Adoptuj Il comportamento predatorio nel cane (Canis familiaris)
Nieznane · Dorosły · 7 lata
W piątek, 22 marca 2019 roku, uratowaliśmy młodego jelena, który został zaatakowany przez psa i opublikowaliśmy to na naszych mediach społecznościowych (jak zawsze robimy w takich przypadkach), prosząc ludzi, którzy jak my mieszkania z psami, by byli bardziej ostrożni podczas spacerów w obszarach, gdzie żyją również zwierzęta dzikie. Lepiej prowadzić psa na smyczy w tych obszarach niż mieć martwe zwierzę... prawda? Nie. Media społecznościowe uznali wiadomość za "fałszywą"; nie był to pies, który zaatakował jelenia; był to pies myśliwski, który go "bardzo mocno zachęcał"; to był łowca; stworzyliśmy fałszywą historię, aby wzbudzić dary; nasz pies tego nie robi (i co z tego?); nasz pies "gra tylko" z dzikimi zwierzętami, gonienie ich, a nie zabijanie. I wiele innych absurdalnych stwierdzeń, wszystkie skierowane do uzasadnienia spacerów z psem bez smyczy, bez względu na kontekst i przygotowanie do nieprzewidzianych sytuacji. W międzyczasie, niestety, jeleni, który był też ciężarny dwoma szczęniami, zmarł. Spośród różnych wątków komentarzy do postu zidentyfikowaliśmy niektóre, które postanowiliśmy zbadać dalej. Pierwszy dotyczy instynktu drapieżnego / motywacji drapieżnej u psa domowego. Czy szpital dla zwierząt Miletta wymyślił to? Czy występuje tylko w niektórych rasach? Czy pies z instynktem drapieżnym nie jest zdrowym psem? Zapytaliśmy o wyjaśnienia dr Emmanuelę Diannę, etologa i zooantropologa.[vc_row css_animation=”fadeIn” css=””][vc_column][vc_row_inner][vc_column_inner][vc_custom_heading text=”Zachowanie drapieżne u psa (Canis familiaris)”][vc_column_text] [/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][vc_row_inner][vc_column_inner width=”1/2″][vc_column_text] Zachowanie drapieżne to zachowanie instynktowne, które stanowi część etogramu psa, czyli katalogu normalnych zachowań charakteryzujących gatunek. Jak wszystkie zachowania instynktowne, w akcji drapieżnej można obserwować zróżnicowaną reakcję psa w zależności od tego samego bodźca, ponieważ reakcja zwierzęcia zmienia się w zależności od warunków otoczenia i stanu fizjologicznego podmiotu. Zachowania instynktowne są formą dostosowania i odpowiadają charakterystycznym zachowaniom gatunku. Mają dwa główne komponenty: komponent poznawczy lub poszukiwania: komponent, który różni się od jednego podmiotu do drugiego; końcowe działanie: niezmienny komponent, genetycznie zaprogramowany. Pies domowy (Canis familiaris) pochodzi z wilka (Canis lupus) i oba są drapieżnikami. Znajdują swoją ofiarę bezpośrednio i, ponieważ spędzają większość czasu na tej czynności, wykazują "szablony zachowań" związane z systemem badawczym częściej niż wszystkie inne systemy (Scott and Fuller, 1975). Pies domowy nadal używa technik unikania wykrycia przez ofiarę, np. pozostawanie pod wiatr i rolowanie się na trupach, aby zakryć swój zapach, kopanie, aby oznaczyć terytorium zapachem gruczołów między palcówkowych, oznaczanie moczem lub zostawianie odchodów na kamieniach (Boitani, 2000). Wilki są ogólnikowymi polownikami, polującymi różne rodzaje ofiar i żywiącymi się każdym dostępnym źródłem pokarmu (Scott and Fuller, 1975): dieta wilka składa się z mięsa, ale także ilości roślin takich jak zioła, owoce i owady (Mech, 1970). Przed rozpoczęciem polowania psy polujące uczestniczą w typie zachowania społecznego podobnym do wilków. Murie (1944) opisał rytuał wilka w następujący sposób: "ważna ceremonia często poprzedza start polowania: generalnie bierze udział cała grupa i dużo machania ogonem." Dla psów polujących, Estes i Goddard (1967) opisali podobne zachowanie: "granie i polowanie stopniowo staje się bardziej dzikie i osiąga kres, w którym psi biegają razem i zawodzą równocześnie". Po tych ceremoniach grupowych członkowie wychodzą, aby znaleźć ofiarę. Pies wykazuje różne typy agresji drapieżnej w zależności od typu ofiary, jaką poluje. Dla małych ofiar sekwencja jest znacznie spójna między osobnikami: pies skacze nogami razem, pionowo, uszy w górę, grzywa