Adoptuj Donkor
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 20 lata
Donkor to mężczyzna o pięknej sylwetce z lśniącym czarno-brązowym sierścią, białym plamą na piersi i bardzo dużymi uszami. Idealny wizerunek samca, który prawdopodobnie postrzega wszystko swoimi zmysłami. Przy bliższym przyjrzeniu się jego zdjęciu można dostrzec jego napięcie, zwiniony ogon między nogami. To wiele mówi o stanie zdrowia Donkora, który ma mało wspólnego z jego zewnętrzna pięknem. Donkor to pies dla doświadczonego człowieka dobrze znającego psy z trudnych warunków życia, który potrafi współczuć i ma dużo cierpliwości i miłości. Donkor potrzebuje prawdziwej, życiowej szansy, by powoli i delikatnie zmniejszyć lub zminimalizować swoje strachy i zawstydzoną postawę, by zbudować zaufanie. Prawdziwe i długotrwałe zadanie zarówno dla człowieka jak i psa, które pozwoli im stanąć się zespołem. Jego bardzo smutny przebieg: Jego matka Ronda została uratowana z placówki eutanazji. Na początku nie wiedziano, że miała trzy szczeniaki (Akil, Anubis i Donkor), które zostały porzucone w placówce eutanazji. Gdy okazało się, że miała szczenięta, również zostali przewiezieni do schroniska dla zwierząt. W jakim żałośnym, obłąkanym stanie byli – zarówno psychicznie jak i fizycznie – nie rozszerzamy dalej. Ale oczywiście ich smutne początek miał poważny wpływ na ich rozwój. Trzech psów zna jedynie placówkę eutanazji jako miejsce, gdzie szczeniaki mają ekstremalny (oddzielony) strach, oraz schronisko dla zwierząt. Donkor podejmuje osobę bardzo ostrożnie, zapycha ją, a potem odchodzi. Zbliżenie się do ludzi nadal jest dla niego bardzo trudne. Jest całkowicie podporządkowany i czasem pozwala się głaskać. Noszenie paska i smyczy jest teraz możliwe, ale wychodzenie na spacer poza schronisko nadal jest nierealne. Donkor nie jest przyzwyczajony do prowadzenia przez człowieka na smyczy. Schronisko dla zwierząt jest tylko w ograniczonym stopniu miejscem do nauki zachowań społecznych, chyba że posiada specjalny program dla psów. Brakuje stałego głównego opiekuna, czasu, cierpliwości i wytrwałości. W odpowiednim środowisku z odpowiednią zrozumieniem, cierpliwym, miłym, doświadczonym człowiekiem jest wiele do osiągnięcia. Psy uczą się przez całe życie. Jednego dnia Donkor podziękuje Ci za to swoim sposobem. © 2006-2024 przez stowarzyszenie opieki zwierzęcej Europa e.V.
Czytaj oryginał (de)
Donkor ist eine männliche Schönheit mit glänzendem schwarz-braunem Fell, weißem Fleck auf der Brust, sowie sehr großen Ohren. Ein bildschöner Rüde, der mit seinen Sinnen vermutlich alles wahrnimmt. Betrachtet man sein Bild genauer, sieht man seine Angespanntheit, seine eingeklemmte Rute zwischen seinen Hinterbeinen. Das sagt viel über Donkors Befinden aus, was nicht mehr viel mit seiner äußeren Anmut zu tun hat. Donkor ist ein Hund für einen erfahrenen Hundemenschen, der sich mit Hunden aus schwierigen Lebensverhältnissen auskennt, sich einfühlen kann und sehr viel Geduld und Liebe mitbringt. Donkor braucht eine echte, lebenslange Chance, um seine Ängste und Zurückhaltung ganz langsam und behutsam zu verlieren bzw. zu minimieren, um Vertrauen aufzubauen. Eine echte und langfristige Aufgabe für Mensch und Hund, die sie zu einem Team zusammenschweißen wird. Kurz sein sehr trauriger Lebenshintergrund: Seine Mutter Ronda wurde aus einer Tötungsstation gerettet. Es war zunächst nicht bekannt, dass sie drei Welpen hatte (Akil, Anubis und Donkor), die in der Tötungsstation zurückgeblieben waren. Als bekannt wurde, dass sie Welpen hatte, holte man sie ebenfalls ins Tierheim. In welch erbärmlichem, verängstigten Zustand sie waren – sowohl seelisch als auch körperlich – führen wir hier nicht weiter aus. Aber natürlich hatte ihr trauriger Lebensbeginn gravierende Auswirkungen auf ihre Entwicklung. Die drei Hunde kennen nur die Tötungsstation als Welpen mit extremster (Trennungs) Angst und das Tierheim. Donkor nähert sich sehr vorsichtig einem Menschen, schnüffelt an ihm und zieht sich wieder zurück. Nähe zu Menschen zulassen zu können ist noch ganz schwierig für ihn. Er ist absolut unterwürfig und erlaubt es manchmal, gestreichelt zu werden. Geschirr und Leine zu tragen ist inzwischen möglich, aber an einen Spaziergang außerhalb des Tierheims ist noch nicht zu denken. Donkor ist nicht daran gewöhnt von einem Menschen an der Leine geführt zu werden. Das Tierheim ist nur sehr bedingt ein Ort um soziales Verhalten zu lernen, es sei denn es hat ein spezielles Programm für die Hunde. Es fehlt eine konstante Bezugsperson, die Zeit, die Geduld und die Beständigkeit. In der passenden Umgebung mit dem/den passenden verständnisvollen, geduldigen, liebevollen, erfahrenen Menschen ist ganz viel möglich. Hunde lernen ein Leben lang. Donkor wird es Ihnen eines Tages auf seine Weise so danken. © 2006-2026 by Tierschutzverein Europa e.V. - All rights reserved
Zarejestrowane 4 miesiące temu
