A passeggio con il cane e… adopteren
Kruisbried · Mannelijk
Een wandeling moet kwaliteitstijd zijn. Een wandeling is werkelijk een belangrijk moment voor de hond en zijn relaties. Daarom, en omdat er niet altijd voldoende tijd is voor lange tripjes, moet een wandeling met je eigen hond van hoge kwaliteit zijn! Uiteraard is een pad in de natuur prefereerbaar boven het lopen naast drukke wegen of volle trottoirs waar de geuren meestal vrijwel altijd hetzelfde zijn en de bewegingen beïnvloed worden door verkeer en mensen. Maar zelfs stadsroutes kunnen beter worden als de hond niet onnodig naast je wordt gedwongen te lopen en jij hem alle tijd geeft die hij nodig heeft om te snuffelen of een andere hond te ontmoeten of af te wijken om een geur te volgen: als daarentegen het tempo van de wandeling wordt bepaald door de behoeften en gewoontes van de persoon, zal het bijna zeker een "slechte" wandeling zijn voor de hond. Maar het is niet genoeg om een comfortabele halsband (liever een Noorse of H-vormige), een lange leiband (maar geen uitrolleiband) en een interessante route te hebben om de wandeling voor de hond beter te maken: het vereist ook dat de persoon die met hem meewandelt zich altijd verbonden blijft met de hond. Allereerst betekent dit het monitoren van de emotionele toestand van de hond – aandacht die het mogelijk maakt, bijvoorbeeld, om zijn aanval op een hond die langs komt of naar het midden van de weg te voeren in een poging een kat te bereiken te anticiperen – en om frustraties te voorkomen, zoals het trekken aan de leiband gedurende te lang tijd snuffelen of stoppen om grondig te markeren. Even belangrijk is het samenwandelen met hem, nooit visuele en vertaalde communicatie verliezen, en actieve gedragingen tegelijkertijd activeren, zoals wisselen van trottoir als een geharnaste hond angst of agressie toont of een persoon terugdeinst bij het zien van de hond of moeite heeft met bewegen. Al deze dingen en veel meer maken de wandeling plezierig voor de hond, maar ook voor de persoon die mee gaat, die niet passief en onverschillig blijft, de kans krijgt om de uitstap met de hond tot een levendige en aangename activiteit te maken, waardoor hij uiteindelijk kan onderscheiden of de hond de urine van een mannelijke of vrouwelijke hond snuffelt of een hond die hij leuk vindt of een die hij vreest. Daarom moet de telefoon zeker uitgeschakeld worden!
Origineel lezen (it)
La passeggiata deve essere un momento di qualità La passeggiata è davvero un momento importante per il cane e per le sue relazioni. Proprio per questo e perchè non sempre c'è il tempo per lunghi tragitti, la passeggiata col proprio cane deve essere di qualità! Ovviamente, un percorso in natura è preferibile rispetto alla passeggiata a lato di strade trafficate o lungo marciapiedi affollati in cui anche gli odori sono più o meno sempre gli stessi e i movimenti risultano condizionati dal traffico e dall'affollamento. Ma anche i percorsi cittadini diventano più soddisfacenti se non lo si fa camminare inutilmente al proprio fianco e se si dà al cane tutto il tempo che serve per annussare o per incontrare un altro cane o fare una deviazione per seguire un odore: se, invece, i ritmi della passeggiata li dettano le esigenze e le abitudini della persona che lo accompagna, sarà quasi certamente una “pessima” passeggiata per il cane. Ma non bastano una comoda pettorina (meglio comunque se tipo norvegese o ad H), un guinzaglio lungo (ma non quelli retrattili) e un percorso interessante a rendere la passeggiata migliore per il cane: ci vuole anche che la persona che lo accompagna si mantenga sempre in connessione col cane. Anzitutto, si tratterà di monitorare il livello emozionale del cane – attenzione che permetterà ad esempio, di anticipare un suo scatto verso un cane che si sta incrociando o verso il centro della strada nel tentativo di raggiungere un gatto – e di evitargli frustrazioni, come ad esempio, lo strattonamento per un'annusata troppo lunga o una sosta per una accurata marcatura. E altrettanto importante, sarà condividere con lui l'intera passeggiata, non perdendo mai la comunicazione visiva ma anche verbale e attivando insieme comportamenti attivi, come, ad esempio, cambiare marciapiede quando si incontra un cane al guinzaglio che manifesta paura o aggressività oppure una persona che si ritrae alla vista del cane o ha difficoltà a deambulare. Tutto questo e molto, molto altro rende la passeggiata soddisfacente per il cane, ma anche per la persona che lo accompagna, che non rimanendo passiva e indifferente avrà l'opportunità di rendere l'uscita col cane un'attività viva e piacevole, al punto che arriverà un momento in cui saprà distinguere se il cane sta annusando la pipì di un altro maschio o di una femmina oppure di un cane che gli è simpatico o che invece teme. Ecco perchè il cellulare va sicuramente silenziato!
Gelist 4 maanden geleden