na grzbiecie podniesiona, a następnie pada na ofiarę z dwiema przednimi łapami. Skok powtarzany jest wielokrotnie, dopóki ofiara nie zostanie zneutralizowana. Następnie chwyca ofiarę dziobem i mocno potrząsa nią, powodując złamanie szyi (Pageat, 1999). Dla dużych ofiar obserwuje się polowanie w grupie, przebieg którego zależy od organizacji hierarchicznej. Ofiarę identyfikuje się po fazie poszukiwania, która określa jej ucieczkę. Taka ucieczka jest czynnikiem, który wywołuje kolejne zachowanie drapieżne u psa. Ofiara, która pozostaje w miejscu, ma wszystkie szanse zostać zignorowana. Po fazie poszukiwania następuje bieg, którego celem jest zmuszenie ofiary do zatrzymania sie i przeciwdziałania ścigającym ją psychom. Kiedy ten cel zostaje osiągnięty, psi ugryzają ofiarę, głównie w tylną część ciała, a następnie zabijają ją szerokimi ugryzieniami
Czytaj oryginał (it)
Venerdì 22 marzo 2019 abbiamo soccorso una capriola predata da un cane e ne abbiamo dato notizia sui nostri social (come facciamo sempre in questi casi) chiedendo più attenzione alle persone che, come noi, convivono con i cani, durante le passeggiate in aree abitate anche animali selvatici. Meglio una passeggiata al guinzaglio, in queste aree, piuttosto che un animale morto… no? No. I social hanno stabilito che la notizia era “fake”; non era stato un cane a predare la capriola; era un cane di un cacciatore, che lo aveva incitato “fortissimo”; era stato un bracconiere; ci eravamo inventati la notizia per stimolare donazioni; il proprio cane quelle cose lì non le fa (e quindi?); il proprio cane “gioca solamente” con i selvatici rincorrendoli, non li uccide mica. E tante altre bizzarrie, tutte volte a giustificare le passeggiate con i cani senza guinzaglio, indipendentemente dal contesto e dalla preparazione che si ha nella gestione di imprevisti e situazioni di emergenza. Nel frattempo purtroppo la capriola, che era anche incinta di due cuccioli, è morta. Tra i vari filoni di commenti ai post, ne abbiamo individuati alcuni che abbiamo deciso di approfondire. Il primo riguarda l'istinto predatorio / motivazione predatoria nel cane domestico. Se l'è inventato Rifugio Miletta? È presente solo in alcune razze? Un cane con istinto predatorio non è un cane equilibrato? Abbiamo chiesto spiegazioni alla Dottoressa Emmanuela Diana, consulente Etologa e Zooantropologa. Il comportamento predatorio è un comportamento istintivo che fa parte dell'etogramma del cane domestico, ovvero del catalogo dei comportamenti normali che caratterizzano la specie. Come tutti i comportamenti istintivi, nell'azione predatoria si può osservare una risposta diversificata del cane in rapporto ad uno stesso stimolo, in quanto la soglia di reazione dell'animale varia in rapporto alle condizioni ambientali e allo stato fisiologico del soggetto. I comportamenti istintivi sono una forma di adattamento e corrispondono ai comportamenti caratteristici di una specie. Essi presentano due componenti principali: Comportamento appetitivo o di ricerca: componente variabile da un soggetto all'altro Azione finale: componente non variabile e geneticamente programmata Il cane domestico (Canis familiaris) trae le sue origini dal lupo (Canis lupus) ed entrambi sono animali predatori. Essi trovano le loro prede cercandole direttamente e, dato che spendono la maggior parte del tempo in questa attività, essi mostrano i “pattern” comportamentali relativi al sistema investigativo più frequentemente di tutti gli altri sistemi (Scott e Fuller, 1975). Il cane domestico utilizza ancora oggi le tecniche per non farsi notare dalle prede, ad esempio tenersi sopravvento e rotolarsi su carogne per dissimulare il proprio odore, scalciare per marcare il territorio con l’odore delle ghiandole interdigitali, marcare con l’urina o lasciare escrementi su sassi (Boitani, 2000). I lupi sono cacciatori non specializzati che cacciano diverse tipologie di prede e si cibano di qualunque fonte di nutrimento disponibile (Scott e Fuller, 1975): la dieta del lupo è costituita da carne, ma anche da