Adoptuj Coffee
European Shorthair · Męskie · Dorosły · 9 lata
Zidentyfikowany mikrochipem Typ: europejski Kolor: czarny - Sierść: krótka Zmieniony Testy FIV (AIDS) dodatnie - FELV (Leukemia kociego) ujemne Zaszczepiony przeciwko Tyfusowi, zapaleniu dróg oddechowych i Leukemii Zdrowie: FIV dodatnie (Feline AIDS nie jest przenoszone na ludzi), w pozostałych aspektach wszystko w porządku W szkole Hello. Nazywam się Coffee. Jestem czarnym kotem w wieku 9 lat, mówię do Ciebie dzisiaj, ponieważ mam coś ważnego do zapytania. Nie jest łatwo dla mnie, nie jestem typem proszącym... ale nauczyłem się, że czasem prośba o pomoc to również forma odwagi. Przebywałem na zewnątrz przez długą chwilę. Wolny, mówią. Wolny, tak... ale z zimnem, które bije łapki, deszczem, który przykleja sierść, i tym pytaniem, które wraca każdej nocy: gdzie będę spać dziś wieczorem? Nie miałem poduszki, sofry, domu. Tylko beton, wiatr... i ja. Czytaj więcej... Potem był ten człowiek. Dobry wolontariusz. Karmiła mnie, ale najważniejsze, spojrzała na mnie jak na kogoś. Nauczyła mnie sekretu, którego nigdy nie zapomnę: ludzie mogą być delikatni. Dziękuję jej za naukę zaufania, pozwolenia na noszenie, pozwolenia na głaskanie, zamknięcia oczu, gdy się trochę piorą i mruczenia... bardzo dużo. Przed zimą poszedłem do weterynarza. Ja, kot, który nie lubił przestrzegania. I tam... zdziwienie. Nie wystraszyłem się. Nie uciekłem. Pozwoliłem się leczyć. Kochałem spokój, ciepło, łagodne ręce. Nawet klatka nie wydawała się aż tak straszna. Trochę mała, pewnie, ale pełna uwagi. Odkryłem, że lubię zabawki z piórami, że ciekawi mnie wszystko. I że oficjalnie jestem mistrzem mruczenia. Gdy mówili o powrocie mnie na miejsce karmienia, moje serce opadło, nadzieja na lepsze życie w cieple zniknęła. Bo teraz wiem. Wiem, co to znaczy spać bez obawy przed zimnem. Wiem, co to znaczy być rozpieszczonym. Wiem, jak to się czuje być kochanym. Jestem FIV +, to prawda i nie będę mógł żyć z innymi kotami, bo mam też swoje charakter. Marzę o tym, by być jedynym kotem, tym, dla którego otwiera się drzwi, tym, który ma swoje miejsce przy ogniu. Nie proszę o wiele: dostęp na zewnątrz, ciepły zakątek, kilka głasków, zabawki z piórami... i człowieka, którego kocham całym sercem. Nie wiem, dlaczego parę lat temu skończyłem sam. Wiem tylko, że dzisiaj jestem tutaj, w szkole, z wielkim pragnieniem mieć dom. Jestem gotowy. Gotowy, by schować swoją niewidzialną walizkę. Gotowy, by pożegnać życie wolnego kota i powitać życie kota domowego. Gotowy, by kochać bez liczenia. Dlatego proszę Cię miłosiernie: nie oddawaj mnie z powrotem na zewnątrz, teraz, gdy wiem, jak może być szczęśliwy. Jeśli szukasz pięknego czarnego kota, delikatnego, trochę uszkodzonego, ale pełnego miłości, kota, który spojrzy na Ciebie jak na cały świat... Nazywam się Coffee i bardzo chciałbym przyjść do Ciebie do domu. Znajdź Coffee na stronie Facebook szkółki.
Czytaj oryginał (fr)
Identifié par puce électronique Type : Européen Couleur :Noir - Pelage : court Stérilisé Testé FIV (Sida) positif - FELV (Leucose) négatif Vacciné Typhus, Coryza et Leucose Santé : FIV positif (Le sida du chat est non transmissible à l’homme), sinon tout va bien Au refuge Je suis un chat noir de 9 ans, et si je te parle aujourd’hui, c’est parce que j’ai quelque chose d’important à te demander. Ce n’est pas facile pour moi, je ne suis pas du genre à mendier… mais j’ai appris que parfois, demander de l’aide, c’est aussi une forme de courage. J’ai longtemps vécu dehors. Libre, disent-ils. Libre, oui… mais avec le froid qui mord les pattes, la pluie qui colle au pelage, et cette question qui revient chaque soir : où vais-je dormir cette nuit ? Je n’avais pas de coussin, pas de canapé, pas de maison. Juste le béton, le vent… et moi. Lire plus... Puis il y a eu cette humaine. Une bénévole au grand cœur. Elle m’a nourri, mais surtout, elle m’a regardé comme si j’étais quelqu’un. Elle m’a appris un secret que je n’oublierai jamais : les bipèdes peuvent être doux. Grâce à elle, j’ai appris à faire confiance, à me laisser porter, à me laisser caresser, à fermer les yeux pendant qu’on me les nettoie quand ils coulent un peu et à ronronner… beaucoup. Avant l’hiver, je suis allé chez le vétérinaire. Moi, le chat qui détestait être enfermé. Et là… surprise. Je n’ai pas paniqué. Je n’ai pas fui. Je me suis laissé soigner. J’ai aimé le calme, la chaleur, les mains bienveillantes. Même la cage ne m’a pas paru si terrible. Un peu petite, certes, mais remplie d’attention. J’ai découvert que j’aimais jouer avec des plumeaux, que j’étais curieux de tout. Et que j’étais, officiellement, un champion du ronron. Alors quand on m’a parlé de me remettre sur mon site de nourrissage, mon cœur s’est serré, l’espoir d’une vie meilleure au chaud s’est envolé. Parce que maintenant, je sais. Je sais ce que c’est de dormir sans craindre le froid. Je sais ce que c’est d’être chouchouté. Je sais ce que ça fait d’être aimé. Je suis FIV +, c’est vrai et je ne pourrai pas vivre avec d’autres chats, parce que moi aussi, j’ai mon caractère. Je rêve d’être le seul chat, celui pour qui on ouvre la porte, celui qui a sa place au chaud. Je ne demande pas grand-chose : un accès à l’extérieur, un coin douillet, quelques caresses, des plumeaux… et un humain à aimer de tout mon cœur. Je ne sais pas pourquoi je me suis retrouvé seul il y a quelques années. Je sais seulement qu’aujourd’hui, je suis là, au refuge, avec cette envie immense d’avoir un foyer. Je suis prêt. Prêt à poser mes valises invisibles. Prêt à dire adieu à la vie de chat libre et bonjour à la vie de chat de maison. Prêt à aimer sans compter. Alors je te le demande, doucement : ne me laisse pas retourner dehors maintenant que je sais ce que le bonheur peut être. Si tu cherches un chat noir magnifique, tendre, un peu cabossé mais rempli d’amour, un chat qui te regardera comme si tu étais tout son monde… Moi, c’est Coffee et j’aimerais tellement rentrer à la maison avec vous. Retrouvez Coffee sur la page Facebook du refuge.
Zarejestrowane 2 miesiące temu
