Donkor adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 20 jaren
Donkor is een mannelijke schoonheid met glanzend donkerbruin vacht, een witte vlek op zijn borst en zeer grote oren. Een beeldschoon mannetjeshond die waarschijnlijk alles met zijn zintuigen waarneemt. Bij nader onderzoek van zijn foto kan men zijn spanning zien, zijn tussen zijn achterpoten getrokken staart. Dit zegt veel over Donkors welzijn, dat weinig te maken heeft met zijn uiterlijke elegantie. Donkor is een hond voor een ervaren hondenvriend die bekend is met honden uit moeilijke levensomstandigheden, empathisch kan zijn en veel geduld en liefde kan bieden. Donkor heeft een echte, levenslange kans nodig om langzaam en zachtjes zijn vrees en terughoudendheid te verliezen of te verminderen, om vertrouwen op te bouwen. Een echte en langdurige taak voor zowel mens als hond die hen tot een team zal maken. Zijn zeer trieste verleden: Zijn moeder, Ronda, werd gered van een eutanasiefaciliteit. Aanvankelijk was niet bekend dat zij drie puppies (Akil, Anubis en Donkor) had, die achtergebleven waren in de eutanasiefaciliteit. Toen bekend werd dat zij puppies had, werden zij ook naar de dierenasiel gebracht. In welke ellendige, angstige toestand zij zich bevonden - zowel mentaal als lichamelijk - zullen we niet verder uitleggen. Maar natuurlijk had hun trieste begin ernstige gevolgen voor hun ontwikkeling. De drie honden kennen alleen de eutanasiefaciliteit als plek waar pups extreem (verdelings)angst hebben, en het dierenasiel. Donkor benadert een persoon zeer voorzichtig, snuffelt aan hen en trekt zich dan terug. Het toegankelijk worden van mensen is nog steeds erg moeilijk voor hem. Hij is absoluut onderdanig en soms laat hij zich aaien. Een halsband en riem dragen is nu mogelijk, maar een wandeling buiten het asiel is nog niet realistisch. Donkor is niet gewend om door een persoon aan een riem geleid te worden. Het dierenasiel is slechts beperkt een plek om sociaal gedrag te leren, tenzij het een speciaal programma voor de honden heeft. Er is een gebrek aan een constante hoofdverzorger, de tijd, het geduld en de continuïteit. In de juiste omgeving met de juiste begrip, geduld, liefde en ervaring is veel mogelijk. Honden leren op hun leven. Donkor zal op een dag je daarvoor bedanken op zijn eigen manier. © 2006-2024 door dierwelzijnsvereniging Europa e.V.
Origineel lezen (de)
Donkor ist eine männliche Schönheit mit glänzendem schwarz-braunem Fell, weißem Fleck auf der Brust, sowie sehr großen Ohren. Ein bildschöner Rüde, der mit seinen Sinnen vermutlich alles wahrnimmt. Betrachtet man sein Bild genauer, sieht man seine Angespanntheit, seine eingeklemmte Rute zwischen seinen Hinterbeinen. Das sagt viel über Donkors Befinden aus, was nicht mehr viel mit seiner äußeren Anmut zu tun hat. Donkor ist ein Hund für einen erfahrenen Hundemenschen, der sich mit Hunden aus schwierigen Lebensverhältnissen auskennt, sich einfühlen kann und sehr viel Geduld und Liebe mitbringt. Donkor braucht eine echte, lebenslange Chance, um seine Ängste und Zurückhaltung ganz langsam und behutsam zu verlieren bzw. zu minimieren, um Vertrauen aufzubauen. Eine echte und langfristige Aufgabe für Mensch und Hund, die sie zu einem Team zusammenschweißen wird. Kurz sein sehr trauriger Lebenshintergrund: Seine Mutter Ronda wurde aus einer Tötungsstation gerettet. Es war zunächst nicht bekannt, dass sie drei Welpen hatte (Akil, Anubis und Donkor), die in der Tötungsstation zurückgeblieben waren. Als bekannt wurde, dass sie Welpen hatte, holte man sie ebenfalls ins Tierheim. In welch erbärmlichem, verängstigten Zustand sie waren – sowohl seelisch als auch körperlich – führen wir hier nicht weiter aus. Aber natürlich hatte ihr trauriger Lebensbeginn gravierende Auswirkungen auf ihre Entwicklung. Die drei Hunde kennen nur die Tötungsstation als Welpen mit extremster (Trennungs) Angst und das Tierheim. Donkor nähert sich sehr vorsichtig einem Menschen, schnüffelt an ihm und zieht sich wieder zurück. Nähe zu Menschen zulassen zu können ist noch ganz schwierig für ihn. Er ist absolut unterwürfig und erlaubt es manchmal, gestreichelt zu werden. Geschirr und Leine zu tragen ist inzwischen möglich, aber an einen Spaziergang außerhalb des Tierheims ist noch nicht zu denken. Donkor ist nicht daran gewöhnt von einem Menschen an der Leine geführt zu werden. Das Tierheim ist nur sehr bedingt ein Ort um soziales Verhalten zu lernen, es sei denn es hat ein spezielles Programm für die Hunde. Es fehlt eine konstante Bezugsperson, die Zeit, die Geduld und die Beständigkeit. In der passenden Umgebung mit dem/den passenden verständnisvollen, geduldigen, liebevollen, erfahrenen Menschen ist ganz viel möglich. Hunde lernen ein Leben lang. Donkor wird es Ihnen eines Tages auf seine Weise so danken. © 2006-2026 by Tierschutzverein Europa e.V. - All rights reserved
Gelist 4 maanden geleden