una quantità di vegetali quali erbe, frutti e da insetti. (Mech, 1970). Prima di cominciare una battuta di caccia, i cani da caccia ingaggiano come i lupi un tipo di comportamento sociale molto simile. Murie (1944) ha descritto il rituale dei lupi come segue: “una considerevole cerimonia spesso precede la partenza per la caccia: in genere c'è una generale compartecipazione e molto scodinzolamento”. Per i cani da caccia, Estes e Goddard (1967) hanno descritto un comportamento simile: “gioco e caccia tendono a diventare progressivamente più selvaggi e ad attraversare un climax in cui i cani girano in tondo insieme e lanciano richiami all'unisono”. Dopo queste cerimonie di gruppo i membri escono alla ricerca della preda. Il cane presenta diversi tipi di aggressività predatoria a seconda del tipo di preda che caccia . Per le prede di piccola taglia, la sequenza è considerevolmente costante da un soggetto all'altro: il cane salta a piedi uniti, verticalmente, orecchie dritte, pelo della regione dorso lombare eretto, e ricade con i due arti anteriori sulla preda. Il salto si ripete più volte, fino a quando la preda viene immobilizzata. Essa viene poi afferrata con le mascelle e scossa vigorosamente, provocandone la frattura del collo (Pageat, 1999). Per le prede di grandi dimensioni, si osserva una caccia in gruppo, il cui svolgimento dipende dall'organizzazione gerarchica. La preda è identificata dopo una fase di ricerca, che determina la fuga della stessa. Tale fuga è il fattore che determina lo scatenamento del successivo comportamento predatorio nel cane. Una preda che resta immobile ha tutte le possibilità di essere ignorata. Dopo la fase di ricerca segue una corsa che mira a costringere la preda a fermarsi e ad affrontare i suoi inseguitori. Quando tale obiettivo è raggiunto, i cani mordono la preda, prevalentemente ai posteriori quindi uccisa con morsi diffusi e alla gola. Rispetto alla tecnica predatoria nel lupo che è raffinata ed essenziale, nel cane domestico si osserva poca esperienza, dovuta in particolare a un mancato percorso di apprendimento, e azioni di natura istintiva. La tecnica è grossolana e disordinata, i morsi sono casuali e disseminati su tutto il corpo, imprecisi, tali da causare gravi lesioni lacere da scuotimento sulle masse muscolari; la scena dell'aggressione si presenta confusa con spargimento di peli e con un elevato numero di capi feriti (in caso di abbondanza di prede). Rispetto al parente selvatico, i cani quasi mai attaccano per fame e spesso non mangiano gli animali uccisi . Se consumano le prede, preferiscono le parti muscolari e spesso mangiano gli animali ancora vivi. Il comportamento predatorio è un comportamento difficilmente sopprimibile, perché istintivo . L'educazione può in parte aiutare a migliorare la gestione ed interessa in particolare la componente variabile del comportamento istintivo, ma anche in questo caso non è possibile annullare il comportamento predatorio . Significherebbe agire contro natura, snaturare il cane, e questo non è possibile . Per questa ragione sono fondamentali la prevenzione, il controllo e la valutazione del contesto da parte del proprietario, ricordandosi che tale comportamento è favorito dalla stimolazione ambientale, dalla pulsione predatoria, ma può essere peggiorato da un deficit di socializzazione . Con la selezione artificiale l'essere umano ha provocato delle modificazioni relative all'istinto predatorio nel Canis familiaris , in particolare differenze tra i gruppi di razze. Nei diversi contesti storici e geografici l'essere umano ha infatti selezionato il cane per renderlo utile nei diversi compiti (caccia, guardia, difesa, conduzione delle greggi ecc) scegliendo per la riproduzione quei soggetti che presentassero le caratteristiche morfologiche e comportamentali più adatte. Nell’ambito dell’istinto predatorio si osservano delle variazioni sia rispetto all’antenato selvatico che tra le diverse razze canine. Le sequenze predatorie di cattura e consumo della preda che nel
Zarejestrowane 5 miesięcy temu
