Kubuś örökbefogadása
Keverék fajta · Ismeretlen
Kubuś vagyok. Idős kutya vagyok, és most a leginkább békére, biztonságra és egy olyan személyre vágyom, akivel méltósággal élhetek le a hátralévő éveimet. 2026. augusztus 4-én kerültem a Psitula állatmenhelyre, miután valaki kidobott a Weber utcai parcellák kerítésén. Kiderült, hogy már jártam itt 2021. április 30-án, de akkor az gazdám visszavett. Ma a gazdám súlyos állapotban van a kórházban, és a rendőrség magyarázza az elhagyás körülményeit. Egészségi állapotom miatt az első napokat a Vetemedicinában töltöttem. Fájt, féltem, és kezdetben megpróbáltam mindenkit elijeszteni a fogaimmal. Ma már tudjuk, hogy valószínűleg a fájdalom és a hatalmas stressz beszélt rajtam keresztül. Most már sokkal jobb. Meggyőztem a gondozókat, szívesen eszem a süteménybe rejtett gyógyszereket, és szeretem a rövid sétákat, amelyek során sokat szaglászok, és igazán élvezem az életet. Egy kicsit mogorva öregember vagyok, de az én koromban azt hiszem, megvan a jogom hozzá. Májusom van, és súlyos degeneráció. Tudjuk, hogy nehéz lehet otthonra találni velem az életkorom és az egészségügyi problémák miatt. És mégis, nem sokra van szükségem - egy puha ágyra, csendes sétákra, egy teli tálra és egy olyan személyre, akivel biztonságban érzem magam. Talán valaki szeretni fog engem csak ezért a legfontosabb, utolsó életszakaszomért?
Olvasd el az eredetit (pl)
Cześć, jestem Kubuś. Jestem już starszym psiakiem i najbardziej potrzebuję teraz spokoju, bezpieczeństwa i człowieka, przy którym mógłbym godnie przeżyć jesień życia.Do Psitula trafiłem 4 sierpnia 2026 roku po tym, jak ktoś przerzucił mnie przez płot ogródków działkowych przy ul. Webera. Okazało się, że byłem już tutaj 30 kwietnia 2021 roku, ale wtedy odebrał mnie właściciel. Dziś mój opiekun przebywa w ciężkim stanie w szpitalu, a okoliczności mojego porzucenia wyjaśnia Policja.Ze względu na stan zdrowia pierwsze dni spędziłem w Centrum Weterynarii. Bolało mnie, byłem przerażony i początkowo próbowałem odstraszać wszystkich ząbkami. Dziś już wiadomo, że najpewniej przemawiały przeze mnie ból i ogromny stres.Teraz jest dużo lepiej. Przekonałem się do opiekunów, chętnie zjadam leki ukryte w pieczonym pasztecie i uwielbiam krótkie spacerki, podczas których dużo węszę i naprawdę cieszę się życiem. Bywam trochę zrzędliwym staruszkiem, ale w moim wieku chyba mam do tego prawo.Mam chorą wątrobę i silne zwyrodnienia. Wiemy, że przez wiek i problemy zdrowotne znalezienie mi domu może być trudne. A przecież nie potrzebuję już wiele – miękkiego posłania, spokojnych spacerów, pełnej miseczki i człowieka, przy którym poczuję się bezpiecznie.Może ktoś pokocha mnie właśnie na tę najważniejszą, ostatnią część mojego życia?
Megjelent 2 héttel ezelőtt
