Coffee adopteren
European Shorthair · Mannelijk · Volwassen · 9 jaren
Geregistreerd door microchip Type: Europees Kleur: Zwart - Vacht: kort Gesteriliseerd Getest op FIV (AIDS) positief - FELV (Felien leukemie) negatief Gevaccineerd tegen Tyfus, katengriep en Leukemie Gezondheid: FIV positief (Feline AIDS is niet overdraagbaar op mensen), verder alles in orde In het dierenasiel Hallo. Mijn naam is Coffee. Ik ben een 9-jarige zwarte kat en ik praat nu met u omdat ik iets belangrijks wil vragen. Het is niet gemakkelijk voor me, ik ben niet het type dat smeekt... maar ik heb geleerd dat vragen om hulp ook een vorm van moed kan zijn. Ik heb lang buiten gewoond. "Vrij", zeggen ze. "Vrij", ja... maar met de kou die de pootjes bijt, het regenwater dat aan de vacht plakt, en deze vraag die elke avond terugkomt: waar zal ik vannacht slapen? Ik had geen kussen, geen bank, geen huis. Alleen beton, wind... en ik. Lees meer... Toen kwam er deze mens. Een vriendelijke vrijwilliger. Ze gaf me eten, maar vooral keek ze naar me alsof ik iemand was. Ze leerde me een geheim dat ik nooit zal vergeten: mensen kunnen zacht zijn. Dankzij haar leerde ik te vertrouwen, mezelf te laten dragen, mezelf te laten aaien, mijn ogen te dichten terwijl ze ze schoonmaken als ze een beetje waterig worden en te spinnen... veel. Voor de winter ging ik naar de dierenarts. Ik, de kat die zich opgesloten voelde. En daar... verrassing. Ik panikeerde niet. Ik rende weg niet. Ik liet me behandelen. Ik hield van de rust, de warmte, de zachte handen. Zelfs de kooi leek niet zo erg. Een beetje klein, zeker, maar vol aandacht. Ik ontdekte dat ik graag speelde met pluimspelletjes, dat ik nieuwsgierig was naar alles. En dat ik officieel een kampioen was van spinnen. Dus toen ze overwoog me terug te brengen naar mijn etensplek, zonk mijn hart, de hoop op een beter leven in de warmte verdween. Want nu weet ik. Ik weet wat het is om zonder angst voor de kou te slapen. Ik weet wat het is om verwend te worden. Ik weet hoe het voelt om geliefd te zijn. Ik ben FIV +, dat is waar en ik zal niet kunnen leven met andere katten, want ik heb ook mijn karakter. Ik droom ervan de enige kat te zijn, de enige voor wie de deur opengedaan wordt, de enige die zijn plek naast het vuur heeft. Ik vraag niets veel: toegang tot buiten, een gezellig hoekje, wat aaien, pluimspelletjes... en een mens om met al mijn hart te liefhebben. Ik weet niet waarom ik me jaren geleden alleen belandde. Ik weet alleen dat ik vandaag hier ben, in het dierenasiel, met een groot verlangen om een thuis te hebben. Ik ben klaar. Klaar om mijn onzichtbare koffer neer te zetten. Klaar om afscheid te nemen van het leven van een vrije kat en hallo te zeggen aan het leven van een huiskat. Klaar om te liefhebben zonder te tellen. Dus vraag ik u, zachtjes: laat me nu niet terug naar buiten gaan nu ik weet wat geluk kan zijn. Als u op zoek bent naar een mooie zwarte kat, zacht, een beetje beschadigd maar vol liefde, een kat die u aankijkt alsof u de hele wereld bent... Mijn naam is Coffee en ik zou dolgraag met u mee naar huis willen gaan. Vind Coffee op de Facebookpagina van het dierenasiel.
Origineel lezen (fr)
Identifié par puce électronique Type : Européen Couleur :Noir - Pelage : court Stérilisé Testé FIV (Sida) positif - FELV (Leucose) négatif Vacciné Typhus, Coryza et Leucose Santé : FIV positif (Le sida du chat est non transmissible à l’homme), sinon tout va bien Au refuge Je suis un chat noir de 9 ans, et si je te parle aujourd’hui, c’est parce que j’ai quelque chose d’important à te demander. Ce n’est pas facile pour moi, je ne suis pas du genre à mendier… mais j’ai appris que parfois, demander de l’aide, c’est aussi une forme de courage. J’ai longtemps vécu dehors. Libre, disent-ils. Libre, oui… mais avec le froid qui mord les pattes, la pluie qui colle au pelage, et cette question qui revient chaque soir : où vais-je dormir cette nuit ? Je n’avais pas de coussin, pas de canapé, pas de maison. Juste le béton, le vent… et moi. Lire plus... Puis il y a eu cette humaine. Une bénévole au grand cœur. Elle m’a nourri, mais surtout, elle m’a regardé comme si j’étais quelqu’un. Elle m’a appris un secret que je n’oublierai jamais : les bipèdes peuvent être doux. Grâce à elle, j’ai appris à faire confiance, à me laisser porter, à me laisser caresser, à fermer les yeux pendant qu’on me les nettoie quand ils coulent un peu et à ronronner… beaucoup. Avant l’hiver, je suis allé chez le vétérinaire. Moi, le chat qui détestait être enfermé. Et là… surprise. Je n’ai pas paniqué. Je n’ai pas fui. Je me suis laissé soigner. J’ai aimé le calme, la chaleur, les mains bienveillantes. Même la cage ne m’a pas paru si terrible. Un peu petite, certes, mais remplie d’attention. J’ai découvert que j’aimais jouer avec des plumeaux, que j’étais curieux de tout. Et que j’étais, officiellement, un champion du ronron. Alors quand on m’a parlé de me remettre sur mon site de nourrissage, mon cœur s’est serré, l’espoir d’une vie meilleure au chaud s’est envolé. Parce que maintenant, je sais. Je sais ce que c’est de dormir sans craindre le froid. Je sais ce que c’est d’être chouchouté. Je sais ce que ça fait d’être aimé. Je suis FIV +, c’est vrai et je ne pourrai pas vivre avec d’autres chats, parce que moi aussi, j’ai mon caractère. Je rêve d’être le seul chat, celui pour qui on ouvre la porte, celui qui a sa place au chaud. Je ne demande pas grand-chose : un accès à l’extérieur, un coin douillet, quelques caresses, des plumeaux… et un humain à aimer de tout mon cœur. Je ne sais pas pourquoi je me suis retrouvé seul il y a quelques années. Je sais seulement qu’aujourd’hui, je suis là, au refuge, avec cette envie immense d’avoir un foyer. Je suis prêt. Prêt à poser mes valises invisibles. Prêt à dire adieu à la vie de chat libre et bonjour à la vie de chat de maison. Prêt à aimer sans compter. Alors je te le demande, doucement : ne me laisse pas retourner dehors maintenant que je sais ce que le bonheur peut être. Si tu cherches un chat noir magnifique, tendre, un peu cabossé mais rempli d’amour, un chat qui te regardera comme si tu étais tout son monde… Moi, c’est Coffee et j’aimerais tellement rentrer à la maison avec vous. Retrouvez Coffee sur la page Facebook du refuge.
Gelist 2 maanden geleden
