 4. elokuuta 2026 sen jälkeen, kun joku heitti minut Weberin kadun puutarhojen aidan yli. Kävi ilmi, että olin ollut täällä aiemmin 30. huhtikuuta 2021, mutta omistajani oli ottanut minut takaisin. Tänään omistajani on vakavassa tilassa sairaalassa, ja poliisi selvittää hylkäämisen syitä. Terveydentilastani johtuen vietin ensimmäiset päivät eläinlääkärikeskuksessa. Olin tuskissa, pelkäsin ja yritin aluksi säikyttää kaikki pois hampaillani. Tänä päivänä tiedetään, että se oli luultavasti kipu ja valtava stressi, joka puhui minun kauttani. Nyt on paljon paremmin. Olen vakuuttanut hoitajat, syön mielelläni lääkkeitä piilotettuna leivonnaisiin ja pidän lyhyistä kävelyistä, joiden aikana haistan paljon ja nautin elämästä. Olen hieman vanha mies, mutta arvelen, että minulla on siihen oikeus. Minulla on sairas maksa ja vakava rappeutuminen. Tiedämme, että kodin löytäminen minulle voi olla vaikeaa iän ja terveysongelmien vuoksi. Ja silti en tarvitse paljon - pehmeää sänkyä, rauhallisia kävelyretkiä, täyttä ruoka-astiaa ja henkilöä, jonka kanssa tunnen oloni turvalliseksi. Ehkä joku rakastaa minua vain tämän elämän viimeisen, tärkeimmän osan vuoksi?
Lue alkuperäinen (pl)
Cześć, jestem Kubuś. Jestem już starszym psiakiem i najbardziej potrzebuję teraz spokoju, bezpieczeństwa i człowieka, przy którym mógłbym godnie przeżyć jesień życia.Do Psitula trafiłem 4 sierpnia 2026 roku po tym, jak ktoś przerzucił mnie przez płot ogródków działkowych przy ul. Webera. Okazało się, że byłem już tutaj 30 kwietnia 2021 roku, ale wtedy odebrał mnie właściciel. Dziś mój opiekun przebywa w ciężkim stanie w szpitalu, a okoliczności mojego porzucenia wyjaśnia Policja.Ze względu na stan zdrowia pierwsze dni spędziłem w Centrum Weterynarii. Bolało mnie, byłem przerażony i początkowo próbowałem odstraszać wszystkich ząbkami. Dziś już wiadomo, że najpewniej przemawiały przeze mnie ból i ogromny stres.Teraz jest dużo lepiej. Przekonałem się do opiekunów, chętnie zjadam leki ukryte w pieczonym pasztecie i uwielbiam krótkie spacerki, podczas których dużo węszę i naprawdę cieszę się życiem. Bywam trochę zrzędliwym staruszkiem, ale w moim wieku chyba mam do tego prawo.Mam chorą wątrobę i silne zwyrodnienia. Wiemy, że przez wiek i problemy zdrowotne znalezienie mi domu może być trudne. A przecież nie potrzebuję już wiele – miękkiego posłania, spokojnych spacerów, pełnej miseczki i człowieka, przy którym poczuję się bezpiecznie.Może ktoś pokocha mnie właśnie na tę najważniejszą, ostatnią część mojego życia?
Listattu 2 kuukautta sitten
