Dorina örökbefogadása
Keverék fajta · Nő
Szia, a nevem Dorina, kis nőstény kutya vagyok, kb. 2019. novemberben születtem. A Nowiny állatmenhelyén voltam gondozott kutya. Egy Zabrze-beli család adoptálta, az átadási szerződésen a tulajdonosom aláírt egy nyilatkozatot arról, hogy tudatában van annak, hogy milyen kezelésre van szükség az egészségi állapotomhoz. Sajnos, amint most már tudjuk, 2023. október 11-én kerültem az állatmenhelyre Psitulmnie, egy teljesen ismeretlen ember talált meg Mikulczycka utcában. Gondolták, hogy autóval ütöttek, de ez nem baleset volt. Epilepsziám van, és emellett piszkos és teljesen kopasz voltam – a verébinfestés miatt, továbbá egy farkasra emlékeztető étvágyam volt, mintha soha nem ettem volna. Az állatmenhely dolgozói egyre gyakrabban találkoznak ilyen esetekkel. Sajnos senki nem vállalta a felelősséget értem. Az előző állatmenhely már nem létezik, és nincs otthonom, most az állatmenhely tölti ezt a szerepet. Csak néhány nap után kezdtem közeledni az emberekhez, főleg a lehetőséget keresve enni. Most a személy látása örömet okoz nekem, mert tudom, hogy sétálni fogok, megfogják... egyedül egy emberrel leszek. De szeretnék egy otthont, egy véglegeset. Valósat. Nagyon jól viselkedő, kedves nőstény kutya vagyok. Keresek egy nyugodt és megértő családot, aki képes gondoskodni valakiről. Élek a nagyon nyugodt társammal, aki már demenciában szenved. Amikor kijövök a dobozból, mindenki tud róla és hallja, amikor sikerül egy kis füvet megszagolnom, csend van. Szeretném, ha ennek a menhelyekről, más otthonokról és útálásról szóló rémálmoknak vége szakadna. Az Psitulban tartózkodásom alatt jártam az Állatorvosi Központban is. Teszteket végeztek, amelyek lehetővé tették a megfelelő kezelést, ami után abbamaradtak a rohamaim, és erőt nyertem. Kész vagyok egy új otthon keresésére...
Olvasd el az eredetit (pl)
Witam mam na imię Dorina, jestem małą suczką, urodziłam się w okolicach listopada 2019 roku. Byłam podopieczną schroniska w Nowinach. Zostałam zaadoptowana przez rodzinę z Zabrza, na umowie adopcyjnej moja właścicielka podpisała deklarację, iż jest świadoma leczenia, które w moim stanie zdrowia jest konieczne. Niestety jak już teraz wiadomo trafiłam 11 października 2023 roku do schroniska Psitulmnie, zostałam znaleziona przez kompletnie obcą mi osobę w okolicach ul. Mikulczyckiej. Podejrzewali, że zostałam uderzona przez samochód... jednak to nie przez wypadek. Cierpię na padaczkę a w dodatku byłam brudna i cała wyłysiała - po inwazji pcheł a w dodatku z wilczym apetytem jakbym nigdy nie jadła. Ostatnio coraz to częściej personel schroniska spotyka się z takimi przypadkami.. Niestety nikt się nie poczuwał do wzięcia za mnie odpowiedzialności.. Schronisko poprzednie nie istnieje, a ja nie mam domu, tym razem schronisko pełni tą funkcję.. Dopiero po kilku dniach zaczęłam podchodzić do człowieka, w głównej mierze zainteresowana ewentualnym jedzeniem. Teraz dopiero widok człowieka wywołuje we mnie radośc, bo wiem, że pójdę na spacer, będę głaskana...Będę z człowiekiem na wyłączność. Ale chciałabym już mieć dom, taki na zawsze. Taki prawdziwy. Jestem bardzo ułożoną, łagodną suczką. Potrzebuję spokojnej i wyrozumiałej rodziny, która chce móc się kimś opiekować. Mieszkam wraz ze swoim bardzo spokojnym kolegą, który ma już demencję.. Gdy wychodzę z boksu wiedzą i słyszą o tym wszyscy, kiedy uda mi się powęszyć kawałek polany następuje cisza.. Chciałabym żeby te koszmary ze schroniskami, różnymi domami i tułaczkami wreszcie się skończyły. Podczas pobytu w Psitulu, zwiedziłam jeszcze Centrum Weterynaryjne. Miałam przeprowadzone badania, dzięki czemu dopasowano mi leczenie, po którym ataki ustąpiły i zebrałam siłę. Jestem gotowa do węszenia za nowym domem...
Megjelent 4 hónappal ezelőtt
